sneak preview uit mijn boek “Van bore-out tot burn-out, en terug?”

//sneak preview uit mijn boek “Van bore-out tot burn-out, en terug?”

sneak preview uit mijn boek “Van bore-out tot burn-out, en terug?”

…”Uren zat ik op die stoel. Een harde houten stoel in mijn keuken, met mijn laptop voor mijn neus. Ik ging op de stoel zitten als ik thuis kwam van mijn werk. 20131107_stoel

Dan sloeg ik de laptop open en ging ik kijken op facebook wat er bij mijn vrienden, kennissen en familie die dag was gebeurd. Niet veel. Ik keek mijn mails na (die ik al de hele dag had nagekeken). Geen nieuwe berichten. Veel meer viel er niet te beleven daar aan die tafel in de keuken. Dus staarde ik naar buiten, langs het scherm van de laptop heen. Na een tijdje (Hoe lang? Geen idee.) begon ik honger te krijgen. Ik bedacht wat ik zou kunnen eten. Ik bedacht welke acties ik dan moest ondernemen om dat eten klaar te maken. En ik stelde vast dat ik daar geen zin in had. Dus bleef ik zitten, en ik staarde nog wat meer voor me uit. Ondertussen keek ik nog eens op facebook. Niets nieuws. Ik herinnerde me dat ik overdag de minuten had afgeteld om naar huis te mogen gaan, zodat ik iets leuks kon doen. Het werd donker. Buiten, en ook binnen. Ik besefte dat ik het licht zou kunnen aandoen en de gordijnen kon laten zakken. Maar ik bleef zitten, en staren. Ik keek hoe alle kleuren wegtrokken uit de voorwerpen om me heen. Mijn blik viel op de boekenkast, vol interessante boeken, waarvan ik er veel nog niet gelezen had. Ik zou met een boek in de zetel kunnen gaan zitten. Maar ik bleef zitten, en staren. Pas toen ik misselijk werd van de honger stond ik recht. Ik maakte iets eetbaars klaar en at het op. Afwassen deed ik niet. Daar had ik geen zin in. Er stond altijd afwas. Ik moest altijd eerst iets afwassen vooraleer ik eten kon maken. Toen mijn eten op was, schoof ik mijn bord opzij, keek ik nog eens op facebook, checkte ik nog eens mijn mails (die ik, als er dan toch eentje was, overigens zeer vrolijk beantwoordde), en ik bleef zitten. Op die stoel, in de keuken, naar buiten starend, in het donker. Het werd 22.00u. Ik bedacht me dat ik alsnog in de zetel zou kunnen gaan liggen, met een boek ofzo. Ik bleef zitten, en staren. Het werd 23.00u. Ik bedacht me dat ik moe aan het worden was (correctie: nog meer moe), en dat ik niets leuks gedaan had die avond en dat als ik ging slapen, de eerstvolgende activiteit wéér werken zou zijn. Geen zin in. Het werd 23.30u. Ik stond eindelijk op en ging slapen, om me de volgende ochtend tegen 6.20u zwaar tegen mijn zin uit bed te hijsen, voor een volgende dag die precies hetzelfde zou eindigen als de deze.”…

2013-11-07T12:38:41+00:00

4 Reacties

  1. Sindy 9 februari 2014 om 15:24 - Antwoord

    oeioei Frouke, hier herken ik ook veel dingen van mezelf in… man man… wat denk je nu … wat een zaag en klaag !

    • Frouke Vermeulen 9 februari 2014 om 15:40 - Antwoord

      Heyla, nee nee dat denk ik niet. Ik denk vooral: oei, tijd voor actie. Je hoeft niet te blijven doorgaan tot je helemaal niet meer kan. Dit is precies wat ik wil bereiken met mijn boek en werk. Ik wil mensen helpen om sneller in actie te komen zodat ze niet in zo’n diepe put terecht komen.
      Negeer deze signalen niet Sindy!
      Je weet me te vinden hé,
      grtjs,
      Frouke

  2. […] zat ik in deze periode al vier weken thuis met een bore-out. Toen zat ik (zoals je kon lezen in een vorig blog-bericht) wel vaker, bijna constant zelfs, stil op een stoel. Het grote verschil is dat er toen niet zo heel […]

  3. […] “Van bore-out tot burn-out, en terug?” dat binnenkort verschijnt. Enkele sneak previews vind je hier en hier. Daarnaast geef ik lezingen en workshops. Check de agenda voor de eerstvolgende […]

Reageer op dit bericht