“Schrijf nu maar gewoon” klinken haar woorden even warm als haar hand op mijn arm. Het bemoedigende knikje van mijn vriendin zet haar aanmoediging nog enkele graden kracht bij.

Ik moet (meer) schrijven, dat voel ik. Dat weet ik. Toch zit ik met een dilemma want na het boek over mijn bore-out waarin ik mijn verhaal open en bloot deelde nam ik me voor dat niet meer te doen. Omdat het kwetsbaar was en heel veel van me gevraagd heeft. Bovendien gingen mensen zichzelf met mij vergelijken, wat hun groei remde, en dat schiet natuurlijk niet op. Ieder heeft zijn eigen proces. Ik wist toen wel heel zeker dat ik mijn verhaal moest delen, zo puur mogelijk, omdat het een steun, een troost en een inspiratie zou kunnen zijn. En dat is het ook geweest.

In deze nieuwe fase van mijn leven had ik het lumineuze idee opgevat om te gaan vertellen vanuit een derde persoon. Dan zou het even goed gewoon een fictief verhaal kunnen zijn, wat verder van mijn privé staan en lezers de kans te geven eruit te halen wat ze willen. Dus bedacht ik ‘Freya’, mijn alter-ego. Van een collega schrijver weet ik dat personages écht tot leven kunnen komen en dat ze soms hun eigen wetten stellen. Dus schrok ik er niet eens heel erg van toen niet Freya maar Frederieke plots op toneel verscheen. Daar waar de probeer-schrijfsels met Freya eerder moeizaam verliepen, rolden de teksten met Frederieke uit mijn pen. Ze gaf me de kans stukjes van mijn eigen ervaring zo te verpakken dat wie het las kon kiezen welke kant ermee op te gaan. Maar nu zit ik klem. Of is het schaakmat? En Frederieke, die is in de verste verte niet meer te bespeuren.

Het toeval wil dat ik eergisteren een toepasselijke quote las. Nu ben ik erg slecht in het exact onthouden van zinnige one-liners maar het kwam erop neer dat een goede leermeester verschijnt wanneer je hem nodig hebt, en verdwijnt wanneer je hem niet meer nodig hebt. Dat ik Frederieke niet meer nodig heb, zou ik niet direct zo expliciet willen stellen, maar misschien laat ze me hier nu wel zo zitten opdat ik het zélf zou oplossen. Wellicht is ook dat de taak van een goede leermeester?

Als ik mijn drang tot schrijven rationeel benader dan kom ik terecht in een erwtensoepje van angsten, twijfels, pro’s en contra’s, excuses, goeie redenen, en nog 500 gram elkaar tegenwerkende elementen. Dankjewel aan al mijn verwanten die toch geduldig naar mijn brain-vomit hebben geluisterd de voorbije dagen totdat ik vanzelf weer bij mijn why terecht kwam. Omdat ik het voel, omdat ik het weet, omdat het een zielsverlangen is. Simpel.

Daarom schrijf ik, zoals mijn vriendin me aanspoorde, opnieuw vanuit mijn hart, vanuit mijn ziel. Open en bloot. Omdat dat blijkbaar mijn manier is. Met mijn vorige blogbericht in de categorie *nieuws* maakte ik er al een voorzichtig begin mee. Zonder Frederieke. Maar mocht ze ergens de komende tijd toch weer voor de deur staan, dan verwelkom ik haar met open armen. Beloofd.

Groetjes,
Frederieke, euh Frouke!