Gisteren zat ik de wachtzaal bij de osteopaat. Met een schriftje om te schrijven. Met een boekje om te lezen. Met mijn voeten zonder schoenen op de koude vloer (omdat ik niet hou van warme voeten bij de osteo en omdat de koude vloer helpt tegen overprikkeling, zegt Elke Van Hoof uit wetenschappelijke hoek en zeg ik zelf uit ervaring). Ik keek even op mijn slimme telefoon en ontdekte een nieuw blogje, van Anna. Reuze benieuwd begon ik te lezen. Mijn vermoedens die me ervan weerhielden een onlangs verschenen boek over HSP te lezen werden bevestigd in een bloedeerlijke tekst van haar hand. Ik hoorde gestommel op de gang.

De vorige van pijn verlichte persoon was bijna klaar. Ik nam me voor om thuis verder te lezen. Toen werd het weer stil. Dus las ik verder. KNAL! Het einde van haar blogpost deed me schrikken. En glimlachen. Warm en koud tegelijk. Trots. Wat ’n mooi compliment! En ook een ‘Nee joh, da’s teveel lof.’ Ik durfde het haast niet aannemen. Dankjewel Anna. ’t Doet deugd dat te lezen. Ik bereik liever ‘maar’ 1500 lezers op een manier waarop ik écht een verschil kan maken, dan tienduizenden zonder gevolg. Toch trap ik telkens weer in de valkuil van vergelijken, van vele likes, van aantallen als zoete broodjes verkochte boeken geschreven door BV’s, de valkuil van bekendheid en commercialiteit, als parameters die je ‘succes’ definiëren. Elke keer weer kruip ik dan liefst van al in mijn donker hol. (Wat niet per se slecht is, zo nu en dan eens op bezinning bij mezelf kan ook tot wonderbaarlijke herbronning leiden.)

Maar een nadeel van dat hol is dat ik dan wel eens wat ik voel dat ik met de wereld te delen heb, bij mezelf houd waardoor het niet stroomt. Waardoor mijn woorden onhoorbaar worden of zich opkrullen tot een haast niet te ontwarren bal van gedachten en emoties om daar als een ongeleid projectiel in het wilde weg te botsen op mijn breekbare grenzen als mens. Af en toe krijg ik reacties van lezers van mijn boek. Verhalen die door merg en been snijden. Verhalen zo warm dat mijn hart helemaal smelt. Die me eraan herinneren dat de definitie van succes net zo vluchtig is als het leven zelf kan zijn, of net zo krachtig als wij als mens kunnen zijn, en in elk geval niet afhangt van kwantiteit, maar wel van kwaliteit. En intentie. Ze lichten een lampje op in dat donker hol.

Anna schrijft in haar blog vanuit de praktijk, vanuit het leven. Een burn-out vloerde haar. Stukje bij beetje krabbelde ze weer recht, verzamelde en her-innerde ze zich haar wijsheid. Die deelt ze bijna dagelijks. Niet alles op een hoopje. Maar verhaal per verhaal. Ervaring per ervaring. Ze schrijft be-leefd. Van binnen uit en met respect. Zonder oog op massa’s bezoekers. Gewoon. Anna slaagt erin mijn nieuwsgierigheid te prikkelen, mij te doen stilstaan bij dingen uit de actualiteit (die ik niet volg en) waar ik veel te snel over heen zou zijn gegaan omdat mijn leefwereld nu eenmaal anders is dan de hare. Ze lukt erin mij te verleiden tot bij de kleine dingen des levens te komen waar ik de grootste dankbaarheid voor mag voelen.

Dankjewel Anna, voor je onverwachte compliment. Dankjewel lieve moedige lezer voor je berichtje deze week. Het heeft mijn hele hol verlicht en me weer in mijn pen doen kruipen, de moed gegeven toch weer meer van mijn binnenwereld met de buitenwereld te delen.

Frouke

 

PS: de tekening komt uit mijn collectie tekeningen die ik deze maand als Visueel Vertaler in het kader van de #inktober2017 challenge elke dag maak.