Te gek!? in mijn woorden

//Te gek!? in mijn woorden

Te gek!? in mijn woorden

Nerveuze vrouwen.

‘Ja, die zijn er genoeg.’ hoor ik je denken. Dat kan zijn en daarom is het ook de titel van een voorstelling van Te Gek!?. Ik kreeg de kans om gisterenavond een soort van generale repetitie bij te wonen in cc Den Amer, te Diest. De vraag viel me pas ’s ochtends in de schoot dus veel tijd om erover na te denken of op te zoeken had ik niet. Ik zei gewoon ‘Ja, graag!’ Met voorstellingen als deze wil Te Gek!? werk maken van het doorbreken van het taboe rond psychische stoornissen. Ze willen ook informeren over wat een psychose precies is, en oproepen voor begrip en geduld voor mensen die een psychose doormaken.

De zaal is groot, naar mijn aanvoelen immens. Het plafond onbereikbaar hoog. Niet alle stoelen gevuld, gezien het om een repetitie gaat. Ik hou mijn jas aan want in dat soort omgevingen krijg ik het doorgaans nog voor het eerste kwartje van de voorstelling is gepasseerd al koud. We krijgen de mededeling mee dat de voorstelling om technische redenen zou kunnen worden stilgelegd (ahja, repetitie). Oké. Het podium wordt donker op één spot na. Inge Paulussen verschijnt en steekt van wal. Het begin van onze kennismaking met de chaos in een hoofd (hemeltjelief, wat was het herkenbaar). Monologen, dialogen, trialogen (bestaat dat?) worden afgewisseld met stiltes en mopjes. En met muziek en liedjes, solo- en samenzang. Dan weer leuk en luid, dan weer stil en raak. Bij één van de liedjes wellen de tranen in mijn ogen op. Wat raakt ze me diep met haar breekbare stem. Al haar moed bij elkaar geraapt, zingend uit volle borst. Het thema, de woorden, de sfeer. Elk haartje op mijn lijf staat rechtop. Kou en warm tegelijk. Ik wil iedereen in de zaal knuffelen. Ik hoor gesnotter ergens naast of achter me. Kom hier, dat ik je omarm. Het is gewoonweg prachtig. Puur. Zo puur. Zeker wanneer de actrices warm gespeeld zijn en schijnbaar hun rolletje vergeten en steeds meer ‘mens’ worden. Stilaan vult de zaal zich, van onder elke stoel tot aan het plafond, met zowat elke emotie die een mens lief is.

Nee, ik heb nooit een psychose gehad dus misschien mag ik hier niet over oordelen. Maar ik herken ruim 85, misschien wel 90% van de chaos in dat hoofd. Heb ik ooit gebalanceerd op de dunne grens? Ik weet het niet. Ik weet wel dat het een must-see is voor iedereen die begaan is met het thema én voor iedereen die er niets vanaf weet. Of gewoon voor iedereen die van goed theater houdt. Zelfs al herken je jezelf er niet in, de manier waarop deze vier nerveuze vrouwen het beleven van een psychose, het contact met de buitenwereld, tijdens, voor en na neerzetten, beklijft.

Knap werk van iedereen die eraan meegewerkt heeft!

Frouke

 

PS: Er zijn nog kaartjes: hier!

2017-02-16T16:48:36+00:00

Reageer op dit bericht