(Hoog) Gevoelig voor voeding? (6)

//(Hoog) Gevoelig voor voeding? (6)

(Hoog) Gevoelig voor voeding? (6)

Vraag 4: Hoe hou je dat vol?

Wauw, dit vind ik een kanjer van een vraag…Wat antwoord ik hier nu best op? Wat wil je het liefst horen? Dat het simpel is, dat iedereen het kan, dat het een super machtige voedingsgewoonte is die je van je 1-2-3 huppakee onder de knie hebt. Of dat het doorbijten is, alleen maar weggelegd voor die paar enkelingen die behekst zijn met de vasthoudendheid van een pitbull-terriër. Hm…Ik ga je gewoon lekker vertellen waarom ik het heb volgehouden en hoe. Eerlijk duurt het langst, niet waar?

Om een lang gedetailleerd verhaal kort en overzichtelijk te maken, vertrekken we van de 3 ingrediënten die ik op mijn spreekwoordelijk bord had liggen: 1) het feit dat hoogsensitieve mensen zich afvroegen hoe het zat met voeding, 2) mijn voedselallergieën die enkele jaren geleden uit het niets leken op de te duiken en 3) een aantal lichamelijk klachten die blijkbaar niet per se tot het standaard pakket van het leven hoefden te behoren. Kruid dit af met mijn drang om antwoord te vinden op vragen en we zijn vertrokken! Maar vooraleer ik verder ga zijn er nog twee ‘dingetjes’ die je over mij moet weten… Ik héb de vasthoudendheid van een pitbull-terriër en ik heb géén chocolade-verslaving 🙂 .

Die kleine pitbull in mij komt (wees gerust) alleen maar boven als er een verdomd goeie reden voor is. En die was er! Nadat ik Sara Mertens van FooD Steps had uitgenodigd om een lezing te komen geven wilde ik dus ook wel écht weten of het eliminatie-dieet werkt of niet. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht deze voedingswijze te promoten als ik ook maar een beetje twijfelde. (Sara ging de uitdaging overigens in alle rust aan want die wist natuurlijk wel beter 🙂 .) Om dus te achterhalen of het werkte was ik vast besloten alle regels tot in detail toe te passen. Zondigen was uitgesloten want dan zou ik beginnen twijfelen.

Nee, het was die eerste drie weken niet altijd gemakkelijk. Alleen al het feit dat boodschappen doen en eten klaarmaken veel meer tijd in beslag namen vond ik behoorlijk lastig. De pijntjes die erbij kwamen vond ik ook niet leuk, ook al waren ze in mijn geval nog best draaglijk. Het zeulen met kilo’s eten omdat ik niets meer durfde te vertrouwen was ook nieuw en frustreerde me soms.

20140213_koekentrommelMijn nieuwe voedingswijze steeds opnieuw moeten verantwoorden, was in het begin ook niet mijn favoriete bezigheid maar met de ondersteuning van mijn voedingscoach begon ik er steeds meer plezier in te krijgen. Voor al deze euveltjes was jij, mijn blog-lezer of deelnemer van een workshop, mijn grootste motivatie. Ik wist dat ik op een dag zou vertellen hoe het was gegaan en ik wilde dat dan zuiver op de graat kunnen doen. Hemeltjelief, ik heb mij in die eerste drie weken van dit dieet zelfs tijdens dates in allerlei bochten gewrongen om maar geen dinner-date te doen, speciaal voor jou! Dan gingen we iets drinken, hij iets ‘lekkers’, ik een thee en dan maar met dat koekje spelen. Als ik geluk had, dan wilde hij het wel en dan was het weg! Niet één date hield het langer dan twee afspraakjes vol, met deze pitbull…of was het omgekeerd? 😉

Andere euveltjes overwon ik op een andere manier. Bijvoorbeeld al dat ‘lekkers’ dat me de ogen uit stak. Daar ontwikkelde ik al heel snel de reflex voor om die lekkere smaak in de mond te koppelen aan een mogelijk nadelig effect in de vorm van hoofdpijn, buikkramp, diarree en ga zo maar door. Ik fantaseerde het er allemaal uiterst plastisch bij en voor ik het wist keek ik vol afgrijzen naar de berg koolhydraten vol geraffineerde suikers en onverteerbare vetten in de vorm van een ontbijtkoek. Pas op, pas deze techniek niet toe wanneer je iemand bestudeert die zo’n koek in zijn mond steekt. Je afwijzende blik vol afgrijzen krijg je met de beste wil ter wereld nog héél moeilijk uitgelegd…

Als ik het emotioneel lastig kreeg, dan mailde ik mijn voedingscoach. Zij kaderde mijn reactie bijzonder effectief en coachte me door het lastige moment heen. Dit soort momenten werd al heel snel zeldzamer. Nog één van de super-effecten van deze voedingsgewoonte. Die emotionele schommelingen (ja, als je er last van hebt dan weet je wel wat ik bedoel) vlakken enorm af. Niet dat je niets meer voelt hé! Maar wat je voelt is puur en wordt niet veroorzaakt door je lijf omdat het vol suiker, vet, gluten of iets anders zit waar het niets mee aan kan vangen.

En wordt het steeds makkelijker?

Absoluut! Nadat ik door die periode met afkickverschijnselen geraakte en sindsdien meer en meer voordelen in mijn lichaam waarneem wordt het steeds gemakkelijker. Er is terug meer routine gekomen in het klaarmaken van eten. Ik word nu intens gelukkig wanneer ik mijn eigen koekentrommeltje kan boven halen wanneer ik op verplaatsing ben. En ik durf ook steeds meer gaan experimenteren. Want dat is uiteindelijk de bedoeling. Aftasten, testen en uitproberen en voelen of het bij je past of niet. Misschien is en blijft dat nog wel het lastigste aan heel deze zaak voor mij…de constante confrontatie met het 0 % keukenprinsesgehalte in mezelf! Echt waar, als je een goeie reden hebt om eraan te beginnen en je weet aan welke kant van de pan je stukje vis of vlees moet liggen zodat het bakt in plaats van schroeit en als je oren niet gaan flapperen bij het horen van het woord ‘ovenschotel’, dan is deze voedingswijze volgens mij gewoon a piece of cake!

Aan iedereen die met deze voedingswijze aan de slag wil of net is gegaan, veel succes!

Zit jij nog met een vraag? Stuur ze dan snel door!

Grjts,
Frouke

2014-02-13T17:47:53+00:00

Reageer op dit bericht