Stoel nummer 173

/, Varia/Stoel nummer 173

Stoel nummer 173

Luid applaus weerklinkt. Er wordt geroepen en getierd van uitzinnig enthousiasme. Tranen rollen van dankbaarheid en trots. Mensen groeten elkaar nu hartelijk waar ze zich daarstraks beperkten tot een beleefd ‘Goeie avond’. Enkele uren ademloos naast elkaar zitten, dit samen te beleven had duidelijk een impact gehad op elk van hen. Frederieke overschouwt de avond in het afnemende geroezemoes. Vanachter het roodfluwelen gordijn kijkt ze naar die ene stoel die de hele avond leeg bleef, behalve toen…

Het witte licht van de spot baant zich moeiteloos een weg doorheen elke vezel van het lichtblauwe gewaad om haar frêle schouders. Langzaam maar zeker dringt de warmte van het licht zich op aan haar huid. Haar adem stokt, samen met die van de pakweg 250 aanwezigen. Ze wordt overmand door de emotie van het personage in wiens huid ze de voorbije maanden gekropen is. Tijdens de repetities leek het alsof de dunne stof van het prachtige gewaad steeds strakker kwam te zitten. Alsof de rol haar steeds beter en beter begon te liggen. Wat had ze daar van genoten! Maar nu zit het té strak. Te strak om te ademen. Ze voelt hoe de fijne haartjes op haar rug zit rechtop willen zetten, maar niet kunnen. Hoe kleine druppels zweet zich overgeven aan de stof. Haar kostuum komt zo strak te zitten dat ze haar schouders niet meer rechtop kan houden. Het trekt haar naar beneden. Haar rug kromt zich en haar knieën begeven het. Haar hart doet zoveel pijn dat ze zich niet hoeft in te spannen om de tranen op te roepen waar de regisseur zo’n fan van is. Het lijkt wel alsof haar lichaam in tienduizend stukjes breekt wanneer ze helemaal in elkaar gedoken op het podium neerzakt.

‘Hoh.’ De dame uit wiens mond de nauwelijks hoorbare kreet ontsnapte is zich daar niet bewust van. Met open mond blijft ze naar het podium staren. Ze merkt niet eens dat op de stoel naast haar nu plots een jonge vrouw zit. Die kijkt even voorzichtig rond en laat haar blik over de verstarde gezichten rond haar dwalen. Wanneer ze naar het podium kijkt voelt ze een vlaag van de emotie die rond de vrouw op het podium hangt. Dit is veruit haar favoriete vertolking. En ofwel is dit het knapste staaltje acteertalent dat ooit ten berde werd gebracht, ofwel zit de speelster er compleet in vast, bedenkt ze zich. Nu ze er verder bij stilstaat valt haar op hoe hard ze eigenlijk op de actrice lijkt. Dezelfde haren (al zou zij zelf nooit op die manier dragen), dezelfde leeftijd, lichaamsbouw, stemklank, gelaatstrekken.
Het blijft muisstil in de zaal en naarmate de seconden wegtikken zwelt het ongemakkelijke gevoel nu ook in haar hart, borst en keel aan. Ze voelt een traan ontsnappen vanonder haar inmiddels gesloten oogleden. Dit gevoel is duidelijk een golf van categorie acht. Ze weet wat haar te doen staat wil ze hier niet in verzuipen. Ze laat zich in haar stoel zakken en geeft er zich helemaal aan over. Haar dijen worden zwaar, haar rug ontspant. Ze ontwart haar enkels en zet haar voeten plat op de grond. Eén hand op haar buik, de andere op haar bovenbeen. Tot slot richt ze haar aandacht op haar ademhaling. Ze stuurt het puntje van haar tong tegen haar gehemelte en zuigt de lucht krachtig en beheerst langs haar neus naar binnen.

Net op dat moment komt het personage op het podium weer tot leven. Vol overgave pikt ze haar monoloog weer op en beweegt ze zich soepel en krachtig in het rond in het prachtige gewaad. Stoel nummer 173, op de achttiende rij, is weer leeg.

—–

In dat wisselende perspectief tussen toneelspeler en toeschouwer ligt voor mij een hele boeiende wereld.

De tekening bij dit blogbericht maakte ik op de Open Tekendag van 18 augustus. En vanochtend kwam Frederieke langs met het bijhorende verhaal.

Warme groetjes,
Frouke

 

2018-08-19T13:24:44+00:00

Er is één reactie

  1. Rik 20 augustus 2018 om 09:32 - Antwoord

    Woord en beeld samen: ?!

Reageer op dit bericht