Wie ben jij

//Wie ben jij

Wie ben jij

9.06u wijzers van de klok boven de deur aan. De cijfers van de digitale klok op haar mobiele telefoon vertellen haar dat het 9.08u is. Gek ding toch hé, die tijd. Het lijkt wel alsof ze al eeuwen wakker is en tegelijk alsof ze een minuut geleden uit bed stapte, en…hoe kwam ze ook alweer hier?

Oh ja, ze is hier voor een opleiding. Dat betekent dat ze straks zal worden op-geleid. Maar nu wordt ze vooral af-geleid. Door het zenuwachtige geschuifel van de mensen om haar heen. Ze zijn onrustig want ze verwachtten tafels die netjes geordend zouden staan in rijen, met op elke plaats een stoel erbij. En nu heeft de docent al die tafels ongeordend (!) aan de kant geschoven en staan de stoelen (niet eens in een mooie) cirkel naast elkaar. Dat maakt hen ongemakkelijk. Hoe moet dat nou? Moet je daar een beetje op gaan zitten, waar blijf je dan met je armen, en nog belangrijker met je telefoon? Alles is zo open en bloot en zichtbaar dan! De spanning stijgt met elk rondje van de grote wijzer.

Wie we zijn, wil de begeleider weten, nadat hij ons bedankte om ‘op tijd’ te komen. ‘Piet,’ antwoordt het eerste slachtoffer plechtig, ‘ik ben senior sales manager,’ vervolgt hij niet zonder enige trots in zijn stem. Ze kijkt naar hem en geeft wellicht de indruk dat ze luistert. Maar in werkelijkheid is ze nog steeds afgeleid. Na een tijdje wordt de vraag ook aan ‘haar’ gesteld. Hààr. Zij daar. Ja, ze is wel een beetje raar, vinden de anderen. Niet dat ze daar al over overlegd hebben, want daar zijn ze nu nog te verlegen en te zenuwachtig voor, maar ze zag het. In hun ogen, die wegkeken toen ze hen vanochtend aankeek. Ze hoorde het in hun stem, toen ze hen daarnet een vraag stelde. Een stem die verried dat ze liefst zo snel mogelijk met rust gelaten wilden worden. Zij daar, die vanochtend zelfs stond te zingen bij het koffie apparaat! Het was niet eens 9.00u en zij stond daar al opgewekt te neuriën alsof het echt een fijne dag zou worden. Raar.

‘En? Wie ben jij?’ herhaalt de begeleider enigszins ongemakkelijk. ‘Oh, euh…’ stamelt ze terug terwijl ze met haar ogen knippert in een poging zichzelf helemaal terug te brengen naar hier-en-nu.

‘Mezelf,’ antwoordt ze dan met heldere stem terwijl ze het cirkeltje rondkijkt. Daar waar ze instemmend geknik verwachtte, krijgt ze starende, ietwat vragende maar vooral onbegrijpende blikken in de plaats.

‘Euh, oké, da’s goed, maar wie ben je?’ probeert de begeleider opnieuw.

‘Ik ben je lach, en soms ook je traan. Of de jouwe,’ draait ze zich naar de vrouw links van haar, die merkbaar opschrikt uit haar eigen afleiding. ‘Ik ben mildheid en liefde, creativiteit en muziek, plezier en verdriet, golf en deeltje.’ Dat laatste was een grapje, en zelfs toen ze nog maar bij de ‘g’ was wist ze al dat niemand het zou snappen, maar ze kon het niet meer inslikken. Ze grinnikte kort en nauwelijks hoorbaar, toch genietend van dit kleine binnenpretje.

‘Frederieke is je naam toch hé?’ gooit de begeleider het dan maar over een andere boeg. Daarop knikt ze bevestigend. Dat klopt. Dat is de naam die ze gekregen heeft. Hij lijkt bijzonder opgelucht te zijn met haar knikje.

‘Goed, Frederieke,’ herhaalt hij haar naam nog eens alsof hij dan nog meer waar(d) wordt, ‘vertel ons eens wat je doet in het dagelijks leven?’ Oh, die is leuk, denkt ze bij zichzelf.

‘Lachen, opstaan, eten, slapen, wasjes draaien, mails behandelen, klanten bellen, offertes maken, tekenen, schilderen, af en toe een filmpje kijken,’ ‘Nee, nee!’ onderbreekt de begeleider haar abrupt.

‘Wat doe je voor werk? Dat is wat we willen weten!’ probeert hij zichzelf te verduidelijken.

‘Oh, euhm, tja, wat ik graag doe!’ en ze knippert weer met haar ogen omdat dit toch wel een heel apart gesprek lijkt te worden, en ze moeite heeft haar aandacht erbij te houden.

De begeleider kijkt naar het blanco schrift dat hij al die tijd ongebruikt in z’n handen heeft, houdt aarzelend zijn balpen enkele millimeters boven het blad en zucht. Hij kijkt haar aan, hapt naar adem en wil wat zeggen, maar besluit op het laatste nippertje toch maar een vraag te katapulteren richting de volgende deelnemer. In zijn ogen een mengelmoes van onzekerheid, lichte angst, en frêle hoop.

‘Wie ben jij?’

2018-06-13T14:44:58+00:00

4 Reacties

  1. Tommy 5 mei 2018 om 09:43 - Antwoord

    Prachtig in eenvoud en subtiliteit. Op zoek naar de mens, de echte ik die zich in de werknemer verschuilt. Je bent niet wat je doet maar doet wie je bent.

    • Frouke Vermeulen 6 mei 2018 om 13:48 - Antwoord

      Dankjewel Tommy. En bij uitbreiding: de mens die zich verschuilt achter al z’n rollen (werknemer, moeder, zoon, vriend, klant, …). De mens in z’n essentie, en van daaruit nog specifieker benoemen wat we het precies is dat we bedoelen. Daar wil ik nog in groeien.

  2. Anna Berg 5 mei 2018 om 10:01 - Antwoord

    Heel mooi stukje over identiteit. Origineel verteld.

    • Frouke Vermeulen 6 mei 2018 om 13:46 - Antwoord

      Dankjewel Anna. Ik heb vooral genoten van het proces: ik zag ergens een foto, ik las in een boek een stukje én ik had een herinnering aan een eigen ervaring, en die cocktail leidde tot deze tekst. Heel fijn om dat zo te voelen (samen) stromen ☺.

Reageer op dit bericht