(Hoog) Gevoelig voor voeding? (10)

//(Hoog) Gevoelig voor voeding? (10)

(Hoog) Gevoelig voor voeding? (10)

Kook-gen

Genetisch gezien verschillen we allemaal maar 1 % van elkaar. Dirk Draulans heeft het gezegd. ’t Moet dus wel in dat ene ‘percentje’ zijn dat bij mij het kook-gen verloren is gegaan (nvdr: niet tot expressie komt). Is dat essentieel om te overleven, dat gen? Wel… dat hangt ervan af hoe je het bekijkt. De mens is de enige ‘diersoort’ die zijn eten kookt. Letterlijk betekent koken natuurlijk dat je een vloeistof zodanig verhit dat het gas wordt. En dàt kan ik nog net. Want ja hoor, mits wat hulp van mijn elektrisch vuur lukt het me om een pot met water te laten koken. De ene keer al succesvoller (lees met minder ‘smossen’) dan de andere lukt het mij ook om daar groenten in te gooien. Mocht het verhaal hier stoppen dan zou ik lekker óók kunnen zeggen dat ik kan koken. Maar nee. Het gaat verder dan dat. ‘Kóken’ betekent tegenwoordig dat je in een handomdraai al het lekkers dat Moeder Aarde ons schenkt omtovert tot (nog) hemelse(r) strelingen voor de tong. En dàt is iets waar ik meer niet dan wel in slaag.

Vol goede moed ging ik de voorbije vier weken aan de slag in de keuken (niet letterlijk!). Eerst voorzichtig en zelfs onder begeleiding van iemand bij wie het kook-gen wél van generatie op generatie werd overgeleverd, daarna op eigen houtje.

Ik wilde beginnen met glutenvrij brood. Reden? Omdat ik na vijf lange maanden van elke ochtend vlokkenpap te eten plots geconfronteerd werd met één van mijn biologische reflexen, namelijk de kokhalzing. Hoog tijd dus om bij het krieken van de dag eens iets anders te nuttigen als bron van de ‘brood’nodige energie om de dag door te komen. Bij de eerste poging vergat ik één van de ingrediënten, namelijk het rijstmeel, dat toch wel de helft van het aandeel meel vormde…(recept zie boek “Eet wat bij je past” van Christine Tobback en Sara Mertens). glutenvrij broodLet wel, ik vergat het er niet zomaar hopsakee efkes bij te doen hé. Ik hàd het gewoon niet (en de persoon met kook-gen ook niet). Nu ben ik nooit een fan van boterhammen geweest en da’s maar goed ook want sneetjes vielen er van deze broodklomp niet te snijden. Gezien de omstandigheden vind ik dat we toch nog kunnen stellen dat het brood ‘gelukt’ was. Ik heb het alleszins helemaal opgegeten. Na een intensieve zweethut heb ik dat broodje zelfs aangevallen als een echte neanderthaler! Hompen afgescheurd en besmeerd met wat (glutenvrije) boter en perzikconfituur en smullen maar!

Vervolgens wilde ik absoluut de gluten- en suikervrije powerwafels eens proberen die Sara Mertens op haar facebookpagina van FooD steps had gepost. Aangezien dat op dezelfde dag was als het brood, ontbrak ook hier het rijstmeel, dat ik dan maar verving door boekweitmeel. glutenvrije wafelsAl snel nadat de eerste toefjes deeg tussen het wafelijzer waren beland, dacht ik ontdekt te hebben waaraan deze wafels hun uiterst aanlokkelijke naam verdiend hadden. Om de twee helften van het wafelijzer uit elkaar te trekken had je immers bijzonder wat power nodig! 😉 Achteraf bleek dat geduld ook een zeer krachtig wapen kan zijn en dat het wafelijzer vanzelf weer open gaat als de wafels goed doorbakken zijn. Hé, je kan ook niet alles meteen van de eerste keer weten, toch? Anyway, die wafels…meteen mijn favorieten! Heel lekker als tussendoortje of als ontbijt.

 

Aangezien ik in een drive van keukensuccesjes zat ging ik, vanaf hier op eigen houtje, gewoon door en maakte ik diezelfde week nog ’s morgens glutenvrije pannenkoekjes met banaan. Voor sommigen onder jullie qua moeilijkheidsgraad misschien vergelijkbaar met het knopen van veters maar voor mij eerder iets als moeilijker dan het beklimmen van de Côte du Saint Roche in Houffalize na 74 km op en neer en wind-op-kop rijden met de koersfiets. glutenvrije pannenkoeken met banaanJa, je leest het goed. Mocht er naast het kook-gen een pannenkoeken-gen bestaan, dan heb ik daar gewoon geen stukje van gekregen. Kan ik toch niets aan doen? Bijna nat in ’t zweet stond ik! Die pan goed heet, stukjes banaan erin, zien dat die niet aanbranden, hop wat deeg erop, links en rechts kijken, ben ik niets vergeten, brand het aan? Nee? Zouden ze al klaar zijn om te draaien? Oeh, spannend! En ondertussen honger! Mocht Piet H. naast me hebben gestaan dan zou ik alvast gezegd hebben dat ik geleerd heb dat ik best geen pannenkoeken bak wanneer ik al honger heb want het is zo al niet gemakkelijk en al helemaal niet als ik me op eten én ‘koken’ (of zou hier sprake zijn van het bak-gen??) moet focussen….Maar, al zeg ik het zelf, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, ook deze pannenkoekjes met banaan waren echte toppertjes! (Een vriendin van me heeft ze geproefd, het lukte haar mmm te zeggen en ze leeft nog, dat wil toch al iets zeggen hé.)

aardappelsconesAlsof dat allemaal nog niet genoeg was, je weet wel, de smaak van succes is soms zoet, fabriceerde ik de dag erop aardappelscones. Volgens het boek ook een leuk alternatief als ontbijt. Wat steek je daar allemaal in? Aardappel om te beginnen en rijstmeel natuurlijk! Dat was ondertussen ‘in tha house’. Ik moet toegeven dat ik op het moment dat die pareltjes uit mijn oven gerold kwamen dacht dat ik getuige was van een genetische modificatie in real-life. Heerlijk! (Een vriend van me heeft ze geproefd en vroeg daarna zelfs of hij een hele mocht. Ok hij had grote honger, maar dat wil toch ook wel iets zeggen hé.)

Heel even heb ik me er ook aan gewaagd om zelfs mijn avondeten wat te pimpen. Bij twee van de vier kook-experimentjes was het me tot nu toe gelukt om me paksoi met rundsburgeraan het recept te houden, meer kun je van mij als “keukenkip” echt niet verwachten. Deze overheerlijke maaltijd van aardappelpuree met diepvriesspruiten (ja, ik heb die eerst gekookt!), paksoi (ken je dat niet? Ik ook niet!) en rundsburger is dan ook niet op één pagina in het boek “Eet wat bij je past” te vinden maar is een samenraapsel van een recept of drie.

gegrilde paprikaEn net als je denkt dat ik mezelf nu wel genoeg bewezen had, doe ik er nog een schepje bovenop met gegrilde paprika! Volgens mijn voedingscoach een echte aanrader en gelijk heeft ze. Dat doet me er trouwens aan denken dat ik haar nog moet bedanken…ik heb er weer een nieuwe verslaving bij!

 

Het was inmiddels bijna drie weken geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met het glutenvrije brood en de powerwafels en dacht aan repliceren. Gelukkig was ik nog niet zó overmoedig dat ik zelf een wafelijzer had aangeschaft, dus ik leende er eentje samen met een bakvorm van mijn moeder. Vol goeie moed ging ik aan de slag met de powerwafels. Op één of andere manier leek me dat veiliger want ik was helemaal alleen en zonder hulplijn deze keer. Het resultaat zie je hier.

20140528_gvpowerwafelbraggel_bewerktglutenvrije wafels

 

 

Deze fractie wafels moet ik jammer genoeg weer onder de categorie ‘eetbaar’ plaatsen en verliezen hun stempel als ‘heel lekker’. Het brood ‘lukte’ maar ofwel heb ik een verbloemend geheugen, ofwel sta ik met de foute vibes in de keuken, maar dit brood is in het lang en het breed niet zo lekker als dat eerste broodje.

glutenvrij broodDe cirkel is dus rond…Ik lijk te zijn aanbeland waar ik een maand geleden vertrok. Maar als er één gen is dat ik wél heb meegekregen dan is het wel dat van koppigheid. Ik geef niet af, ik geef niet op, de aanhouder wint! En al zal die mentaliteit me bij een bergrit waarschijnlijk méér opbrengen dan in de keuken…alle kleine beetjes helpen, nietwaar?

grtjs,
Frouke

2014-05-29T00:06:27+00:00

Reageer op dit bericht