(Hoog) Gevoelig voor voeding? (5)

//(Hoog) Gevoelig voor voeding? (5)

(Hoog) Gevoelig voor voeding? (5)

Even een opfrissing… Wat is het “eliminatie-dieet” ook al weer? (pst: indien je deze opfrissing niet nodig hebt kan je meteen doorgaan naar de vraag hieronder). Het is een voedingswijze die ontwikkeld werd door Christine Tobback en die rekening houdt met de voedselovergevoeligheden van een individueel persoon voor gluten, fructose, lactose en histamine. Om te ontdekken waar jouw gevoeligheden liggen ga je eerst een reinigingsperiode in waarbij je vier weken lang deze vier categorieën zo goed als volledig vermijdt. Dit doe je door bepaalde voedingsmiddelen te selecteren, deze in bepaalde combinaties te eten en door ze op bepaalde manieren te bereiden. Voor meer informatie over dit dieet, de aanpak ervan en een degelijke ondersteuning neem je best contact op met Sara Mertens van FooD Steps (klik hier).

Ik startte met het dieet begin december en in dit blog geef ik jou een zo open en bloot mogelijke kijk op mijn ervaringen met als speciale invalshoek die van een hoogsensitief persoon. Mijn vraag is of en hoe hooggevoeligheid en voeding verband houden met elkaar.

Elke week beantwoord ik vragen waar ik zelf mee worstelde, die ik te horen kreeg van mensen in mijn omgeving en van jou. Tenminste, als je ze me doorstuurt 🙂 . Dat kan door te mailen naar Frouke@binnen.be, een persoonlijk bericht te sturen op facebook of door rechtstreeks te reageren op dit bericht (zie onderaan, of klik op het tekstballonnetje naast de titel).

Vraag 3: Hoe moet dat dan op restaurant of bij familiefeesten?

Ja, alles ging netjes volgens plan. Thuis at ik braafjes wat er op mijn ‘toegelaten’ lijstje stond en ik bereidde al mijn maaltijden voor wanneer ik op verplaatsing moest. Toegegeven, mijn ‘muilezelgehalte’ steeg die eerste weken exponentieel maar blijkbaar is een muilezel een verre neef van mij want daar was ik snel aan gewend 😉 . Tot er op een zeker moment geen ontkomen meer aan was. Ik kon er niet meer onderuit. Ik ‘moest’ op restaurant…

Ik spreek nu over het begin van week 3 toen ik uit eten ging met een collega (wegens gebrek aan enig kookvernuft kon ik haar niets voorschotelen dat de noemer ‘lunch’ waardig is, temeer omdat zij mijn dieet niet volgde toen en ik niets anders meer in huis had). Na grondige inspectie van de menu-kaart (ze staat nog op mijn netvlies gebrand) was ik klaar om mijn keuze te maken. Ik was zó gefocust op het bestellen van een slaatje ‘gegrilde’ zalm dat ik zonder het zelf te horen ‘gerookte’ zalm bestelde. Van wisselen was geen sprake meer (tenzij ik dubbel betaalde) en ik was niet van plan om enkel de blaadjes sla te eten dus ik viel aan. Het witte stokbrood (gluten) lag vrolijk naar mij te lachen en ik ging overstag (de boter liet ik staan en verving ik nog braaf door olijfolie). De maïskorrels en zure rode kool werden al snel als ‘verdachten’ geïdentificeerd maar konden moeilijk uit de massa worden geïsoleerd dus die speelde ik ook naar binnen. De gevolgen van deze, uiterst doordachte zij het ‘foute’, keuze kan je lezen in mijn vorige bericht (lees hier).

Ik ging dus aankloppen bij mijn voedingscoach. Ze vond het verhaal wel een beetje grappig. Erg typerend voor een beginner maar vooral een duidelijke les. Ze gaf me aardig wat restaurant-instructies mee (die ik hier bewust niet vertel omdat ik vind dat je voor een degelijke begeleiding moet kiezen als je met dit dieet aan de slag wil gaan). Het is dus absoluut mogelijk om lekker te eten op restaurant, zelfs binnen die reinigingsperiode van vier weken. Later, als je meer en meer voedingsmiddelen hebt getest wordt de keuze trouwens alleen maar ruimer! Waar het vooral om draait is om te durven je wensen duidelijk te maken. Dat moest ik echt leren. Gedachten als: “Wat gaan ze hier niet van mij denken?”, “Ze zullen zeker peinzen dat ik een omhooggevallen trieneke ben!”, “Amai, die kok, die gaat vinden dat ik zijn eten verkracht, die zal zeker in de zaal es komen loeren wie die rare mie is…” passeerden vlotjes de revue. Maar ik was overtuigd om dit dieet voor mezelf te doen slagen dus met klamme handjes bestelde ik sindsdien mijn lekkers. Voor een keukenramp als ik was de beperkte keuze op restaurant overigens hemel op aarde en een ware streling voor de tong 🙂 . Zo ontdekte ik dus dat wanneer ik met respect voor de ober en de kok rustig en vriendelijk vroeg of het mogelijk was om aan mijn wensen te voldoen, er nooit geweigerd werd en de meeste obers razendsnel met me gingen meedenken.

Zo heb ik de afgelopen tijd ook een aantal opleidingen gevolgd waarbij je (riant!) betaalt voor de catering. Even een kort overleg met het aanwezige keukenpersoneel en klaar was kees. Soms bracht ik mijn eigen lunch mee, daar hadden ze nooit problemen mee (zolang je dat natuurlijk tijdig meldt aan de keuken!). En andere keren voorzagen ze speciaal voor mij gewoon iets totaal anders dan voor de groep. Allemaal echt super! (Het enige neveneffect is dat ik op dit moment in een hotel in Antwerpen herkend wordt als ‘de glutenvrije persoon’, wat ik soms een vrij beperkende titel vind maar dat is gewoon een ego-kwestie 🙂 ).

Familiefeesten zijn in dat opzicht een pak gemakkelijker! Het ergste wat me overkwam waren de vragen die ik voorgeschoteld kreeg 😉 . Ik antwoordde er met plezier op. Hier en daar werd iets speciaals voorzien maar doorgaans bracht ik mijn eigen eten mee. Het verjaardagsfeestje van mijn metekindje bijvoorbeeld. Een uitgebreide brunch. Ik stond wat vroeger op, at op voorhand en nam wat crackers mee kwestie van daar toch voor een beetje afwas te zorgen en liet de taart voor wat ze was.

hooggevoeligheid en voedingKerstfeest was nog zo’n moment. Dat viel midden in week 3. Op het menu stond ‘gourmet’. Bepaalde vleessoorten zijn ok, brood niet, dus ik zorgde voor een grote portie rijst. De bestelde groentjes waren bijna allemaal bewerkt dus ik zorgde voor pure groentjes voor mezelf. Er was genoeg vlees dus ik at mijn buikje lekker rond. Het dessert (dat er super aanlokkelijk uitzag!) liet ik staan en in de plaats daarvan at ik een zelfgebakken muffin, of iets dat daar had moeten op lijken…nogmaals ik ben een keukenramp. Ik zit nu aan versie 7 van de muffins en die vind ik zelf redelijk geslaagd, maar dat vond ik ook van versie 3 en die werd door een collega subtiel beoordeeld als: “Dat smaakt alleen naar deeg, heb je dit wel gebakken??”

Je zou je dus kunnen afvragen hoe ik dit in godsnaam vol heb gehouden en nog steeds doe…en dat is precies de vraag die ik volgende keer zal beantwoorden: Hoe hou je dat vol?

Wil je geen enkele vraag missen? Abonneer je snel op mijn blog! Vul in het menu rechts je email-adres in en klik op Abonneren.

Tot gauw!
Grtjs,
Frouke

2014-02-08T15:44:55+00:00

2 Reacties

  1. Sindy 9 februari 2014 om 14:10 - Antwoord

    Hallo Frouke, je verhaal is inderdaad best grappig maar ik vind het enorm sterk van je dat je op restaurant of feestjes durft te vragen of ze jou eten bereiden volgens jou noden. Ik zit momenteel in zo’n emotionele spiraal dat ik weer alles eet dat niet goed voor me is. Ik voel me zo leeg en futloos en dan grijp ik naar “nutteloos” eten. (ik noem mezelf een echte emo-eter). Het is een cirkel waar ik momenteel niet uit raak. En ik denk dat die toestanden met ons mama nog niet onmiddellijk gedaan zijn dus….
    Ik zou willen dat ik op dat gebied ook wat meer karakter had.
    groetjes,
    Sindy

    • Frouke Vermeulen 9 februari 2014 om 15:36 - Antwoord

      Dag Sindy,

      Dankjewel. Ja, ik moet er telkens weer voor over een drempeltje en afgelopen week draaide het een keertje niet uit zoals ik had gehoopt. Maar wie niet waagt (vraagt), niet wint.
      Wat je daar beschrijft is een erg moeilijke situatie. Wees niet te streng voor jezelf door te zeggen dat je niet genoeg karakter hebt. Zorg ervoor dat je goed begeleid wordt, dat scheelt een pak!

      Sterkte met jullie mama.
      Frouke

Reageer op dit bericht