Taboe. Het kwam de voorbije week uit verschillende hoeken op me af.

Bah, taboe. Het is iets waar we vanaf willen en toch is het er. En het blijft er zijn, zo lijkt het toch.

Neem nu bijvoorbeeld burn-out. Volgens psychiater Dirk De Wachter dé ziekte van deze tijd, de term is toch al ruim een decennium lang aardig ingeburgerd en toch rust er nog steeds een taboe op. Of misschien terug? Kathy Pauwels nam deze week het woord als ‘BV met een burn-out’ in het VRT-programma ‘Van Gils en gasten’ omdat Eva Daeleman naar adem zat te happen onder de berg shit die ze over zich heen kreeg naar aanleiding van haar burn-out. Alles wat er bij Van Gils aan tafel werd gezegd over burn-out had ook gezegd kunnen worden over bore-out, tenminste toch wat de oordelen, reacties, de schaamte en het taboe betreft. Ik gooide mijn vaststelling op Twitter en kreeg meteen reactie. Dat hetzelfde waar is voor depressies, iets waar Selah Sue als krachtig boegbeeld voor optreedt. En ook voor psychoses, wat ik dan weer weet door de moedige Brenda Froyen op de social media te volgen.

Vanochtend bij een dampende kom porridge vroeg ik me af hoe het komt dat al die dingen bedekt worden onder een dikke vettige stinkende kleverige laag taboe. En ik bedacht me dat er één ding is dat ze gemeenschappelijk hebben, die bore-out, burn-out, depressie, psychose, zwangerschapsmoeilijkheden of informatie over iets puurs en zo natuurlijks als de menstruatie: hun grote potentieel om onzichtbaar te zijn. Het onzichtbare is taboe!

Beeld je in! Jullie hebben vast net als ik al meer dan eens gewenst om eens onzichtbaar te zijn. Meestal om iets onschuldigs en mogelijks ondeugends te doen, of gewoon om ergens te kunnen binnen gluren, om te kijken hoe het er achter de schermen aan toe gaat.

Wel, ik ben een aantal jaren onzichtbaar geweest. Het enige dat ik aan de buitenwereld liet zien was mijn buitenkant. Omdat mijn binnenkant zoveel pijn deed, zo kwetsbaar was, dat ik die angstvallig van potentiële gluurders afschermde, probeerde te beschermen. Ik schaamde me voor de situatie waar ik in zat, ik schaamde me voor mezelf, ik schaamde me voor mijn binnenkant…

En daar ben ik nu klaar mee! Ik heb in mijn boek ‘Vechten tegen verveling’ geschreven hoe ik dagen-, weken-, maandenlang, uren na elkaar apathisch op een stoel doorbracht. Helemaal niet zo onschuldig, totaal niet ondeugend, maar wel hoe het er achter mijn schermen aan toe ging.

KernTalentenNa lange tijd ben ik hersteld, nog steeds af en toe zoekende, maar niet meer in de duisternis. Door mijn verhaal te delen schijnt er nu licht aan mijn binnenkant, zodat mijn diamant kan schitteren en anderen daarvan kunnen mee genieten. En dàt is waar taboe volgens mij niet tegen kan. Want je kan het te lijf gaan met sticker verwijderaar, met vuile woorden, er boos op worden, eraan ten onder gaan, of je kan ervoor kiezen om in je kracht te gaan staan, de wereld te laten zien wie je werkelijk bent en zo fel schitteren dat taboe verdwijnt als sneeuw voor de zon. Op die manier wordt onzichtbaarheid iets dat lekker voort kan leven in onze fantasie en in verhalen zoals die van Harry Potter. En zo kunnen we elk ons steentje bijdragen aan het doorbreken van taboe. Elk op onze eigen schitterende manier. Elk op ons eigen tempo. En samen voor hetzelfde doel: het taboe onzichtbaar maken.

Frouke

 

Mijn boek ‘Vechten tegen verveling’ is verkrijgbaar in de webshop. Je krijgt er een unieke bladwijzer bij waar in het boek naar verwezen wordt.

Meer informatie over de KernTalenten waarmee je jouw persoonlijke diamant kan laten schijnen vind je hier.