(Hoog) Gevoelig voor voeding? (8)

//(Hoog) Gevoelig voor voeding? (8)

(Hoog) Gevoelig voor voeding? (8)

Ik roep 2014 officieel uit tot Jaar van de Ontdekking!

(Dienstmededeling: dit blog-bericht is met licht-ironische ondertoon geschreven ;-).)

’t Zit namelijk zo… De voorbije week botste ik de ene keer al zachter en sterker geurend naar lentebloemetjes dan de andere op de gevolgen én de grenzen van mijn nieuwe voedingswijze. Diezelfde voorbije week botste ik ook de ene keer al smakelijker en smachtender dan de andere op de grenzen van mijn keukenkunsten. De bewuste voorbije week speelde zich af temidden van (schoon-) broers, (schoon-) zussen en hun kroost in een tegen een bergflank geparkeerd familiepark in het Duitse Sauerland. Daar, in een gezellige één-uit-een-dozijn chalet, ontdekte ik geheel tegen mijn verwachtingen in dat het blijkbaar niet zo simpel is om mijn ‘dieet’ enkele dagen lang overeind te houden tussen een bende ‘zondaars’ (no offence!). Het leek nochtans simpel. Toen ik vertrok pakte ik twee kartonnen dozen. De ene vulde ik met wat ik aan ‘levend’ voedsel vond in mijn ijskast. In de andere laadde ik toastjes, quinoa, rijst, rijst, rijst (ok nee, toegegeven, in ’t echt was het rijst, rijstnoedels en rijstmie), volkoren-, voedingrijst-, quinoa- en boekwijtvlokken en een stel handige kommen die mij het nodige houvast bieden in een vreemde keuken vol potentiële valstrikken. Heilige Hendrik nog aan toe, ik had zelfs mijn eigen keukenmesje en dunschiller mee! Gewapend met dit alles én mijn nieuwe snijplank voelde ik mij onoverwinnelijk.

 

Maar al vanaf de tweede dag werd duidelijk dat ik ergens iets mistelt had. (nvdr: Ze verwijst hier stiekem ook naar de muffins die ze had meegenomen en die beschimmeld bleken waardoor ze daar dus niet meer op kon rekenen.) Ik was er namelijk niet op voorzien dat je al skiënd en al wandelend met ski-botten ongelooflijk veel energie verbruikt, allez ik toch. Zeker omdat het de eerste keer op de latten was in mijn volwassen leven en ik meteen al de middelste telg van mijn zus mee omhoog moest nemen op de sleeplift! Ik voelde mijn ogen op het ritme van mijn gigantisch hoge hartslag in en uit hun kassen bonken en was dankbaar dat ik een gesloten skibril droeg om eventuele schade aan mijn oogbollen te beperken. Dankzij de uiterst sublieme instructies en tips van de vijfjarige naast me begaf ik het net niet onder de stress en lukte het me ons beiden te bevrijden van dat sleepanker zonder van de lokale sneeuwprut te proeven. Het resultaat van zo’n dikke twee uur skiën kon je letterlijk uitwringen. De tweede dag mocht ik als ‘broekie’ mee om twee moeilijkere pistes te gaan ontdekken en beleefde ik meer dan één “nu-ben-ik-eraan”-ervaring terwijl ik loodrecht naar beneden ploegde en mezelf afvroeg waar in godsnaam de noodrem op die ski’s stond!! Hierdoor voelde de sleeplift van amper 16 uur eerder aan als een deugddoende massage-stoel… Kortom, ik kreeg honger zoals ik nog niet vaak honger heb gehad! Ik hield de eerste dag nog koppig vast aan mijn rijst-slaatje met rauwe groenten maar ging de volgende dag overstag voor een wok-overschotje van de rest van de bende met daarin onder andere gestoofde worteltjes (niet rauw dus), (rode) paprika met schil en gekruide kip terwijl de rest aanviel op meer dan een dozijn pistolets en andere broodjes. Op de eerste avond stond daar een bloedmooie kriek Lindemans naar mij te lonken en liet ik me overhalen om een klein glaasje te ‘proeven’, uiteraard vergezeld van een chipske hier en een chipske daar. De volgende avond liet ik me verleiden door een glaasje rode wijn en daarna passeerden ook kippen-nuggets en frietjes met het meest foute slaatje de revue.

voedingOndertussen al prettig versierd en verleid liet ik enkele dagen later de pizza voor wat hij was en zelfs de pannenkoeken liet ik in de ‘kou’ staan (ik twijfel of je 10 graden echt koud mag noemen…). Maar het kwaad was geschied… Mijn lentebloemetjes-geur maakte plaats voor die van de wel gekende rode, oranje en gele stinkers (bloemen die ook wel Afrikaantjes genoemd worden) en geregeld mocht ik me terugtrekken in het op één na kleinste kamertje van de chalet (in het allerkleinste stond de stofzuiger) om daar een concert te berde te brengen met alle toeters en bellen erop en eraan. (Niet dat ik ook maar enige notie had van de impact die mijn bezoek aan dit kamertje had op de volgende bezoeker want inmiddels zat mijn neus ook al gigantisch verstopt.) Van het diepe respect dat ik van mijn chalet-genoten had gekregen (of meende te hebben gekregen) toen ik koppig een koud rijst-slaatje liet primeren boven een (in hun ogen) heerlijk warme maaltijd bleef nu niets meer overeind. Gelukkig kon ik van de allerjongste telg van het gezelschap leren hoe ik me naar analogie van de ‘pardon’ voor een boertje met een ‘protpardon’ kon excuseren voor een protje. Ondanks al die kinderwijsheid op een stokje voelde ik ondertussen de honger van in mijn vingertoppen tot in mijn tenen. Op de koop toe nam behalve de honger ook de vermoeidheid bezit van mijn lieve lijveke en dat na amper twee dagen. (Ok, toegegeven, het te laat opblijven -maar serieus 24.00u is nu ook weer niet zó laat hé- en het niet gewend zijn om de dagen door te brengen tussen joelende (en overigens zéér brave) kindjes en veel mensen zullen er ook wel voor iets tussen hebben gezeten. Je ziet…hooggevoeligheid en voeding zijn twee niet te onderschatten parameters in mijn leven!)

Met andere woorden… Mijn voedselvoorraadje schoot tekort. Het toiletpapier ‘schoot tekort’. Mijn keukenkunsten schoten tekort. Mijn kennis van wat ik wel en niet kan verdragen en in welke hoeveelheden schoot ook te kort. En dus ben ik vastberaden om tegen eind 2014 op ontdekking te gaan! Elke week ga ik experimenteren met oude gekende voedingsmiddelen om te zien welk effect ze hebben én elke maand ga ik minstens één nieuw product aan mijn standaard-voedingsgamma toevoegen om zo nog meer terrein te veroveren in de steeds kleiner wordende blinde ‘voedingsvlek’. Mijn grootste bron van inspiratie hiervoor is de facebookpagina van Sara Mertens waar zij geregeld foto’s plaatst van haar heerlijk gezonde maaltijden.

De chalet voor volgend jaar ligt al vast en mijn voornemen voor de rest van 2014 bij deze dus ook. Laat de Ontdekking maar beginnen!

Grtjs,
Frouke

2014-03-11T23:48:16+00:00

4 Reacties

  1. Sarah 12 maart 2014 om 09:22 - Antwoord

    Moeten lachen en tegelijkertijd ook medeleven met je gevoeld!
    Het is idd niet gemakkelijk om je “staande” te houden in de “gewone” wereld met al zijn eetgewoonten. Je word al snel een buitenbeentje. Ben ook nog aan het zoeken hoe te eten op restaurant, wanneer je uitgenodigd wordt, op vakantie, enz..
    Veel succes ermee,
    Groetjes, Sarah

  2. Sindy 13 maart 2014 om 22:09 - Antwoord

    Frouke,
    Zoals gewoonlijk weer heel amusant om te lezen. (nog steeds een smile tot achter mijn oren) Je hebt je laten verleiden en ook onmiddellijk de gevolgen moeten ondervinden. Toch schrikken dat je lichaam zo snel op die “ongezonde” voeding reageert. Maar ondanks… toch een hele leuke vakantie geweest met de bende lijkt me.
    Groetjes en succes met je zoektocht,
    Sindy x

    • Frouke Vermeulen 13 maart 2014 om 23:04 - Antwoord

      Dag Sindy,

      Net als bij Sarah ben ik dankbaar voor je reactie, altijd leuk om te horen wat mijn lezers ervan vinden.
      Het was inderdaad heel tof om eens samen op vakantie te gaan! 🙂
      En jep, het is soms wel confronterend om die felle reacties van mijn lichaam te ervaren, maar anderzijds ook super chique, zo gesofisticeerd dat ons lichaam is!

      Groetjes,
      Frouke x

Reageer op dit bericht