Hier zit ik dan. Met een brok in mijn keel. Kippenvel op mijn rug en armen. Daarnet stond ik aan de verwarming, toen had ik het ook. Ik voel veel, teveel en alles tegelijkertijd. Ik kan het moeilijk onder woorden brengen maar ik probeer het toch want ik ben er zeker van dat er mensen zijn die dit zullen herkennen en wie het misschien helemaal niet lukt om er woorden aan te geven.

Nieuws kijken (en soms zelfs lezen) is niet aan mij besteed. Al die negatieve berichtgevingen uit de wereld, soms veraf, soms akelig dichtbij. Ik kan het bijna niet verdragen omdat ik als vanzelf mee ga voelen met de betrokkenen, alle verschillende partijen en de familie dààr weer van. Dat ik dat niet hoef te doen? Oh ja, dat weet ik wel. Alleen is het sterker dan mezelf. Het gebeurt automatisch. Eens het is begonnen lukt het me soms bewust te kiezen wat ik ermee doe. Maar dat is niet altijd even simpel. Als mijn stemming al wat neerslachtig was, dan wordt het lastig om er niet in te blijven zitten. Is mijn stemming wat vrolijker, dan geef ik eventjes kort aandacht aan het stukje in mezelf dat werd geraakt en kies ik ervoor om wat me raakte los te laten.

hoogsensitief, verdrietHeel af en toe is het gewoon te groot. Zoals vandaag. Vanavond stierf een bekende Vlaming. Voor mij maakt dat geen verschil. Of er in het nieuws verteld wordt over een jongen die in de Schelde verdronk, een meisje dat onder een tractor terecht kwam, een bejaard echtpaar dat het leven liet als gevolg van CO-vergiftiging of een bekende Vlaming die omkwam, het komt allemaal even hard binnen. Het verschil met de bekende Vlaming zit hem in hoe de media ermee omgaat en hoe de mensen erop reageren in de verschillende social media. Iedereen heeft plots een mening, uit plots zijn of haar gevoel en in dit geval zijn dat gevoelens van verdriet, ongeloof, verslagenheid, … Niet dat die gevoelens er niet mogen zijn. Oh nee, zeker wel. Alleen is het gewoon teveel, ik voel ze allemaal. Ik zit meteen met mijn gevoel bij die familie. De persoon in kwestie was nog geen uur overleden en het werd al omgeroepen op radio en tv. Als vanzelf zit ik in de schoenen van zijn familieleden en vrienden, die het nieuws via die kanalen vernemen. Dan zit ik ook bij zijn gezin dat vervolgens overspoeld wordt door vragen en berichten terwijl ze zelf de shock van dit vreselijke moment proberen te verwerken, in dit geval dan nog wel in aanwezigheid van politie en parket.

Dit is waar hoog sensitief zijn onder andere ook over gaat. Dit is waar de last vandaan komt. Dit is wat het soms zo moeilijk maakt voor mij om om te gaan met bepaalde situaties. Mijn empathie is groot, soms té. En strekt zich ver, ook over de social media heen. Soms ben ik hoog-social media-sensitief. Dan wil ik me terug trekken en stil zijn, om dit verdriet, dat niet eens het mijne is, te verwerken, een plaatsje te geven en mezelf terug te vinden.

Stille en warme groet aan iedereen die hem nodig heeft.

Frouke