Hoogsensi-watte?

Hoogsensitiviteit – een term waar ik steeds minder mee resoneer

Inderdaad! Een term waar ik steeds minder mee werk.

Wat?
Ja, ik schreef er nog wel een boek over, I know!

Wellicht een “zijns-gegeven” dat ik wél steeds echter beleef (uitleef).

Elke dag die ik leef leer ik bij, verander en ontwikkel ik. Zo heb ik ervaren dat de term op zich én de onderliggende kennis bijzonder waardevol kunnen zijn in een bepaalde fase van onze persoonlijke ontwikkeling (en ontdekkingstocht).
En…dat diezelfde term en kennis een struikelblok kunnen vormen om vérder te gaan, te kijken, diéper te voelen, te verbinden, je hart nog meer te openen, voor alle leven, voor iedereen, los van intelligentie, gevoeligheid, persoonlijkheid, begrip, empathie etc.

Tijdens mijn verschillende verblijven in Peru heb ik persoonlijk ervaren dat wat ik over mezelf dacht in functie van hoogsensitiviteit niet overeind bleef.

* Gevoelig aan geluid? Ik sliep er als een roosje in de meest luidruchtige hotels, met rochels, nimmer aflatend straatlawaai, nachtelijke serenades onder de douche, vrijende koppels, toeslaande deuren, radio jungle ….

* Nood aan vast ritme om niet overprikkeld te raken? Ik beleefde er wekenlang de meest onregelmatige dagen en nachten van mijn leven. Mijn lichaam werd op alle manieren uit haar comfortzone gehaald en uitgedaagd. Ik voelde me er vooral sterker door worden.

* Gevoelig aan bepaalde voedingsmiddelen? Ik at er alles. Het was geen enkel probleem.

* Alles voelen, horen, zien. Het onuitgesprokene, het onzichtbare, het onhoorbare. Super! Ontzéttend confronterend, want het zet druk op het erkennen van je behoeften en het daagt je uit daarrond helder te communiceren. Tenminste, dat is wat wij in onze cultuur ervan denken en waar wij geloven dat de oplossing ligt. Tot je ermee geconfronteerd wordt in een taal die je niet genuanceerd machtig bent én in een andere cultuur met andere waarden en normen. En er niets anders opzit dan vollédig in de acceptatie en de overgave te gaan. De verschillen tussen mensen volledig te omarmen. Je eigenwaarde niet te laten aantasten door het uitblijven van begrip of erkenning voor jouw persoonlijke (en tijdelijke én vaak mentaal gecreëerde) situatie, jouw behoeften.

En in die totale acceptatie en overgave te ervaren dichter te komen bij een allesomvattende liefde voor mensen (die moeiteloos de schijnbare verschillen overbrugt), bij de oneindige dankbaarheid voor dit leven, voor de mensen die je steeds opnieuw die weg van je hoofd naar je hart laten afleggen, zonder eerst het zo nodig gedachte begrip te hebben ontvangen. Onvoorwaardelijk en steeds opnieuw die weg afleggen.

Voor mij is het helder. Ons hoofd kan deze inzichten goed gebruiken. Dat kan heel erg nodig én nuttig zijn. Als stap naar zelfaanvaarding, om inzicht te krijgen in je geschiedenis, in je ontwikkeling, in je zijn. Om gebeurtenissen een plaats te geven, de emoties errond te verwerken. Ze geven je handvatten voor zelfreflectie, voor een bepaalde mate van heling.
En…
Daarnaast is er de weg naar ons hart, en worden dezelfde inzichten weer overbodig. Want ons hart dénkt niet, het ziét niet, het oordeelt niet. Het heeft lief.

Ik leerde luisteren naar de stem van mijn ziel en mijn hart. Zij stellen zich geen vragen als hoe en waarom?
Zij doen.
Zij zijn.
Zij hebben lief.
No matter what (we think).

💖