Laatste keren

//Laatste keren

Laatste keren

Er zijn voortdurend momenten die de laatste keer zijn. Of zullen zijn. Soms weet je dat heel bewust. Soms besef je het pas jaren later. Wanneer je die foto van weleer plots terugziet of samen met een oude bekende herinneringen ophaalt. Als kind al werd ik enorm geraakt door laatste keren. De laatste keer mijn overleden grootmoeder zien. Haar niet durven aanraken, voor de laatste keer, en daar dan jaren spijt van hebben. Weggaan in alle vertrouwen en bij thuiskomst ontdekken dat de laatste keer dat ik mijn hond gezien had, gepasseerd was, zonder dat ik het op dat moment wist.

Doorheen de jaren lukte het me steeds beter niet te verdrinken in de droefheid van zulke laatste keer momenten. De echte, én de potentiële, die integraal deel uitmaken van het werk van de Grote Scenarist die in mijn bovenkamer een goed draaiend bureau uitbaat. Ik heb ook de gelukzaligheid leren kennen van bepaalde laatste keren. De opluchting, de bevrijding. Of de ruimte die laatste keren creëren wanneer ze tegelijk eerste keren zijn. Van die strekking is er net een laatste keer geweest (tenminste, dat hoop ik echt). Binnenkort komt er weer een andere laatste keer aan. Voor nu althans. Want heel zeker weet je dat van tevoren immers nooit. 😉

Frouke

2017-06-17T12:28:24+00:00

2 Reacties

  1. Anna berg 17 juni 2017 om 13:06 - Antwoord

    Laatste keren … vooral moeilijk als je heel veel van iemand of iets houdt, lijkt me.

Reageer op dit bericht