De lekkerste dingen in het leven zijn zacht vanbinnen

//De lekkerste dingen in het leven zijn zacht vanbinnen

De lekkerste dingen in het leven zijn zacht vanbinnen

De laatste dagen loop ik rond met een chocoladecake in mijn hoofd. Zacht van binnen, krokant langs buiten. Niet dat ik zo verzot ben op chocolade. Nee. De cake kwam mijn hoofd binnen gewaaid na mijn ontmoeting met een vrolijke, gezellige bende medewerkers in één van de bedrijven waar ik onlangs training gaf. Die gezellige vrolijkheid lag als een laagje zoet glazuur op een verrukkelijk aantrekkelijke chocoladecake. Maar wat daaronder zat was geen zachte, smeuïge chocolademousse. Integendeel!

Tijdens de training sneden we het onderwerp ‘feedback geven’ aan. Ze vonden het geen lekker stukje omdat ze het lastig vonden om elkaar kritiek te geven, want dat kwetst. En complimenten geven vonden ze ook lastig want dat kostte zoveel moeite en daarvoor moest je echt zo, euh…, nu ja, je weet wel, gaan ‘vóelen’ en daar was toch helemaal geen tijd voor in hun drukke wereld. Er volgde een groepsgesprek en het leek me een gepast moment om hen te vertellen dat ik een bore-out had gehad. “Een wat?” Ik legde hen uit dat ik mezelf ooit bijna letterlijk dood verveeld had op mijn werk. Omdat er vaak onvoldoende werk was. Maar ook omdat ik totaal geen voldoening haalde uit wat ik moest doen als er wel werk was. Dat ik dat jammer genoeg zélf ook jarenlang niet doorhad…omdat ik niet durfde voelen.

chocoladecake, bore-out, complimentOndertussen kwam hun secretaresse ons (toevallig?) een grote doos pralines brengen. Terwijl de bende vrolijk zat te smikkelen vertelde ik hen vervolgens het verhaal, dat ik een jaar geleden postte op deze blog, over onze interne vlam en het ontvangen van complimenten. In het kort komt het verhaal hier op neer: ieder van ons heeft een intern vlammetje en als dit slechts een waakvlammetje is dan wordt het ontvangen van complimenten best een moeilijke opgave. Want zo’n compliment maakt van die waakvlam gedurende een heel korte tijd een steekvlam, waarna de kilte terug de overhand neemt en dat is allesbehalve een aangenaam gevoel. Het is dus wel belangrijk dat we elk onze eigen interne vlam sterk genoeg laten branden en dat kan (onder andere) door te voelen en vanuit dat gevoel een compliment te geven. Want zeg nu zelf…Wat is er nodig om harde chocolade te doen smelten? Inderdaad, warmte!

Het lukte me die dag om deze bende te doen smelten zodat ze elkaar op het einde vlotjes en vol overgave complimenten gaven. (Ja, ook aan de secretaresse, die me de volgende dag vol verbazing kwam vragen wat ik met haar bende had bekokstoofd.) De volgende dag was hun heerlijk zachte binnenste echter opnieuw gestold. En ik kon het hen niet eens echt kwalijk nemen. Het is niet gemakkelijk om je interne vlam op de juiste temperatuur te houden en het kost in het begin ook best wel wat moeite. Dus ik troost me met de gedachte dat ze hebben mogen proeven van hun eigenste zoetste smeuïgste binnenkantjes en ik ben er zeker van dat ze er ooit weer naar zullen verlangen om die smaaksensatie opnieuw te mogen ervaren!

Smakelijk!

Grtjs,
Frouke

2014-11-25T18:59:57+00:00

4 Reacties

  1. Viviane Laebens 26 november 2014 om 07:28 - Antwoord

    Awel, t is te hopen dat die bende deze tekst te lezen krijgt…..wie weet wordt het vlammeke stillekens weer aangewakkerd. Mooi geschreven Frouke!

    • Frouke Vermeulen 26 november 2014 om 10:17 - Antwoord

      Danku voor ’t compliment! 😉

      (en ik vertrouw erop dat wat moet zijn zal zijn 🙂 )

      Groetjes!
      Frouke

  2. Sandra De Schuyter 26 november 2014 om 14:06 - Antwoord

    Ik smelt bij het lezen van deze mooie woorden! Hartelijk zoet.
    Lieve groet, Sandra. xxx

Reageer op dit bericht