Totaal geen zin in deze maandag? Lees dit!

//Totaal geen zin in deze maandag? Lees dit!

Totaal geen zin in deze maandag? Lees dit!

Heb je totaal geen zin in deze maandag, deze week, zo na een heerlijk relaxte vakantie? Lees dit… misschien helpt het een beetje… 

Zondagochtend. Twitter ontwaakt langzaam en de gruwel van de realiteit slaat toe.
Ik lees de ene tweet na de andere over hoe vreselijk het is dat de vakantie voorbij is en dat er morgen, maandag, weer gewerkt moet worden, na de kerstvakantie.

“Draaien we klok aub 2 weken terug? Ik ben nog niet klaar om te gaan werken morgen.”
“Ik wil de woorden ‘maandag’, ‘werken’ en ‘morgen’ niet meer samen in 1 zin horen vandaag. Begrepen?”
“Morgen moet ik weer gaan werken. Dat doet zeer na die drie weken vakantie. Heel veel zeer. Ik ga even baden in mijn tranen.”

Nu is klagen en overdrijven erg typisch onder twitteraars, als een spel haast om zoveel mogelijk aandacht te trekken en toch zit er een grond van waarheid in wat ik lees.
Heel wat mensen kijken er nu eenmaal als een berg tegenop om weer aan het werk te gaan na een periode van familiefeestjes, uitgaan, lekker niksen, lekker eten, alles kan en niets moet.
Het raakt me want het is tegelijk heel herkenbaar én ook lang geleden dat ik er net zo over dacht. De laatste jaren hou ik zó van mijn werk en ik gun iedereen dit gevoel. Het raakt me dan ook echt dat er nog zoveel mensen zijn die met tegenzin gaan werken.
Dus gooide ik mijn vaststelling online en tweette:
“Ik lees op twitter veel mensen die als een berg opkijken om morgen terug te beginnen werken. Ik heb er wél zin in. En jij? #lovemyjob”

Johan Stevens bedrijfscabaretier, reageerde ook: ‘Echt? Dat is een blog waard! Ga iets anders doen, lieve mensen!!’

Dus besloot ik hem even te mailen:

Dag Johan, ik las je reactie op mijn tweet over mensen die als een berg opzien tegen weer werken morgen. Waarom fascineert jou dat zo?

Dag Frouke,
Oh, my god: wat zijn we toch een wonderlijke wezens dat we blijkbaar allemaal dingen doen die we niet willen en dus toch doen. Alsof we in Noord-Korea bivakkeren. Of in de EBI in Vught. Waarom een baan hebben waar we blijkbaar geld mee verdienen, maar waar we geen bal zin in hebben?

Het raakt me om verschillende redenen. Het kan natuurlijk zijn dat mensen die als een berg op zien tegen werk toevallig hartchirurg zijn en niet zeker weten of de geplande operatie morgen zal slagen. Dat ze daar tegen op zien. Logisch.
Maar vaak is het iets anders. Fascinerend waarom de ‘maandag’ een verschrikkelijke dag is. Hoezo in godsnaam? Je werkt neem ik aan toch met een heilig vuur in je? Je wilt toch verschil maken? Je wilt toch een onvergetelijke, indrukwekkende nalatenschap achterlaten? Of je doet iets wat je gewoon supertof vindt? Ik schrijf dit met enige ironie, want ik weet dat er velen rondlopen met een diep gevoel van zinloosheid, zonder vuur voor wat ze doen. Die iets doen waar ze vaak helemaal geen plezier in hebben. De reden kan heel uiteenlopend zijn dat mensen geen zin hebben of deze tweet plaatsen, maar vaak vinden wij mensen het spannend om écht na te denken over wat we willen. Waar we voor staan. We durven niet te kiezen. Vaak zit daar volgens mij een flink tekort aan zelfrespect achter. Zelfverwaardering. Als je mensen vraagt wat ze echt willen, zie je ze wegkijken, zuchten, en ze gaan hangend op hun stoel zitten… ‘Moeten we het daar nu over hebben?’ Mensen denken: het is voor mij niet weggelegd om ergens in uit te blinken. Of de overtuiging dat het leven niet echt heel leuk kan zijn, daar geloven ze in.

Daarnaast is het ook nog zo dat mensen het gelukkigst zijn als ze echt ergens in op gaan. Als ze met al hun zintuigen iets doen waar ze echt met hun concentratie bij moeten zijn. Ik kan soms op een zaterdag denken: goed, ik ga vandaag lekker niksen, ik ga even geen blogs schrijven, ik ga op de bank hangen en een serie kijken. Terwijl blogs schrijven mij vaak de ultieme flow ervaring geeft. Flow, ken je dat Frouke? Dat is een term van een psycholoog, Mihaly Csikszentmihalyi. Hij schrijft: Uit onderzoek blijkt dat men ironisch genoeg gemakkelijker van een baan kan genieten dan van de vrije tijd omdat het werk net als een flow activiteit ingebouwde doelen, feedback, regels en uitdagingen heeft waardoor men wordt aangemoedigd zich aan zijn werk te wijden, zich te concentreren en zichzelf te vergeten. De zondagmorgen ervaren de meeste mensen als de tijd dat ze het minst gelukkig zijn. En dat is ook logisch gezien bovenstaande. Dat is meestal de tijd dat de gemiddelde mens geen doelen heeft.

Enfin, even tot hier. Ik ben benieuwd naar je reactie. Wat ervaar jij, wat zie jij om je heen. Flow en het thema verveling heeft veel met elkaar te maken, nietwaar?

Ha Johan,
Je schrijft daar rake dingen! Ik heb namelijk zelf ooit jaren op een stoel gezeten waar ik niet thuis hoorde. Het begon met tegenzin om te gaan werken op zondagavond en dat gevoel verergerde tot ik al op vrijdagavond misselijk was van ellende omdat het weekend maar twee dagen duurde. Toen het bijna niet meer erger kon, had ik op maandagavond urenlange huilbuien, telde ik overdag elke seconde af en zat ik ’s avonds apathisch voor me uit te staren. Het klopt, in die tijd lag mijn zelfwaardering stevig aan diggelen. Hoe komt het dat ik zolang (letterlijk en figuurlijk) op die stoel ben blijven zitten? Ik zat mentaal vast. Ik kon geen stap meer verzetten. Ik had geen energie meer, en die achterstand raakte zelfs met een week vakantie niet meer bijgevuld. Wat speelt er bij mensen met intense maandag ‘blues’?
Naast de belemmerende overtuigingen die jij aanhaalt denk ik dat er meer aan de hand is. Het ligt wat gevoelig om het ‘as such’ te benoemen maar in mijn mening breng je mensen met de vraag ‘Wat wil je graag doen?’ bij hun gevoel. En laat dat nu net iets zijn dat we met z’n allen aardig zijn verleerd in onze op ratio en prestaties gerichte samenleving.

Ik ben eerst de bodem van een dal in mijn bestaan gaan bezoeken vooraleer ik de heerlijke toppen heb kunnen bereiken. Ondertussen leerde ik het leven met zijn hoogtes én zijn laagtes appreciëren. Je kan van de energie die je aanwendt om uit een dal te komen gebruik maken om een hoge top te scheren. Al heeft alles natuurlijk zijn grenzen.

En ja…flow…het fenomeen is me gelukkig bekend, hoewel ik het jaren heb moeten missen. Tekenen en schrijven of coachsessies, maar ook fietsen en lopen bijvoorbeeld, brengen mij in flow. Heerlijk is dat!
Wat je schrijft over het niet hebben van doelen als oorzaak van een ongelukkig gevoel triggert me wel. Volgens mij vlucht je van je gevoel als je ‘geleefd’ wordt door de doelen (eisen) die je van buitenaf opgelegd worden. Dan val je op die bewuste zondagvoormiddag als het ware in een zwart gat. Ik ben zelf iemand die enorm geniet van doelen stellen, resultaat behalen (liefst op korte termijn), maar waar het volgens mij net om te doen is, is het niet steeds hebben van doelen die buiten onszelf liggen. Neem nu tekenen. Ik kan daar urenlang van in flow raken, zelfs als wat ik produceer niet meteen bruikbaar is (uiteraard geeft het me wel een extra fijn gevoel wanneer het resultaat mooi is om naar te kijken). Het lukt me steeds vaker om een gelukzalig gevoel te krijgen door te mediteren, of gewoon even bewust stil te zitten in de zetel. Zou het dus niet kunnen dat we door onze doelen te volgen net aan onszelf voorbij lopen? Maar goed, dit wordt natuurlijk wel wat filosofisch.

Terug naar de praktijk: Hoe doe jij dat? Ontdekken wat je graag doet en in flow raken. Wat raad jij mensen aan die echt geen idee hebben wat ze graag doen?

Beste Frouke,
Ik denk dat het een feit is dat je als mens altijd een keus hebt. Mits je niet in een gevangenis zit, of opgesloten op de psychiatische afdeling van een ziekenhuis. Je hebt altijd een keus en er zijn in de wereld altijd talloze opties, vele mensen en mogelijkheden.

Ik wil voorkomen dat deze mailwisseling te ver een toon heeft dat het over ‘die mensen die lopen te zeuren over hun werk gaat’. Niets menselijks is mij vreemd. Ingeborg Bosch is een psychologe en zij heeft veel geschreven over het fenomeen dat we vaak overvallen worden door het gevoel overgeleverd te zijn aan… onze partner, de omstandigheden, suffe werkomstandigheden, alles. Veel mensen leven in de illusie dat het voor hen niet is weggelegd: een echt mooi leven, waarin ze op zoek kunnen naar hun passie. Als je werkelijk geen ene lol meer hebt in je werk kun je veel doen. Er is altijd wel een vriend of vriendin, of familielid, of partner waarmee je kan sparren, waar je je dilemma aan kan voorleggen. Na een uurtje, een koffie en misschien wel veel lol heb je zo vijf nieuwe ideeën. De overtuiging ‘ik heb kakwerk, maar ja, er niets beters voor mij’ is zeker in Nederland bijna nooit waar. Je kunt ook denken: ‘ik heb echt suf werk, ik heb een gezin te onderhouden, dus ik maak er het beste van, en ondertussen ga ik op zoek naar iets anders.’

Het is een misschien grote stap voor velen, maar veel van onze negatieve emoties komen voort uit nare situaties uit de jeugd. In je vroege jeugd was het waar: Je was overgeleverd aan een situatie waarin anderen voor jou van alles bepaalden. De sfeer thuis, de regels, wat je aan had, wat je at, alles werd bepaald. Als je dat gevoel nu nog vaak hebt, dan, zo zegt Ingeborg Bosch, verkeer je in het kindbewustzijn. Dit kan een overtuiging zijn die heel diep zit, die je hebt opgedaan toen je jong was. Maar als volwassene heb je echt altijd een keus. Natuurlijk overkomen dingen je. Denk aan de mensen die nu ontslagen worden bij V&D. Maar je kunt dan dus denken: dit is een heel nare situatie, ik had hier nog lang willen werken, maar ik ga iets anders zoeken. Dat zal niet morgen misschien al lukken, maar ik ga er vol tegenaan. Of je denkt: zie je wel, ik heb altijd dikke pech…

Mijn zoektocht naar wat ik echt wil is makkelijk geweest, ik wist vroeg dat ik op een podium hoorde en ik heb een mateloze interesse hoe wij dat allemaal doen als mensen: onze emoties, hoe we om gaan met tegenslag. Om deze droom te verwezenlijken moet ik ook vaak aan de bak. Ik kan zomaar de overtuiging hebben, ook bijvoorbeeld op Twitter: mensen vinden het helemaal niet interessant. Die gedachte bepaalt een hoop acties, of een gebrek er aan. Als ik kan zien dat ik dus in een kindbewustzijn zit, en weldegelijk iets te brengen heb, kan ik afwijzing in een beter perspectief plaatsen. En ik kan zien dat er echt veel mensen zijn die enorm zin hebben in een humorvolle cabaretshow over samenwerken.

Johan,
Je hebt gelijk, het is geen zij-wij verhaal. Ik denk dat we allemaal wel eens een moment hebben dat we opkijken tegen wat ons te doen staat, zelfs als het draait om dingen die we eigenlijk graag doen. Gewoon omdat het (te) druk is, omdat we moe zijn of misschien wel omdat we gewoon meer zin hebben in iets anders of nou ja, je begrijpt wat ik bedoel. Het is, zoals je zegt, des mensen.
Wel treffend dat je de kindertijd erbij haalt. Dat kindbewustzijn kan dus, zoals jij schrijft belemmerend werken en tegelijk schuilt in onze kindertijd het geheim tot het ontdekken van wat we van nature uit graag doen, datgene waar onze intrinsieke motivatie ligt. Op die manier heb ik destijds ook (her)ontdekt waar mijn passies liggen. Bij mij verliep dat zeker niet van een leien dakje. Ik wist als kind niet wat ik later wilde worden. Wel fijn om te lezen dat jij dat al zo vroeg aanvoelde en daar ook helemaal voor gegaan bent (en met succes)! Toen ik me in mijn ziekteverlof herinnerde (ja, ik ben zelfs echt ziek geworden van verveling op mijn werk) dat ik vroeger graag knutselde en daar opnieuw mee begon, voelde ik voor het eerst sinds lang weer die flow. Heerlijk was dat! Later ontdekte ik de KernTalenten methode waar ik nu mee werk. Die methode neemt je mee terug naar je kindertijd en vertaalt waar je vroeger graag mee speelde naar KernTalenten en die drukken uit wat je aard is, je potentieel en je ‘goesting’ (zoals wij in Vlaanderen zeggen).
Het vergt inderdaad wel moed en je moet mogelijkheden creëren en kansen grijpen om voor je keuzes te gaan, maar de beloning is bijzonder zoet!

Dag Frouke,
Er zijn meerdere kanten aan die kindertijd: het is inderdaad ook de tijd dat je, in gezonde, steunende omstandigheden volop kan ontdekken waar je hart naar uitgaat, waarin je lol hebt. Het ‘kindbewustzijn’ is echter een heel duidelijk omschreven definitie uit de zienswijze van PRI en Ingeborg Bosch. Het is de staat van zijn, waarin we als volwassenen nog kunnen zitten alsof we nog kind zijn: overgeleverd aan de ander, geen keus hebben, niet zelf je sfeer kiezen, het blijft altijd zo, het zal nooit veranderen.
Dat is wat veel mensen ervaren, ook in een situatie als werk dat niet meer fijn is, voor hen. Alsof ze geen keus hebben, alsof ze daar moeten zitten. Terwijl: je hebt altijd een keus.

Dat is helder Johan! Dankjewel voor de verduidelijking. Erg leuk dat je even met me van gedachten wilde wisselen over een thema dat zo herkenbaar is voor velen onder ons.
Ik wens jou en iedereen die dit leest in elk geval een hele fijne eerste maandag én werkweek van het nieuwe jaar.

Grtjs!

Frouke

Johan Stevens is bedrijfscabaretier en helpt managers met zijn vrolijke show met het creëren van een open bedrijfscultuur. Hij maakte het vrolijke Manifest voor Lekker Samenwerken, die je hier kunt downloaden.

2016-01-04T18:23:04+00:00

2 Reacties

  1. Katrien Mesuere 6 januari 2016 om 09:57 - Antwoord

    Frouke,

    De e-mail met het nieuws van een nieuw blog-bericht van jou kwam binnen en -zoals vaak- bleef hij ongelezen. Toch trok iets mij nu naar je bericht.

    Prachtig hoe jullie nadenken, er bij stilstaan en zo positief praten. Het werkt inspirerend! 🙂

    • Frouke Vermeulen 6 januari 2016 om 13:44 - Antwoord

      Katrien, leuk om te lezen hoe dat is gegaan met die e-mail! 🙂 Heel herkenbaar ook.
      Tof dat we je hebben kunnen inspireren, daar doen we het voor hé.
      Succes met je zaak!!
      grtjs,
      Frouke

Reageer op dit bericht