(…) Iedereen heeft wel eens dagen waarop opstaan lastiger is dan anders. Het gebeurt wel eens dat je opkijkt tegen wat er die dag op je planning staat. Misschien ben je wel een echte nachtraaf en lever je elke ochtend een gevecht om te ontwaken. Maar dit was anders. Ik had geen moeite om wakker te worden. Eenmaal wakker had ik wel moeite om te aanvaarden in welk leven ik wakker werd. In tegenstelling tot toen ik me nog goed voelde, rukte de wekker me tegenwoordig elke ochtend met geweld uit mijn slaap.

bore-outElke ochtend voelde ik me (nog steeds) doodmoe, want ik was gegarandeerd te laat gaan slapen. Ik drukte zo lang ik kon op de Snooze button in een poging te ontsnappen aan de werkelijkheid. Maar meestal zakte ik dan terug weg in een droom over mijn werk, dat ik er weer naartoe moest, dat ik te laat kwam, dat ik mijn trein miste, dat ik ontslagen werd, dat collega’s ontslagen werden, dat ik niets meer wist, enzoverder. Noem het bij nader inzien gerust een nachtmerrie. Vervolgens werd ik ‘wakker’ en kwam het grote besef dat deze nachtmerrie de werkelijkheid wás. Op dat moment kwamen de stemmen. De ene stem moedigde me aan om op te staan en op tijd te komen, zei dat ik beter vroeg kon arriveren en dat ik dan ook weer vroeg naar huis kon vertrekken. De andere stem bracht in dat ik beter gewoon kon blijven liggen, dat ik toch geen werk verzette, dat niemand me zou missen. Waarop de eerste stem weer antwoordde dat mijn broer ongerust zou zijn, want we namen (bijna) elke ochtend dezelfde trein. En zo gingen de stemmen maar door. Steeds opnieuw. Dit stemmengevecht ging gepaard met een zwaar gevoel in mijn borstkast alsof ik een grote bal van lood had ingeslikt die zo zwaar was dat ik niet meer recht kon staan. Ik moest me echt letterlijk uit alle macht millimeter per millimeter van mijn bed losscheuren. Ondertussen werd de kans steeds reëler dat ik mijn trein echt zou missen. Ik had mezelf bekwaamd om me in minder dan 10 minuten klaar te maken waarna ik soms nogal roekeloos naar het station reed, me onderweg boos makend op de andere weggebruikers. (…)