Kristalhelder **nieuws**

//Kristalhelder **nieuws**

Kristalhelder **nieuws**

Mijn brein registreert selectief de prikkels afkomstig van verschillende weefsels. Mijn zenuwstelsel voelt als een boom. Vanuit een stevig centrum ergens aan de schedelbasis vertrekt een dikke bundel zenuwbanen langsheen mijn ruggengraat omlaag. Wervel per wervel vertakken er smallere bundels die hun weg zoeken naar mijn interne organen en deze van dit type sensoren voorzien. Elke bundel vertakt verder. Vezel per vezel tot vlak onder mijn opperhuid waar ze eindigen in sensoren gevoelig aan druk en temperatuur.
Een zinderende elektrische gewaarwording, met niet anders te vergelijken. Een kinesist zei me ooit dat ik een uitstekend studiemodel zou zijn voor studenten om te leren al voelende de verschillende weefsels en structuren te onderscheiden, net omdat ik ze zelf zo goed gewaar word.

Vanuit een andere laag van mijn bewustzijn stem ik af op de cellen van mijn botweefsel. Een totaal ander sensatie dient zich aan. Een andere dichtheid ook. Net als andere kleuren. Diffuser. Misschien niet meteen wat je van een botstructuur verwacht. Met verschillende soorten partikels die op microscopisch niveau eerst langzaam in elkaar overvloeien om zich vervolgens duidelijk van elkaar te onderscheiden wanneer één bepaalde soort partikels de overhand krijgt. Ze vormen de verschillende weefsels binnen in het bot. Verschillend en toch dezelfde familie van cellen.
Daar waar zenuwbanen zich doorheen mijn lijf vertakken als flinterdunne hypersnelle lichtsnoeren met één of ander hoger metaal als basis, voelen mijn botcellen aan als een dense e doch tot op zekere hoogte flexibele massa.

In de stuurkamer onder mijn schedeldak wordt doorgaans naarstig achter de schermen gewerkt. Maar soms neem ik het gordijn weg en dan voel ik elke cel in mijn lichaam vibreren en communiceren. Dan pik ik van elk van die cellen de energie in de verschillende dimensies op. Dan stopt mijn lichaam niet bij mijn huid zoals door menig oog gedefinieerd als de begrenzing van mijn lichaam. Dan geven cellen van verschillende oorsprong moeiteloos hun functies aan elkaar door. Dan hoor ik met mijn huid, voel ik met mijn gehoor en zie ik geluid.

Wanneer de prikkel-tolk de stuurkamer voor welke reden dan ook een tijdje verlaat, worden de prikkels verkeerdelijk als pijn geïnterpreteerd. Een scherpe, onaanraakbare hete, zinderende pijn die elke ontmoeting tussen een huid- en een stof- of lucht-deeltje als een naaldenprik registreert. Zelf de kleinste gedachtegolf brengt dan een stortvloed van informatie teweeg die zich een weg baant naar het vinden van een nieuw evenwicht in deeltjesland. En onderweg, bij elke ontmoeting van deeltjes even een pijntje doorstuurt.

Helemaal te gek wordt het wanneer ik bijvoorbeeld pijn registreer buiten de grenzen van mijn fysieke lichaam. Fantoompijn als het ware. Al weten jij noch ik welke giganteske vorm mijn ‘extended body’ dan ooit aangenomen heeft. Het is er. Ik verzet me er niet meer tegen. Dat doet alleen maar meer pijn. Totale ontspanning en complete overgave aan wat is, brengt me de nodige verlichting en vertaalt het geheel prima en pijnloos, zelfs zonder de aanwezigheid van mijn brein tolk. En heel soms vervloei ik voor heel even met de materie om me heen.

Het wordt stilaan erg duidelijk waarom ik de afgelopen maanden opnieuw van ‘vorm’ diende te veranderen met mijn praktijk. Mijn wezen functioneert steeds meer op volle kracht. Ik kan niet langer alle informatie die ik binnen krijg doorheen de trechter van het puur mentale, het rationele sturen. Daarom werkt mijn voornamelijk analytische aanpak als bore-outcoach echt niet meer. Het werd me te vermoeiend om al die voelsprieten tijdens een sessie in een doosje te stoppen. Heel af en toe ontsnapte er een voelspriet en steeds bleek dat net bij die ene cliënt te zijn die dit nodig had. Dan gebeurde er informatie uitwisseling op een heel ander niveau, soms zelfs zonder woorden. Wanneer ik buiten in de natuur ben, worden alle voelsprieten mee gedragen en kan ik beroep doen op de daar aanwezige energieën om de informatie te kanaliseren. Het lukt me steeds beter dit ook ‘binnen’ op die manier te orchestreren, maar het zou zonde zijn geen gebruik te maken van de extra dimensie en helende werking die de natuur ons zonder enige inspanning biedt.

Ja, het pad dat ik sinds mijn instorting in maart 2012 heb afgelegd is op z’n minst merkwaardig te noemen. Met pieken en dalen, haarspeldbochten en verrassende golven. Van bureau-wetenschapper naar trainer in het business veld, langs één van de eerste HSPcoaches, doorheen een bad van hoogbegaafdheid tot de outing van bore-outcoach met een boek en al, dwars door de uiterst boeiende speleobox van KernTalenten tot…Bladspiegeling.
Dat hele pad met vele (plot)wendingen heeft onderliggend één rode draad. De ont-wikkeling van mijn ‘zijn’, wat begon met een ingewikkelde knoop. De ont-dekking van mijn zielenpad (oh nog niet zo lang geleden ging ik eye ballen en zuchten van dit fluffy woord). Net omdat ik ooit zo diep gezeten heb is mijn weerstand tegen de roep van mijn zielenpad gekraakt (ook al was ik me daar onderweg niet altijd even bewust van), en heb ik me de voorbije jaren steeds sneller overgegeven aan de nodige veranderingen. Gaandeweg heb ik steeds meer aanvaard dat mijn gewaarwording van en werk in de wereld minder doorsnee is, en laat ik me door die vaststelling (of dat oordeel) niet langer leiden. Daardoor gaat het best snel vooruit. Soms sneller dan de hokjes aangebouwd, weer afgebroken en opnieuw gebouwd kunnen worden.

Kristalhelder voor sommigen, onbegrijpelijk voor anderen. Helemaal kloppend voor mezelf. En wie weet ook voor jou.

Als je je kan vinden in mijn nieuwe aanpak, of benieuwd bent naar hoe ik door middel van een gefundeerd coachgesprek met oog voor het rationele, het emotionele, het fysieke én het spirituele, aangevuld met gebruik van ratelaar, fluit, chant, en meditatie iets kan betekenen in jouw ‘onderzoeksvraag’, wees welkom.

Frouke

2018-09-13T19:54:32+00:00

4 Reacties

  1. Tommy 13 september 2018 om 11:07 - Antwoord

    De synesthetische bioloog… Mooi hoe prikkels letters worden en letters prikkels duiden. Een heldere beschrijving van het pad waarop je voelend bloeit. Knap!

    • Frouke Vermeulen 13 september 2018 om 11:11 - Antwoord

      Thanks Tommy! Ik vraag me wel eens af hoe mijn biologie studies zouden zijn verlopen als ik toen deze bewustzijnsvaardigheden al onder de knie had. Ik denk dat het prachtig zou zijn geweest! En dat is het nu ook.

  2. Anna Berg 13 september 2018 om 11:21 - Antwoord

    Zo diffuus kan het gaan. Mooi beschreven.

    • Frouke Vermeulen 13 september 2018 om 17:57 - Antwoord

      Dankjewel Anna. Ik schreef het vannacht, op een frommelblaadje naast mijn bed, zo ergens tussen 0.54u en 1.23u met mijn niet-schrijf-hand 🙂

Reageer op dit bericht