Ja, ik ga

Ja, ik ga

Een diep dampend bord spaghetti, met van die lange fijne slierten, staat voor mijn neus. Iets in mij wil dit sliert per sliert aanpakken, maar net als bij het gerecht, is dat niet zo handig. Dus ik neem gewoon een hap en de rest volgt vanzelf wel. Eet je een hapje mee? Be prepared, het wordt wel lekker lang en cheesy 😉

Roeping

’t Moet ergens half mei zijn. Midden in de nacht word ik wakker. Je zou kunnen zeggen dat ik droom, maar het is heel anders. Dit is een soort van dromen dat ik nooit eerder heb ervaren. Behalve de voorspellende droom zijn alle andere soorten al mijn nachtelijke revue gepasseerd. De ene al aangenamer dan de andere.
Deze droom klasseer ik echter onder de categorie ‘roeping’. Ja, inderdaad, van het soort waarover je hoort vertellen wanneer iemand zegt het klooster in te moeten gaan.

Mijn erwt (aka klein verstandje, ofte destructief alles plat-relativerend ego dat de ratio als hoogste en enige goed beschouwt) stuitert hiervan naar alle hoeken van mijn hersenpan. Ondertussen roept ze ‘Frouke, ga je dit nu echt schrijven?’
Ja dus. Straks is het tijd voor erwten-soep. Nu eerst spaghetti.

Nu goed, ik voel in elke uithoek van mijn wezen dat er een appèl op gedaan wordt. Mijn wezen omvat behalve mijn fysieke en energetische lichamen ook de herinneringen en ervaringen van vorige levens, een ruimer weten, een ruimer ‘zijn’. Het lijkt alsof er een soort van heerlijk lauwe, zachte substantie, die tegelijk water en lucht én licht is, door me heen stroomt.

Begint jouw erwt ook al op en neer te springen nu? Kunnen ze straks samen een warm badje nemen 😉 . Of zich eens verdiepen in de kwantumfysica.

Zielenpad

Voor me ligt een pad. Aan het eind van dat pad en deels erboven hangt een andere energie die continu van vorm verandert.De ene keer wordt het een gezicht, de andere keer lijkt het een groep mensen of een verzameling van spirits. Met woorden is het moeilijk te omschrijven, maar mijn wezen ‘snapt’ dit helemaal. Voor het eerst in mijn leven voel ik bewust de aanwezigheid van mijn ziel. En die wordt geroepen. Niet met woorden, wel met beelden en trilling, een duidelijke informatie uitwisseling.

Na een tijdje is het voorbij en lig ik helemaal ‘opgeladen’ nog een eind de nacht in te turen. Uiteindelijk val ik terug in slaap en als ik wakker word, is het eerst wat ik doe luidop zeggen tegen alles en niemand ‘ja, ik ga’. Ja, ik ga mijn zielenpad volgen. Hoe ongelooflijk, onwaarschijnlijk het ook is. Hoe onmogelijk het voor sommigen (en mezelf soms) ook lijkt. Hoe weinig wetenschappelijk het ook onderbouwd is. Ongeacht hoe sterk mijn erwt ervan gaat stuiteren. Ja, ik ga.

Shamanistisch pad

Mijn zielenpad is een shamanistisch pad. De wetenschapper in mij levert bij momenten flink weerstand, (onterecht) bang om zijn plaatsje te verliezen. Mijn erwt strooit geregeld angst in het rond. Angst voor oordeel, voor falen, voor ach, ze vindt altijd wel iets.
Maar mijn ziel, die is zeker. Die voelt dat het juist zit. Die jubelt en lacht en springt en danst. Want ein-de-lijk is die terecht gekomen in een leven waar er ‘Ja’ gezegd wordt (ook al moet er geregeld erwtensoep gemaakt worden).

We zijn er bijna, nog een paar happen.

Shift

Met die ‘ja’ gebeurde er meteen een grote shift. Zo stapte ik over van Bore-outcoach naar Bladspiegeling. In mijn coachsessies gebruik ik nu ook het spirituele als ingang voor het aanpakken van een knoop, een worsteling, een vraag. Als evenwaardige partner, naast het analytische. Ik doe dit het allerliefste buiten in de natuur omdat de elementen ons daar ondersteunen om gemakkelijker bij ons gevoel te komen én we dit al bewegend kunnen doen. Ik werk nu op zielsniveau en daar worden dingen begrepen die je met hand en tand en uren tijd zelfs moeilijk uitgelegd kan krijgen.

Mentors

Uiteraard heb ik voor dit zielenpad ook mentors gezocht. Want hoewel het voelt alsof er een oeroude wijsheid in me is wakker geworden waarmee ik aan de slag kan wat betreft heling, zuivering en bescherming, wil mijn erwt ook nog wat.

Een degelijke opleiding, ou quoi?

Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en stelde ik expliciet deze vraag aan mijn vertrouwde mentor hier in België (shamaan en coach Peter Rouffa). Mijn hart maakte een sprongetje toen hij instemde. De voorbije maanden heb ik veel van hem mogen leren. Zo begeleidde ik mee een Vision Quest (wat mijn eigen ervaring van vorig jaar tevens verdiepte) en nam ik deel aan tal van ceremonies.

Nog efkes doorbijten…The best is yet to come!!

Peru

Maar hart en ziel duwden me nog een stapje verder. Met de zegening van mijn grootmoeder (‘Gij moet dees doen, Frouke!’) contacteerde ik een shamaan die ik in Peru leerde kennen. Tot grote verrassing van mijn erwt stemde ook hij in.
Op 2 januari volgend jaar vertrek ik voor vier maanden naar Peru om er helemaal ondergedompeld te worden in het werk dat voor mij is weggelegd.

Tot half december ben je dus nog van harte welkom (cirkels en coachsessies). Of anders vanaf medio volgend jaar. Maar als mijn vernieuwde aanpak iets voor jou is, je al het analytische werk al gedaan hebt en bereid bent om die (lange) weg van je hoofd naar je hart te maken…waarom zou je dan nog zolang wachten?

Frouke

 

PS: Reprints en notitieboekjes met de tekening van deze blog vind je hier.

2018-10-04T23:57:44+00:00

10 Reacties

  1. Helena Vansteelant 5 oktober 2018 om 09:20 - Antwoord

    Dag Frouke de tranen sprongen in mijn ogen toen ik dit las. Ja, ga! Ga! Het is zo mooi en zo juist!

  2. Anna Berg 5 oktober 2018 om 09:28 - Antwoord

    Wow. Wat een plan!

  3. Raymon 5 oktober 2018 om 11:36 - Antwoord

    Wat een fijne ‘droom’ om te mogen dromen en te gek dat je dit met ons wilt delen.
    Wederom mooi omschreven en fijn om te lezen.
    Heel veel bewondering voor je lef en durf met het zetten van de volgende stappen op je (zielen)pad.
    Go for it!

    • Frouke Vermeulen 5 oktober 2018 om 15:38 - Antwoord

      Dankjewel Raymon! Zelfs met elke cel die voelt dat het klopt is het nog een beetje spannend om dit te vertellen. Erg steunend dus om jouw reactie te lezen. 🙏

  4. Daisy 6 oktober 2018 om 23:11 - Antwoord

    ontroerd diep binnenin
    beweging, resonantie
    go sister

    💜

  5. Sofie 22 oktober 2018 om 16:55 - Antwoord

    Prachtig Frouke. Het klopt zo helemaal. En inderdaad, dit is spannend.
    Ik denk dan maar aan wat iemand ooit tegen mij zei “Als het spannend is en je denkt dat je het niet gaat durven, dan zit je goed, dan zit je op de pad van je ziel.”

    Ik wens je een prachtige tijd toe in Peru. Niets zal meer hetzelfde zijn (en dat is het nu ook al niet meer…)

    Zielegroet, Sofie

Reageer op dit bericht