(Hoog) Gevoelig voor voeding? (11)

//(Hoog) Gevoelig voor voeding? (11)

(Hoog) Gevoelig voor voeding? (11)

Gedachtenkracht

“Hallo, hoe gaat het met je?” Op het eerste zicht een alledaagse zin, een begroeting, een vraag. Al dan niet oprecht gesteld, al dan niet oprecht beantwoord. Ik stel ‘m geregeld, uiteraard niet anders dan intens oprecht. Aan een vriendin die opbelt, een kameraad die meefietst, mijn broer die langs komt…en aan mijn lever.

“Haar lever?” hoor ik je tot hier denken. “Ze bedoelt vast haar leverancier!?” Euhm…nee. Ik stel wel degelijk geregeld de vraag aan mijn lever hoe het met hem is en ja, hij is natuurlijk ook ’n beetje mijn leverancier. Hij levert dagelijks een halve liter gal voor de afbraak van vetten uit mijn voeding. Hij is mijn scheidsrechter, mijn seingever, hij laat van zich horen wanneer ik iets eet dat voor hem te zwaar is. Hij is mijn kleine krachtige ‘demolition man’ die de schadelijke stoffen uit mijn voeding afbreekt. Hij is mijn trouwste bondgenoot. Hij geeft, net als ik, niet gauw op. Hij is koppig en volhardend en ongelooflijk sterk. Soms hoor (voel!) ik hem dagen niet. Soms wordt hij heel erg boos. Dan spant hij zich op en lijkt het alsof hij staat te brullen en dat voel ik goed. Hij heeft natuurlijk ook altijd gelijk.

ik en mijn leverDe laatste tijd verzorg ik hem goed. Ik heb mijn voeding aangepast en dat vindt hij super. Sinds een aantal maanden zijn we dikke vrienden, hij en ik. Soms seint hij al op voorhand, dat wat ik wil gaan eten (nu) geen goed idee is. Soms wil hij ook wel onderhandelen en sluiten we een deal. Dat doen we als ik bij een vriendin logeer. Wanneer we gezellig op de bank zitten met allerlei lekkers dat zij voor me heeft klaargemaakt. Dan geniet ik van de vriendschap, van de smaken die ik niet gewend ben, van de rituelen die erbij horen, van de sfeer die er hangt. Op zo’n moment heeft hij wat meer geduld. Een kwartiertje om precies te zijn. Dan leg ik mijn handen op mijn ribben, in mijn rechterzijde, en vraag ik hem met al m’n charmes: “’t Is maar voor eventjes, mag het, toe?” Waarop hij zich ontspant en rust. Tot ik klaar ben met genieten, om zich daarna vol overgave op de opkuis te storten.

En net als je denkt: “Ze is knettergek!” weet dan dat ik precies hetzelfde doe met mijn hart, maar dat is wel een “zij” ;-)!

Grtjs,
Frouke

2014-06-05T11:40:00+00:00

Reageer op dit bericht