Het onzichtbare taboe

//Het onzichtbare taboe

Het onzichtbare taboe

Taboe. Het kwam de voorbije week uit verschillende hoeken op me af.

Bah, taboe. Het is iets waar we vanaf willen en toch is het er. En het blijft er zijn, zo lijkt het toch.

Neem nu bijvoorbeeld burn-out. Volgens psychiater Dirk De Wachter dé ziekte van deze tijd, de term is toch al ruim een decennium lang aardig ingeburgerd en toch rust er nog steeds een taboe op. Of misschien terug? Kathy Pauwels nam deze week het woord als ‘BV met een burn-out’ in het VRT-programma ‘Van Gils en gasten’ omdat Eva Daeleman naar adem zat te happen onder de berg shit die ze over zich heen kreeg naar aanleiding van haar burn-out. Alles wat er bij Van Gils aan tafel werd gezegd over burn-out had ook gezegd kunnen worden over bore-out, tenminste toch wat de oordelen, reacties, de schaamte en het taboe betreft. Ik gooide mijn vaststelling op Twitter en kreeg meteen reactie. Dat hetzelfde waar is voor depressies, iets waar Selah Sue als krachtig boegbeeld voor optreedt. En ook voor psychoses, wat ik dan weer weet door de moedige Brenda Froyen op de social media te volgen.

Vanochtend bij een dampende kom porridge vroeg ik me af hoe het komt dat al die dingen bedekt worden onder een dikke vettige stinkende kleverige laag taboe. En ik bedacht me dat er één ding is dat ze gemeenschappelijk hebben, die bore-out, burn-out, depressie, psychose, zwangerschapsmoeilijkheden of informatie over iets puurs en zo natuurlijks als de menstruatie: hun grote potentieel om onzichtbaar te zijn. Het onzichtbare is taboe!

Beeld je in! Jullie hebben vast net als ik al meer dan eens gewenst om eens onzichtbaar te zijn. Meestal om iets onschuldigs en mogelijks ondeugends te doen, of gewoon om ergens te kunnen binnen gluren, om te kijken hoe het er achter de schermen aan toe gaat.

Wel, ik ben een aantal jaren onzichtbaar geweest. Het enige dat ik aan de buitenwereld liet zien was mijn buitenkant. Omdat mijn binnenkant zoveel pijn deed, zo kwetsbaar was, dat ik die angstvallig van potentiële gluurders afschermde, probeerde te beschermen. Ik schaamde me voor de situatie waar ik in zat, ik schaamde me voor mezelf, ik schaamde me voor mijn binnenkant…

En daar ben ik nu klaar mee! Ik heb in mijn boek ‘Vechten tegen verveling’ geschreven hoe ik dagen-, weken-, maandenlang, uren na elkaar apathisch op een stoel doorbracht. Helemaal niet zo onschuldig, totaal niet ondeugend, maar wel hoe het er achter mijn schermen aan toe ging.

KernTalentenNa lange tijd ben ik hersteld, nog steeds af en toe zoekende, maar niet meer in de duisternis. Door mijn verhaal te delen schijnt er nu licht aan mijn binnenkant, zodat mijn diamant kan schitteren en anderen daarvan kunnen mee genieten. En dàt is waar taboe volgens mij niet tegen kan. Want je kan het te lijf gaan met sticker verwijderaar, met vuile woorden, er boos op worden, eraan ten onder gaan, of je kan ervoor kiezen om in je kracht te gaan staan, de wereld te laten zien wie je werkelijk bent en zo fel schitteren dat taboe verdwijnt als sneeuw voor de zon. Op die manier wordt onzichtbaarheid iets dat lekker voort kan leven in onze fantasie en in verhalen zoals die van Harry Potter. En zo kunnen we elk ons steentje bijdragen aan het doorbreken van taboe. Elk op onze eigen schitterende manier. Elk op ons eigen tempo. En samen voor hetzelfde doel: het taboe onzichtbaar maken.

Frouke

 

Mijn boek ‘Vechten tegen verveling’ is verkrijgbaar in de webshop. Je krijgt er een unieke bladwijzer bij waar in het boek naar verwezen wordt.

Meer informatie over de KernTalenten waarmee je jouw persoonlijke diamant kan laten schijnen vind je hier.

2015-12-11T11:37:51+00:00

5 Reacties

  1. anna berg 11 december 2015 om 12:37 - Antwoord

    Heel herkenbaar allemaal. Ben zelf herstellende van burn- en bore-out na 30 jaar taalonderwijs. Heb je boek gelezen en nu net begonnen met het eliminatiedieet. Bedankt voor die tip!

    • Frouke Vermeulen 11 december 2015 om 12:44 - Antwoord

      Dag Anna,

      Dankjewel voor je reactie. Wat fijn te horen dat je een tip hebt gevonden in mijn boek die bij je past!
      Ik wens je een goed herstel. Dat je diamant vanaf nu moge schitteren!

      lieve groetjes,
      Frouke

  2. Inge 11 december 2015 om 14:59 - Antwoord

    Het is oh zo waar wat je zegt Frouke, maar helaas nog oh zo niet geaccepteerd in onze, met name, werkende samenleving. Uitspreken dat je een burn-out of bore-out hebt gehad, no matter hoe sterk je daar ook uitgekomen bent, wordt door veel werkgevers nog altijd gezien als een ‘teken van zwakte’ waarna je terzijde wordt geschoven met een excuus als ‘niet passend binnen de groep’ of ‘dat er kandidaten zijn die beter binnen het gestelde profiel passen’. Ik heb het aan den lijve ondervonden. Wil je nog aan het werk, dan loont het het taboe zo lang mogelijk een taboe te laten.

    • Frouke Vermeulen 11 december 2015 om 15:34 - Antwoord

      Dag Inge,

      Wat jammer om te horen dat je hier negatieve ervaringen mee hebt. Ik heb zelf een heel positieve ervaring met hoe een werkgever reageerde op mijn bore-out. Ik deel ze graag met je. Misschien kan het je inspireren of hoop geven.
      Mijn bore-out werd bij die werkgever goed onthaald omdat ik in de verf zette welke stappen ik ondernomen had om eruit te komen en benadrukte wat ik nu wel graag wilde doen, waar mijn talenten lagen, wat ik deed om een nieuwe bore-out te voorkomen etc. Tijdens het sollicitatie gesprek sprak ik vanuit mijn toen nieuw ontdekte passie, niet vanuit mijn pijn.
      Oh ja, ik heb op andere plaatsen ook vaak het deksel op mijn neus gekregen, en ik heb toen voor mezelf beslist dat ik niet voor een werkgever wilde werken die zo kortzichtig is. Daar was ik dan snel klaar mee. Die verdiende verder geen grammetje van mijn kostbare energie.
      Het was zeker niet alleen maar rozengeur en maneschijn, en het is soms nog zoeken voor mij, maar ik geef niet op. Mij heeft het enorm geholpen te ontdekken welke mijn KernTalenten waren (daarom werk ik ook met die methode) en mijn CV van daaruit te herschrijven en mijn keuzes daarop af te stemmen.
      Ik wens dat je de moed, de kracht en de omgeving mag vinden om jouw diamant te laten schitteren. Veel succes in je zoektocht naar de mensen (en werkgever) die hem naar waarde schatten.

      Frouke

  3. Anja Schrijvers 20 december 2015 om 13:02 - Antwoord

    Ik ondervind het al meer dan 10 jaar dat er een taboe heerst rond bore-out . Komt daarbij nog eens het onbegrip en de onwetendheid van iedereen uit je omgeving,artsen, psychiaters,… Het maakt dat ik al meer dan 10 jaar aan het vechten ben tegen een monster waar ik vandaag zelf achter gekomen ben : bore-out (art. in Goed Gevoel) Ook ben ik er nu zelf achter gekomen dat ik hoogsensitief ben. Overweldigend is het! Ik zit al voor de zoveelste keer op een PAAZ afdeling met angsten. Maar ik voel alleen maar onbegrip en geen kennis. Het helpt me niet vooruit. Het weegt mentaal, fysiek, sociaal en financieel zwaar door. Ik snak, verlang, hoop iemand te vinden die mij terug op de rails krijgt!

Reageer op dit bericht