Haal je popcorn boven: bore-out in de cinema

//Haal je popcorn boven: bore-out in de cinema

Haal je popcorn boven: bore-out in de cinema

Je kent ze wel, die actiefilms waarin zoveel wordt geschoten en geknald, gebouwen, auto’s en wat nog meer tot ontploffing worden gebracht of ruimtetuigen en meteoren rakelings langs elkaar vliegen waardoor je boven niet meer van onder weet te onderscheiden en amper nog uit kan maken wie de slechteriken en wie de goeierds zijn en waarover ze zich überhaupt druk maken.

Jij zit gezellig met je bakje popcorn in je stoel en vraagt je (net niet luidop) af: ‘Waar gaat dit eigenlijk over?’ Je kijkt om je heen en je ziet dat er een heleboel mensen op en top van de film aan het genieten zijn. Ze maken er zelfs hun eigen geluiden bij! ‘Oooh’ en ‘Jaaa, pak haar dan!’ of ‘Nee hè, dat meen je niet!’

20160309_PopcornBoreoutTot je oog valt op de meneer twee rijen voor je. Je ziet het aan ‘m, hij vindt er niks aan. En achter je links, daar zit een mevrouw en die is, ondanks het lawaai, al ettelijke minuten geleden ingedut. Zij vond het ook maar niks. Verderop zitten vast nog enkele mensen die, net als jij, spijt hebben van hun filmkeuze. Je ziet ze niet, het is donker en ze zitten ver van je verwijderd, maar je weet dat ze er zijn. Dapper neem je je voor op zoek te gaan naar de ene goeie scène, die ene scherpe oneliner, het volgens jou ‘lucky shot’ zodat je straks toch mee kan praten, kritisch, met een vleugje humor en to the point.

Nee, een echt film over bore-out is er (nog) niet. Maar vandaag verscheen er wel een geschreven versie van zo’n actiefilm, uit Nederland. Een korte ‘ode’ aan mijn adres, dat van de bore-out en dat van andere mensen die erin zitten. Ja, zo meteen geef ik je de link, maar haal eerst nog even dat bakje popcorn, haal eens diep adem en vergeet niet: het is maar een actiefilm! Je hoeft ‘m overigens niet te ‘zien’, je kan de rest van deze blog ook lezen zonder.

Nieuwe schaamteloze modeziekte: de bore-out

Pittig hè? Deze freelance columniste en journaliste houdt blijkbaar wel van wat peper in haar woorden. Dat hebben we in elk geval wel gemeen: we houden allebei van woorden en schrijven!

Het was even zoeken onder de berg tot de verbeelding sprekende bijvoeglijke naamwoorden, kort door de bocht conclusies en foutieve feiten, maar ik heb volgens mij de essentie van haar korte stukje te pakken gekregen. De schrijfster vraagt zich af hoe het mogelijk is dat je als ontevreden werknemer niet in staat bent om een andere baan te zoeken of om geestelijke uitdaging en bevrediging te halen uit een hobby.

De nagel op de kop! Hoe kan dat? Die vraag heb ik mezelf wel tienduizend keer gesteld. Hoe is het mogelijk dat ik ziek geworden ben van verveling? Waarom ben ik tweeënhalf jaar lang op diezelfde plek blijven werken? Hoe komt het dat ik elke minuut van de dag zo tergend langzaam voort zag kruipen en toch niet in actie kwam? Wat maakt dat ik mezelf in die tijd elke ochtend doodongelukkig naar mijn werk sleepte en tegelijk deed alsof alles oké was? Waarom heb ik maandenlang thuis apathisch voor me uit zitten staren op een stoel? Had ik dan niets beters te doen? Absoluut!

Zou ik, zoals zij het stelt, die jaren van mijn leven ‘vergooid’ hebben zodat ik mezelf daarna zes maanden lang op kosten van de maatschappij in ziekteverlof kon amuseren? Dat lijkt me eerlijk gezegd nogal ver gezocht. Zelfs voor een ware profiteur lijkt tweeënhalf jaar me een te lange tijd om ‘maar’ zes maanden in ruil te krijgen.

Ziekteverlof was absoluut geen pretje, in tegenstelling tot wat deze mevrouw beweert, en dat is nu net wat ik wil veranderen door mijn verhaal te delen. Het is mijn wens dat mensen niet meer hoeven in te storten om ten volle te beseffen dat ze het anders moeten aanpakken, en te ontdekken wat het dan wél is dat ze graag zouden doen. Op die manier komen er minder mensen in ziekteverlof terecht en worden er minder financiële en andere middelen verspild.

Verder haalt de dame er nog even een volgens haar karakteristieke schets bij van dertiger-vrouwtjes die na maanden ploeteren en janken (op onze kosten) sterker uitkomen en een coachingbedrijfje beginnen waarin ze zichzelf als voorbeeld gebruiken. Let er maar eens op, op de sites van coachvrouwtjes staat altijd zo’n soort voorgeschiedenis. Het klopt wel gedeeltelijk wat ze hier opmerkt. Zelf zeg ik soms ook wel eens dat het me ‘nogal cliché’ is vergaan. Toch wil ik niet veralgemenen. Mijn pad hoeft niet hét pad te zijn. Er zijn zelfs veel meer voorbeelden te vinden van mensen die zich beroepsmatig heroriënteren zonder zelf in de coachwereld te stappen. Maar àls je in de coachwereld stapt en je specialiseert in een bepaald thema, dan lijkt het mij toch aangewezen dat je weet waarover je praat. Zeker, coachen is perfect mogelijk, en in sommige gevallen zelfs aangewezen, zonder kennis van zaken of vooroordelen. Gelukkig heeft mijn ziekteverlof mijn geestelijk-intellectuele capaciteiten geregenereerd. Heeft het toch nog z’n nut gehad!

Tot slot is onze pennevriendin ook verwonderd dat deze aandoening aandacht krijgt van landelijke media. Eindelijk! In dat opzicht ben ik haar ergens ook wel dankbaar. Want ik ben er zeker van dat haar pittige schrijfstijl niet alleen maar toejuichende, even hard vloekende, onbegrijpende en zelfs scheldende landgenoten heeft bereikt. Oh nee, ik weet heel zeker dat het begrip bore-out nu ook mensen heeft bereikt die het nodig hebben om hun toestand een naam te geven om vanuit die herkenning de volgende stap te kunnen zetten. Ik hoop alleen voor die mensen dat ze snel verder googlen en zo bronnen aantreffen die ook constructief informatief zijn.

Behalve de liefde voor het schrijven hebben miss A. en ik nog één ding gemeenschappelijk: we zijn even verwonderd over elkaars werk en waar de ander in hemelsnaam haar geld mee verdient.

 

Als je me tegenkomt in de cinema, dan trakteer ik je een drankje!

Frouke

(inmiddels bijna 35 jaar, gelukkige zelfstandige en met meer dan genoeg hobby’s)

2016-03-09T23:50:14+00:00

11 Reacties

  1. anna berg 10 maart 2016 om 08:21 - Antwoord

    Pittig, inderdaad. En waardige reactie van jou. Wat de schreeuwende en schoppen dame liet weet, is dat ook oudere werknemers – 50 plus b.v. – na meer dan 30 jaar het beste van zichzelf te geven een bore- out kunnen krijgen. Zes maanden ziekteverlof was niet genoeg…

    • anna berg 10 maart 2016 om 19:06 - Antwoord

      correctie … het moet zijn ‘niet weet’ i.p.v. ‘liet weet’ natuurlijk!

    • Frouke Vermeulen 11 maart 2016 om 11:29 - Antwoord

      Hoi Anna, er is wel meer dat deze dame niet weet, en dat is helemaal oké. Succes met jouw proces, of misschien is het al achter de rug, hoe dan ook…ik wens je veel levensvreugde en gezonde porties verveling. Liefs, Frouke

  2. Isabelle 10 maart 2016 om 09:54 - Antwoord

    Waw, die dame heeft haar job wel gevonden!! En inderdaad, daarvoor krijgt ook zij betaald!
    Ik begrijp niet waar mensen de behoefte vandaan halen om op zo’n onrespectvolle manier te oordelen en veroordelen. Maar ja, Nederland is natuurlijk ‘het’ land van de vrije meningsuiting. Ik ben blij dat ik geleerd heb om je mening op een respectvolle manier naar buiten te brengen. Ook al ben je het dus niet eens met iemand. Een waarde die ik zeker ook aan mijn kinderen zal meegeven.

  3. Maarten 10 maart 2016 om 10:47 - Antwoord

    Annabel Nanninga snapt blijkbaar ook niet wat burn-out is, als ze zo’n beperkte definitie hanteert. Gelukkig houdt ze zich slechts bezig met opiniestukjes en gekleurde verslaggeving schrijven, en oefent ze geen beroep uit dat er maatschappelijk toe doet 😉

    • Frouke Vermeulen 11 maart 2016 om 11:27 - Antwoord

      Dag Maarten, dankjewel voor je reacties hier en op Twitter. Daar waar ik de voorbije maanden aangenaam verrast werd door Nederlanders die zegden: Hé, wat jij hebt ervaren dat ken ik niet, leg eens uit? werd ik nu uiterst onaangenaam verrast door de zeer beperkte visie en interesse van een aantal Nederlanders. Die blog vond ik nodig om te schrijven, verder verdient ze mijn aandacht (en mention) niet. Mocht ze ooit zover zijn dat ze een constructieve dialoog met wederzijds respect en ruimte voor meningsverschillen wil aangaan, dan zal ik dat wel merken. Grtjs,
      Frouke

  4. Marielle 10 maart 2016 om 20:22 - Antwoord

    Durf de blog van de mevrouw niet te lezen. Ik geloof het zo ook wel. En Frouke, wat ben je toch sterk dat jij dat wel durft en gewoon verder durft te lezen. Ik ben trots je te kennen. Liefs

    • Frouke Vermeulen 11 maart 2016 om 11:08 - Antwoord

      Dankjewel Marielle!
      Ieder van ons draagt dat steentje dat bij hem of haar past. Sterke steentjes, ook dat van jou!

  5. Krie 12 maart 2016 om 12:43 - Antwoord

    wat Mevr.A. doet in haar opiniestuk … is een bijtje platslaan omdat het een vervelend insect is … zonder de eigen-Meer-Waarde te zien van het bijtje in het grotere geheel … doe jij maar lekker verder met je bestuivingswerk, Frouke … je hebt mij alvast een groei-spurt gegeven met je werk … Krie

Reageer op dit bericht