Jouw bore-out ons probleem

//Jouw bore-out ons probleem

Jouw bore-out ons probleem

Op vrijdagavond 11 september 2015, de dag waarop mijn boek ‘Vechten tegen verveling’ ter wereld kwam, stond ik in al mijn kracht en kwetsbaarheid voor een 50-tal vrienden en familie. Wat het voor mij zo spannend en emotioneel maakte was de boodschap die ik voor hen had. Ik was er eindelijk helemaal klaar voor om hen te vertellen hoe slecht het met me was gegaan, zo’n vier jaar eerder. En hoe hard ik toen mijn best gedaan had om dat voor hen verborgen te houden. Deels omdat ik zelf niet goed begreep of besefte wat er met me aan de hand was en deels vanwege een diep gevoel van schaamte. Daar zaten ze voor me… de mensen die ik graag zie, de mensen die mij graag zien, sommigen kende ik nog maar heel even, anderen al (bijna) heel mijn leven.

Door te delen wat er al die tijd in mij geleefd had, deed ik beroep op het bondgenootschap tussen ieder van hen en mezelf. Een bondgenootschap waarvan ik lang gedacht heb dat het niet bestond, waar ik nooit van durven dromen had in al die tijd dat ik mij zo alleen gevoeld heb. De avond zelf al voelde ik het meteen. Hoe ‘anders warmer’ hun knuffels bij het afscheid, hoe veelzeggender en begripvoller de blik in hun ogen.

In de dagen en weken die volgden kwamen de berichtjes, de gesprekken, de emoties. Er was onder andere verdriet, schaamte, schuld en boosheid omdat ze het nu pas ontdekten en er toen graag voor me geweest waren. Door mijn verhaal te delen gingen ook zij in gedachten terug naar het verleden. Welk stukje van mijn pad hadden zij meegelopen? Waar hadden ze iets kunnen merken, iets kunnen doen? Wat was hun aandeel geweest? Anderen herkenden wat ik vertelde (deels) bij zichzelf en reageerden op wat dat bij hen teweeg bracht. Door openlijk te spreken over wat er zich zolang aan mijn binnenkant had afgespeeld werden banden aangehaald en ontstonden nieuwe banden.

Dat is mooi toch? Want onlangs leerde ik uit de reportage Sunny side of spirit hoe mensen uit Ghana omgaan met een fenomeen zoals depressie. Ze leven er zo in symbiose dat ze dat samen aanpakken. Jouw probleem is ons probleem. Uit de reportage blijkt duidelijk dat we in het Westen behoorlijk individualistisch in het leven staan, en vinden dat we elk onze eigen last moet dragen. Gedeeltelijk ben ik het daarmee eens, want sommige dingen moet je echt wel zelf doen. Maar daarom hoef je dat nog niet per se alléén te doen. Erik Franck, psycholoog en geluksdeskundige, stelde in het radio1 programma De bende van Annemie, dat een sociaal vangnet een goeie buffer vormt tegen het risico op bijvoorbeeld depressie. Toch ‘kiezen’ we ervoor om onze problemen verborgen te houden en ons terug te trekken.

Ook nu nog, maanden later, stellen mensen die ik ken en die erbij waren of inmiddels mijn boek gelezen hebben me dezelfde vragen: Hadden ze me destijds kunnen helpen? Hoe hadden ze het kunnen zien? Daardoor besefte ik deze week pas dat ik, door hen niets te vertellen, mijn vrienden en familie de kans ontnomen heb om er voor me te zijn. In mijn boek zette ik ‘praten’ op nummer één van de dingen die je zelf kan doen om te herstellen van een bore-out, ongeacht in welke fase je zit. Ik deed het niet, omdat ik het op dat moment niet kon. En dat is oké, ik heb er vrede mee, zoals ik omschreef in mijn vorige blogbericht, Vergeef je me?

Nu zit ik hier, enkele uren voor ik weer de kans krijg om mijn verhaal te delen, te denken of we ook anders naar dit ‘taboe’ kunnen kijken. Want als we spreken over taboe dan komen we al gauw terecht in een vat van minder aangename emoties, dan gaan onze stekels recht omhoog staan en dan denken we in termen van ‘zij’ en ‘wij’. Dus stel ik me de vraag of het mogelijk zou zijn om in termen van ‘wij’ te denken en te dúrven kijken naar de bijna onzichtbare maar zeker aanwezige bondgenootschappen? Het vraagt wel wat moed, het is behoorlijk spannend, en… je geeft de mensen die jou heel graag zien de kans om te zeggen: jouw bore-out is ook ons probleem.

 

Frouke

2016-02-26T17:28:56+00:00

Reageer op dit bericht