Zin-tuigen

//Zin-tuigen

Zin-tuigen

Zintuigen. ‘De twaalf zintuigen’ van Albert Soesman is één van de boeken die ik momenteel aan het lezen ben. Een lieve wijze vrouw stopte het een tijdje terug in mijn handen met de woorden: ‘Hier, ik denk dat jij dit erg boeiend zal vinden.’ We kunnen ons allebei niet meer herinneren wat de aanleiding of het doel was. Maar dat doet er niet zo toe, want ik ben een fervent lezer. Uiterst nieuwsgierig en steeds op zoek naar nieuwe informatie en manieren om naar de dingen te kijken. Dat hoeft niet altijd rocket science te zijn, dat mag heel basic zijn, zoals over onze zintuigen dus. (Albert Soesman zou grommen als hij me zintuigen basic zou horen noemen J ). Het boek is erg antroposofisch van aard en ik ben het lang niet eens met al wat Albert zegt, maar het reikt me wel alternatieve perspectieven aan om te kijken naar enkele voor ons zulke evidente life elements en hoe die onze positie in de wereld en het leven beïnvloeden en/of bepalen. De lieve wijze vrouw wilde haar exemplaar graag terug (wat ik begrijp want het is een leuk boek en het stond boordevol kleurrijke aantekeningen), en aangezien ik zo gebeten was door de inhoud dusver en de plaatselijke bibliotheek het niet heeft, heb ik het maar besteld. Mijn neefje van zes zat in de auto toen ik het boek ophaalde. Hij wilde het graag bekijken en zei verwonderd: ‘Hé, wij leren nu over de vijf zintuigen.’ Daarna las hij een stukje van de kaft en ging hij op serieuze toon verder: ‘Het klinkt wel interessant ja, dat boek.’ Alleen al voor die halve minuut heeft hij heel wat zintuigen gebruikt en die klinken onder andere door in de woorden die hij koos.

Door het boek ligt mijn focus de laatste weken uiteraard op zintuigen in alles wat ik lees of meemaak. Tijdens de voorstelling van ‘Nerveuze vrouwen’ die ik onlangs zag, werd verteld dat de zintuigen van iemand tijdens een psychose allemaal tegelijk voor 200 % werken. Poeh! Dat levert een heleboel input op om te verwerken. En daardoor is er als het ware geen geheugen meer over op je harde schijf om nog meer informatie zo uit te wisselen dat er wederkerige afstemming mogelijk is. System overload! Tuut tuut tuut.

Gisteren vertelde mijn osteopaat me hoe hij maar niet begrijpt dat de exacte wetenschap die een haast blind vertrouwen heeft in de oog-zin om aan onderzoek te doen, zich zo laagdunkend uit kan laten over de tastzin, waarop de osteopathie zich in feite baseert. Bij velen onder ons is die minder sterk ontwikkeld, maar bij iemand die braille leest daarentegen staat dit zintuig op scherp. Gek toch hoe het ene zintuig in een samenleving meer krediet krijgt dan een ander. Sterker nog zelfs dat mensen bij wie een bepaald zintuig minder ontwikkeld is, het bestaan of de mogelijkheden van dat zintuig staalhard ontkennen.

Toen ik gisteren onder de douche stapte viel het me plots in: ‘zin-tuigen’. Tuigen om je zinnen te verzetten, om je zin te doen krijgen, om je de zin van het leven te laten voelen, ontdekken, ervaren, be-leven. Herinnering aan een tijd waarin alle zin me ontbrak, behalve de levenszin. Gelukkig maar.

Ja, ik hou wel van wat zins-ont-le-ding, of eigenlijk woord-ontleding in dit geval. Het leidt meestal tot niet veel meer dan een prettige portie verwondering, een kleine aha-erlebnis zo nu en dan, of … een blogje op een zeldzame keer.

Welk is jouw favoriete zin-tuig?

Frouke

(foto: Brit Taels)

2017-03-02T21:46:31+00:00

2 Reacties

  1. Rene 11 mei 2017 om 12:22 - Antwoord

    Wat een helder geschreven woorden Frouke. Het boek van Soesman roept vragen op, maar toen ik het had uitgelezen bleef vooral een gevoel van “Wow er is veel meer tussen het 1e en 5e zintuig dan ik ooit had kunnen bevoelen”. Dank voor je herkenbare zintuigen.
    Rene Booms

    • Frouke Vermeulen 11 mei 2017 om 17:57 - Antwoord

      Dankjewel Rene, fijn dat je er wat aan hebt gehad.
      Het is geloof ik een boek dat ik mijn hele leven lang zo nu en dan eens terug ter hand zal nemen.

Reageer op dit bericht