Vergeef je me?

//Vergeef je me?

Vergeef je me?

Vergeef je me? Ik ben een stukje vergeten in mijn boek, Vechten tegen verveling. Ik ben vergeten te schrijven over een essentieel onderdeel van het herstelproces: vergeving.

Voor wie nu pas inpikt op mijn blog: ik schreef een boek over bore-out vanuit mijn eigen ervaring. Een bore-out ontstaat wanneer je steeds maar door blijft gaan zonder voldoening of energie te halen uit de dingen die of het werk dat je doet.

Ik schreef al eerder over de mij zo vaak gestelde vraag ‘Waarom ben je niet gewoon wat anders gaan doen?’ Waar-om? Ja, waarom niet eigenlijk?

In het begin dat die vraag me gesteld werd gonsde het in mijn oren. Als een oorverdovende echo tussen de hoge bergtoppen van het land der Schuld. Dat komt omdat ik mezelf die vraag voor en tijdens het schrijven van mijn boek ook geregeld stelde. Ik werd er zo boos van! Ik kon er toch niets aan doen? Het lag toch aan mijn werk? Aan mijn lief die het uitmaakte, aan… Tot ik gaandeweg ontdekte dat het niet aan de situatie of mijn omgeving lag dat dit mij overkomen is. Of toch niet alleen maar. Ik kon niet langer met mijn vinger wijzen naar mijn werkgever, mijn collega’s, de omstandigheden. Oh, rationeel besefte ik al veel vroeger dat dat niet eerlijk was. Ik gaf het zelfs al toe toen ik na twee maanden ziekteverlof mijn werkgever inlichtte over mijn toestand. Maar gevoelsmatig heb ik me toch lang verstopt achter mijn denkbeeldige vinger, die per se iets of iemand de schuld wilde geven. Tot dus… dat besef kwam. En toen kwam ik bij de volgende vraag: Was het niet gewoon mijn eigen schuld? Ja! Waarom ben ik in hemelsnaam zolang op die stoel blijven zitten? De stoel op mijn werk, waar ik elke minuut van de dag aftelde. Ik wist toch wel dat dàt niet de bedoeling van je werk kon zijn! Maar ook de stoel thuis, in de keuken, waar ik elke minuut van de avond apathisch voor me uit zat te staren. Waarom stond ik niet ‘gewoon’ recht? Waarom kwam ik niet actie? Waarom??

Al schrijvend aan mijn boek, al pratend met de mensen om me heen, merkte ik dat ik mezelf de vraag steeds minder stelde en dat wanneer ze nu van buitenaf komt ze veel zachter in mijn oren klinkt. Ze heeft haar scherpe, van verwijten vlammende kantjes verloren.

Wat is er ondertussen dan gebeurd?

Wel…ik ben letterlijk voor de spiegel gaan staan en heb mezelf gevraagd: ‘Vergeef je me?’

 

Frouke

2016-01-21T12:07:08+00:00

4 Reacties

  1. Sofie Van Loo 21 januari 2016 om 12:36 - Antwoord

    Heel waar, als jij jezelf vergeeft, dan trek je je ook niks meer aan van wat anderen je zeggen of hoe ze je lijken terecht te wijzen. Lijken, want mensen hebben het beste met je voor. Zo sprak een vriendin ooit die me niet meer begreep en die ondertussen geen vriendin meer is omdat ik voelde dat ze me niet meer respecteerde. Hoe kan een ander me respecteren als ik dat zelf niet doe? Het hoogbegaafdheid zijn maakt dat vele mensen niet goed kunnen plaatsen en dan begin je te denken dat je minder bent. Niemand is minder, we zijn allen gelijkwaardig. Enkel anders. Dank je Frouke voor je boek dat ik regelmatig ter hand neem als ik weer even twijfel of ik op de goeie weg zit. Het is nu bij een “andere” vriendin die al bij je inleiding bijna moest huilen van herkenning. Nog een steentje verlegd.

    • Frouke Vermeulen 21 januari 2016 om 16:31 - Antwoord

      Gelijkwaardig, maar wel anders. Mooi gezegd Sofie.
      Ik apprecieer het enorm dat je je ervaring met mijn boek deelt, dankjewel!

  2. Ilse Hendrickx 21 januari 2016 om 18:04 - Antwoord

    Mooi stukje, Frouke!

  3. […] Ook nu nog, maanden later, stellen mensen die ik ken en die erbij waren of inmiddels mijn boek gelezen hebben me dezelfde vragen: Hadden ze me destijds kunnen helpen? Hoe hadden ze het kunnen zien? Daardoor besefte ik deze week pas dat ik, door hen niets te vertellen, mijn vrienden en familie de kans ontnomen heb om er voor me te zijn. In mijn boek zette ik ‘praten’ op nummer één van de dingen die je zelf kan doen om te herstellen van een bore-out, ongeacht in welke fase je zit. Ik deed het niet, omdat ik het op dat moment niet kon. En dat is oké, ik heb er vrede mee, zoals ik omschreef in mijn vorige blogbericht, Vergeef je me? […]

Reageer op dit bericht