I want to be everything

//I want to be everything

I want to be everything

Gisteren ging ik down to earth* in mijn zoektocht naar antwoord op de vraag ‘How to be everything?’. Het is de titel van het nieuwste boek van Emilie Wapnick en ik bestelde het van zodra ik ontdekte dat het er was. Toen in de namiddag de yoga les die standaard mijn maandagavond vult, werd geannuleerd, voelde ik in eerste instantie teleurstelling. Ik had er erg naar uitgekeken en heb het echt nodig om bij het begin van de week mijn lijf goed te soigneren. Mijn ademhaling, die de fysieke oefeningen stuurt, in combinatie met de mantra’s en de relaxatie zijn de ideale ingrediënten om mijn levensenergie eens goed in ’t rond te zetten. De verleiding was bijzonder groot om dan maar mijn computer aan te zetten en me door de bergen werk heen te worstelen die de maand mei voor me uitgebroed heeft. Maar nee. Dat deed ik voor de verandering eens niet. Gisteren koos ik ervoor met mijn nieuwe leesboek en mijn nota-boekje richting bos te trekken voor enkele uren.

Ik sprong op mijn fiets met een heel duidelijk doel: ‘mijn’ beuken. Sinds enkele jaren vlei ik me geregeld aan hun voeten, scharrel ik rond op de grond onder hun kruin, leun ik tegen hun stam en bevoel ik ze met mijn handen. Niet helemaal op mijn gemak, dat geef ik toe. Want tussen de vele joggers die er langs komen hebben een aantal er duidelijk hun bedenkingen bij. Sommige hondenwandelaars maken dankbaar gebruik van hun hond om deze onwennige situatie te omzeilen.

Heel voorzichtig zette ik me eerst op het bankje dat net buiten hun bladerdek ligt. Op een ‘veilig’ afstandje om eerst helemaal toe te komen. Voor wie net als ik erg gevoelige voelsprieten heeft, klinkt dit wellicht logisch. Voor anderen misschien wat raar. Feit is dat toekomen in een bos altijd even wennen is. Net zoals toekomen op een feestje. Mijn nieuwsgierigheid gunde me in elk geval geen rust en algauw zat ik met het boek op schoot. Niet veel later lag ik zelfs languit op het bankje toen het plots begon te druppelen. Ik was vastbesloten om tot het donker daar te blijven (de muggen vonden het geweldig!) dus ik trok mijn regenjas aan en nestelde me tegen de majestueuze beukenstam. Droog en lekker warm. De twee oudere heertjes die passeerden met hun hondje vonden het wél plezierig me daar zo te treffen. Ze vroegen me opgewekt of ik aan het tekenen was en toen ik hen vertelde dat het een beetje een mix van alles was: tekenen, schrijven, lezen, riepen ze ‘Schrijf dan ook maar iets over ons!’

Het boek leest als een (Engelse) trein. Alweer wordt duidelijk hoe het komt dat ik ooit een bore-out voorgeschoteld kreeg. Nieuwe puzzelstukjes vallen op hun plaats. Reeds ontdekte maar tijdelijk vergeten inzichten herrijzen als stevige handvatten in mijn nieuwe zoektocht. Want ja, ik heb opnieuw een punt bereikt waarop mijn job mij niet meer helemaal past. Verfijning van mijn pad dient zich aan. Mijn hart laat van zich horen.

Hemeltjelief, wat vind ik dit lastig en spannend. Het antwoord heb ik nog niet helemaal scherp. Maar duidelijk is dat ik mag oogsten wat ik de voorbije jaren heb gezaaid, wil loslaten wat niet meer nodig is, en daarna ga kijken welke oude en nieuwe droomzaden ik de komende tijd wil gaan vertroetelen.

En daarnaar ben ik even benieuwd als jij!

Grtjs,
Frouke

* Ik zag de film onlangs en de impact zindert na. Een waardevolle toevoeging aan het proces waar ik momenteel door ga. Alleen al de uitnodiging ‘go down to earth’ die ik er voor mezelf in vertaald zag, heeft me de voorbije dagen veel gebracht. Dus behalve een boeken- ook een filmtip voor wie hem nog niet zag! 

2017-05-16T12:45:45+00:00

5 Reacties

  1. Liese 16 mei 2017 om 19:50 - Antwoord

    Dank om ons mee op pad te nemen bij je avonturen – het gunt me een blik langs de zijlijn. Ik ben inderdaad benieuwd voor wat komt, buiten veel goeds! 🙂

  2. Sofie Van Gestel 19 mei 2017 om 19:34 - Antwoord

    Dag Frouke,

    Aha, jij hebt het boek! Ik volg Emily al een tijdje, maar heb het boek (nog) niet aangeschaft. Vind haar benadering van “multipotentialites” verfrissend en geruststellend.

    Fijn om jou af en toe te volgen. Ik heb zo het gevoel dat onze wegen ooit nog wel eens zullen kruisen 🙂

    Lentegroeten,
    Sofie

    • Frouke Vermeulen 20 mei 2017 om 11:22 - Antwoord

      Dag Sofie,
      Ik vind het een heel goed boek! To the point en de juiste cocktail tussen diepgang en werkbaarheid met houvast aan de realiteit en een uiterst prettig vleugje humor 😀
      Ja, onze paden kruisen vast nog!!
      Vele groetjes,
      Frouke

  3. Anna Berg 22 mei 2017 om 17:10 - Antwoord

    Weer iets om aan mijn leeslijst toe te voegen.

Reageer op dit bericht