De oude pijn van een bore-out

//De oude pijn van een bore-out

De oude pijn van een bore-out

Mooi hoor wat er gisteren gebeurde bij de lezing Vechten tegen verveling bij Juniper in Langdorp…
Het delen van mijn verhaal gaf enkele deelnemers de moed open te spreken over hun eigen ervaring waardoor andere deelnemers nog bijkomende inzichten en eye openers kregen. Heel moedig was bijvoorbeeld die ene deelnemer die getuigde over een bore-out waarbij het werk de plek van verademing is en de thuis-situatie de plek waar de tijd lijkt stil te staan. Waarna een andere deelnemer plots beseft: this is it. Een domino-effect, in een golf van warme verbinding. Met als resultaat een zekere vastberadenheid om in mildheid voor zichzelf in actie te komen en uit de arena van het gevecht tegen verveling te stappen.
Voor mezelf ook heel bijzonder iemand te mogen ontmoeten die, net als ik, de oude pijn van een bore-out in zich draagt. Het deed me eindelijk beseffen wat ik aan moet met de vraag ‘Ben jij helemaal hersteld van je bore-out?’
Het is (nog) niet de juiste vraag. Toch niet als ermee bedoeld wordt of het nu weer is als ervoor (zou ik dat überhaupt willen?), of dat je er nu niets meer van voelt (wat me gek lijkt gezien de impact). Als je ervoor gekozen hebt of als je gedwongen werd om je gevecht tegen verveling te beëindigen, dan komt de tijd om je wonden te helen. Je herstelt je functioneren, je voel-vermogen, je bewustzijn van je gedachten, je initiatief om voor jezelf in actie te komen. Je herstelt zelfs simpelweg het vermogen om te rusten en te ontspannen of om jezelf iets prettigs te gunnen. Een bore-out gaat diep, voelbaar in elke cel van je (ingestorte) lichaam. Het tekent je. Het laat je voelen wat het is om jezelf helemaal te verliezen. En na een intensieve herstelperiode voel je hoe fantastisch het is om jezelf opnieuw gevonden (gecreëerd?) te hebben. We weten allemaal hoe het is als we iets heel waardevols hebben gekregen. Dat willen we niet zomaar kwijt. Dan zijn we bang om het (weer) te verliezen en gaan we het over-beschermen. Vergeten we écht te leven.
Zelf zie ik het (als beelddenker) als een plaats. Ik heb de plaats gevonden (in mezelf) waar ik mezelf lief heb. Heel soms wandel ik daar niets vermoedend van weg, maar in tegenstelling tot vroeger gaan er nu alarmbellen af als ik over de grens van die plaats ben gegaan. En dan wandel ik terug, terug naar de plaats waar ik mezelf lief heb (terug naar mijn natuur).
Maar soms weerhoudt de angst mezelf te verliezen me ervan om bepaalde dingen te doen, om me over te geven aan wat het leven te bieden heeft. Soms komt de frustratie en de boosheid weer boven, van toen. Misschien kan ik nog een fase aan het herstel toevoegen. De fase waarin je de angst, de boosheid, de schaamte, de frustratie, … hebt getransformeerd in liefde en vertrouwen, dat je jezelf niet meer kwijt zal spelen, no matter what. Dat heb je dan te durven. En daar…ben ik (ook) nog niet helemaal.
Warms,
Frouke
2016-10-19T10:54:23+00:00

2 Reacties

  1. Anna berg 19 oktober 2016 om 11:40 - Antwoord

    Fijn om dit weer te lezen. Vanmorgen postte ik ook net een stukje over hoe het nu gaat. ?

Reageer op dit bericht