Verveling? Daar heb ik geen tijd voor, hoor!

//Verveling? Daar heb ik geen tijd voor, hoor!

Verveling? Daar heb ik geen tijd voor, hoor!

Aan de dame die dit te midden van mensen getroffen door of begaan met een burn-out of een bore-out, in het voorbij lopen snel snel naar me riep: misschien heb je wel heel even de tijd om dit te lezen.

Ten eerste omdat die reactie lijkt te willen bedoelen dat iemand die vecht tegen verveling daar bewust voor kiest, als voor een luxeproduct. ‘Wat zal ik vandaag eens aantrekken? Dit zijden sjaaltje en oh ja, vandaag ga ik me ook eens flink vervelen.’ Niets is minder waar. Chronische verveling sluipt je leven onopgemerkt binnen, nestelt zich traag maar gestaag in alle uithoeken van je lichaam en infecteert je gedachten. Tegen de tijd dat je het opmerkt is het vaak al bijzonder moeilijk om de op het eerste zicht eenvoudige oplossingen nog toe te passen.

Ten tweede omdat dit weerwoord, in mijn oren, bol staat van het onbegrip zonder enige blijk van interesse of een intentie om (empathisch) te luisteren naar het verhaal dat erachter schuilt. Dit ene kleine zinnetje doet de kwetsbaar bij elkaar geraapt moed van een vechter tegen verveling, om eindelijk over de situatie te praten, uit elkaar spatten in tienduizend niet te lijmen stukjes.

Gefeliciteerd dus. Want deze zeven woorden kunnen er in amper twee seconden tijd voor zorgen dat iemand die al weken, maanden, jaren in een stil verbond vecht tegen verveling op slag een termijnverlenging van dat gevecht aangaat. (PS: mocht je jezelf hierin herkennen als vechter…je staat er niet alleen voor!)

En hier komt nog een derde. Want deze uitspraak is, volgens mij, gebaseerd op de assumptie dat verveling enkel die situaties betreft waarbij je niets tot weinig om handen hebt. En dat klopt niet. Sterker nog. Zelfs als je heel druk bezig bent, kan verveling zich onderhuids meester van je maken. Wie weet ben je wel zo druk bezig om maar niet te hoeven stilstaan bij het feit dat je drukke leven je niet de voldoening schenkt die je gehoopt had. Geeft de drukte je tenminste een maatschappelijk aanvaard excuus om zo weinig energie over te houden aan het einde van de dag. Verdooft je volle agenda het verdriet dat je voelt van een leven waarin weinig echt zinvols gebeurt.

Maar dit zijn ook maar insinuaties van mijzelf, oordelen vanuit een (plaatsvervangende) gekwetstheid, verbaasdheid, ja zelfs vanuit een kleine shock.

Dame, als je niet zo snel voorbij gelopen was, dan had ik je kunnen vragen hoe het bij jou gaat. Misschien had je me dan kunnen vertellen wat jouw gouden ingrediënten zijn voor een rijk gevuld, voldoening schenkend leven. Ons gesprekje zou ons misschien naar gezamenlijke interesses hebben geleid en zo tot wederzijds begrip. Als kers op de taart had je me misschien een wijsheid cadeau gedaan waarmee ik vechters tegen verveling een hart onder de riem kon steken.

Heel misschien zou ik je ook kunnen verteld hebben dat een bore-out (chronische verveling) je ook kan treffen als je een ongeluk krijgt, zonder werk valt of met pensioen gaat of door onfortuinlijke omstandigheden plots voor je zieke echtgenoot moet zorgen. Dat het ieder van ons kan overkomen. En ja, het klopt, sommigen van ons lijken er immuun voor en anderen extra vatbaar, maar daar hoeven jij noch ik ons wederzijds begrip voor te laten varen.

Waarom ik dit allemaal schrijf?

Omdat praten zo belangrijk is voor wie met een bore-out zit. Het is de eerste stap naar herstel. Dé stap om de vicieuze cirkel te doorbreken, ongeacht de fase waarin je zit. Vechten tegen verveling gebeurt achter de schermen, aan je binnenkant, in je eigen hoofd. En daar heb je jezelf (al lang genoeg) wijsgemaakt dat het ooit wel eens zal beteren. Daar heb je jezelf al duizend maal de grond in geboord, verwenst en verrot gescholden. En dat hielp niet, integendeel. De schaamte werd er alleen maar groter door. Praten maakt dat je voor jezelf erkent dat je in een bore-out zit en is daarmee dus ook de poort langswaar je er weer uit raakt.

We kunnen elkaar helpen door erover te praten (of te bloggen ;)).

Frouke

2016-10-12T22:02:44+00:00

4 Reacties

  1. Anna berg 13 oktober 2016 om 08:05 - Antwoord

    Mensen denken meestal aan kwantitatieve verveling , terwijl de kwalitatieve zoveel schadelijker is voor geest en leden.

    • Frouke Vermeulen 13 oktober 2016 om 08:47 - Antwoord

      Precies Anna! Daarover gaat mijn volgende blog, om dat nog eens extra in de verf te zetten.

  2. Walther 13 oktober 2016 om 14:12 - Antwoord

    Vervelend gegeven dat verveling anderen verveeld.

    Maar gelukkig is er meer en meer aandacht voor het fenomeen. Hopelijk snel ook erkenning en herkenning in de samenleving.

Reageer op dit bericht