(Hoog) Gevoelig voor voeding? (12)

//(Hoog) Gevoelig voor voeding? (12)

(Hoog) Gevoelig voor voeding? (12)

Heeft voeding een invloed op je emoties?

Ja! Ja, en nog eens ja!

Het wordt tijd dat ik het gewoon echt ga geloven, aanvaarden, vertellen, stellen. Wat jullie ermee doen mogen jullie (gelukkig) zelf kiezen. Al sinds het begin van dit eliminatie-dieet probeer ik rationele verklaringen te zoeken voor hoe ik me voel. Maar zoiets kan ik niet bewijzen hé? Dat ik me zus of zo voel omdat ik dit of dat gegeten heb.

Afgelopen zondag at ik een met heel veel liefde bereide maaltijd in het gezelschap van mensen die ik heel graag heb. Toen ik toekwam en door de keuken liep voelde ik mijn lever protesteren. Ik wist toen nog niet wat er op het menu stond (het was erg druk in de keuken en het enige dat ik zag staan was een bosbessentaart). Ach ja, die lever. Ik sprak uit dat ik hem plots voelde en iemand zei “Wat ligt er op je lever? Is het misschien woede?” Wel ja, dat zou het kunnen geweest zijn. Er zit in ieder van ons vast een stukje woede. Achteraf bleek dat we spaghetti bolognaise zouden eten. spaghetti bolognaiseWie weet wist mijn lever nog voor ik het bewust besefte wat er te gebeuren stond. Hoe dan ook, voor het eerst sinds lang at ik dus terug een vol bord tarwepasta met tomatensaus en een stevige portie gemalen kaas. Ik aarzelde geen moment en at met grote honger en veel goesting van deze lekkere maaltijd. Lichamelijk gebeurde er niets. Niet na een kwartier, niet na enkele uren. Sterker nog, die dag had ik voor de rest van de dag geen honger meer (wat je op zich dus wel als een lichamelijke reactie kan beschouwen maar ik heb het niet als een klacht of als onaangenaam ervaren). We hadden de spaghetti als lunch gegeten en toen ik rond 23.00u in bed kroop had ik nog steeds geen honger. Niet van mijn gewoonte dus. Mijn darmen protesteerden niet. Er leek gewoon niets te gebeuren.

Tot ik de volgende dag opstond. Het leek alsof de wereld op mijn hoofd was gevallen. Slecht gezind! Geen zin, in niks, in niemand. Normaal doe ik elke ochtend Qigong oefeningen maar dit keer kreeg ik van ellende amper mijn armen boven mijn hoofd. Ik voelde mezelf waardeloos, verstoten, eenzaam, alleen, onaantrekkelijk, dom, stom, te lelijk voor woorden. Als er iemand belde nam ik niet op. Als er iemand een bericht stuurde, stuurde ik niets terug (ja, sorry, die dag was het :-S).

Waar kwam dit zo plots vandaan? Echt waar, ik zou het wéér overal kunnen gaan zoeken behalve in mijn voeding. Ook mijn rechterpols deed die dag pijn. Er zit een kist in en soms wordt die dikker en dan doet het zoveel pijn dat ik mijn hand niet meer kan plooien. De pijn kan plots opsteken en even plots weer verdwijnen. Heel vaak, dat had ik al gemerkt, hangt de pijn samen met mijn emoties (of spanning). Voel ik me emotioneel slecht, dan doet ook die pols pijn.

En toen kwam ik tot inzicht, het moet ergens aan het eind van die ellendige dag geweest zijn. Wat als…die ene maaltijd dit alles veroorzaakte? Mijn darmen hadden geen kick gegeven. (Op een klein windje na waar mijn anus zich een rozenkransje van schrok omdat het zolang geleden was dat het nog eens gebeurde.) Ik eet al zoveel maanden zuiver. Oké, soms heb ik te weinig gegeten of te laat of te eenzijdig. Maar zeker 90% van de maaltijden (als niet meer) bevatte enkel voedingswaren waarvan ik weet dat mijn lichaam ze goed kan verdragen. Op zich lijkt het logisch dat ik na al die tijd bewust word van steeds subtielere signalen. Alleen lijkt mijn verstand te protesteren om dit te aanvaarden. Och en ik weet dat er mensen zijn die dit allemaal bullshit vinden maar misschien heb ik het wel gewoon even gehad met het volgen van mijn voorgeprogrammeerde, door overtuigingen van buitenaf beïnvloedde verstand.

Dus post ik dit gauw voor mijn verstand het weer wint van mijn instinct en intuïtie.

Laat het smaken straks!
Grtjs,
Frouke

2014-07-23T15:50:08+00:00

Reageer op dit bericht