(Hoog) Sensitief voor voeding: 5 Kleine Koekjes

//(Hoog) Sensitief voor voeding: 5 Kleine Koekjes

(Hoog) Sensitief voor voeding: 5 Kleine Koekjes

Kleine koekjes

Je kent ze wel, die variatie aan schattige kleine koekjes voor bij de koffie of thee, in een mooie doos verpakt. Ze zien er reuze onschuldig en overheerlijk uit. Ik hoor je al denken ‘Frouke, wat doe jij met koekjes in huis?’ Klopt! Ze zijn niet voor mij, maar voor de deelnemers van mijn workshop. Tijdens de dag van de workshop hou ik me aanvankelijk sterk. Ik weet dat die kleine rakkers bedekt met cocosschilfers en chocolade zich in mijn lijf ontpoppen van schattig en onschuldig naar medogenloos en destructief. Maar gaandeweg voel ik ’n hongertje opkomen en in ’n onbewaakt moment stop ik er eentje in mijn mond. Dat moet kunnen toch? Glutenintolerantie is een mythe toch? Een hype gecreëerd door de media, erg populair bij vrouwen van precies mijn leeftijd. Slik.
Op ’t eind van de dag is de stand 5-0 voor de koekjes. De workshop was tof en leverde creatieve pareltjes op. Voldaan en belachelijk moe kom ik thuis. Zo moe dat ik mijn plannen voor die avond moet schrappen. Overprikkeld ben ik, en doorgaan zou nefast zijn.

Lamlendig

De volgende ochtend zit ik naar goede gewoonte op mijn yogamat. Te knikkebollen. Van mijn ochtendritueel komt niets in huis. Wat ben ik moe! Er staat vandaag nochtans een leuke dag op mijn programma, waar ik enorm naar uitkijk. Langzaamaan word ik wakker(der), maar hemel wat gaat het tergend traag vandaag. Tijdens het ontbijt voel ik hoe mijn voetzolen en handpalmen branden. Mijn schouders doen ook pijn en halverwege mijn rug ‘steekt’ het. Het lukt me niet de paar kleine klusjes te doen die ik voor vanochtend gepland had. Ik besluit dan maar even een post op Facebook te maken. Bijna een uur later is het me gelukt 3 foto’s te selecteren en er vier zinnen bij te schrijven. Dit gaat niet goed. Het is amper 11.30u en ik ben zo moe alsof ik net een marathon gelopen heb (ik liep ooit ’n halve en toen was ik niet half zo uitgeput als nu). Ik cancel mijn plannen voor de dag en kruip terug mijn bed in. Als ik daar zo lig voel ik hoe mijn armen als twee lappenpopledematen zwaar langs mijn lijf op het matras hangen. Ze lijken niet van mij te zijn, ik kan ze niet meer besturen maar ik voel wel de pijn die erin zit. Ik voel al mijn zenuwbanen in armen, nek en schouders. Mijn benen lijken vol wat te zitten en mijn voeten branden lustig verder. Lam-lendig.

Wie niet slim is, moet voelen

Drie uur later word ik wakker. De pijn is grotendeels verdwenen. ‘T scherpe is eraf. Oef! Wel nog wat slapjes vanwege de gemiste lunch. Halverwege de namiddag, terwijl ik eigenlijk lekker buiten aan het werk had willen zijn in mijn Terug Naar Je Natuur tuin, maak ik ’n Frouke-proof, gluten- & suikervrije lunch en kom ik op kracht.
Vijf kleine koekjes.
Dit effect hebben ze niet altijd op me. Soms kan het. Maar als ik ’n hele dag training geef, waarbij al mijn zintuigen op scherp staan, er een miljoen prikkels op me afkomen van deelnemers, omgevingen (ja, ook mooie natuurlijke omgevingen) en creatieve ideeën, dan zorgt mijn sensitiviteit ervoor dat mijn lijf die five little bastards er niet bij kan hebben. Op zo’n dag heb ik nog meer dan anders goed zorg te dragen voor mijn lichaam en dat betekent dus: geen 5 kleine koekjes. So be it.

Frouke

2017-04-03T17:13:48+00:00

Reageer op dit bericht