Gebotst

//Gebotst

Gebotst

“Jij gaat hard, hè?”

Vroeg me onlangs iemand. En nog iemand. En nog iemand. Met die of andere woorden. “Ja, ik heb het druk de laatste tijd,” antwoordde ik. Allemaal leuke dingen. Dingen met een deadline ook. Dat vind ik leuk en spannend en niet zo leuk tegelijk. Mijn hoofd lijkt pas helemaal op snelheid te komen als ik het al druk heb (maar mijn lijf vindt dat minder tof). De ideeën dienen zich dan aan als bubbels in een glas goeie champagne. Je ziet niet van waar ze komen, ze blijven komen en ze willen allemaal de oppervlakte bereiken. Dus net wanneer ik denk ‘help, hoe moet ik dat allemaal klaarspelen’ bedenk ik me dat ik toch echt wel graag dit jaar mijn kerstkaartjes in de (toen) nog te openen webshop van Visueel Vertaler wil stoppen. En dat moet dan NU -nee, dat moest gisteren!-, want anders heeft iedereen al kaartjes gekocht. Ik ontwierp de kaartjes twee jaar geleden al. Twee jaar! Ja, je leest het goed, twee jaar. Al die tijd wilde ik het zo graag, maar het kwam er maar niet van en nu wilde ik het écht en zou het ervan komen. Ik puzzelde en probeerde. Maakte trials, rekende, puzzelde nog meer en besloot op zondagavond mijn kans te wagen. Elke minuut van de komende week werd minutieus gepland. Het zou lukken! Zoals bij mij altijd het geval is, week ik al na één dag af van de planning, maar ik verzette wel veel werk. En in de goeie richting. Ik was tevreden. Op donderdagavond zou ik naar Antwerpen gaan. Met de trein. Want de auto is in mijn -sinds begin dit jaar afval-arme- bestaan nog steeds mijn grootste zonde. Dus kocht ik online een ticket (zonder papier) en vertrok ik mooi op tijd richting station. Ik keek ernaar uit, want dan kon ik op de trein wat tekenen en/of lezen. Tot plots BOEM! Ja, patat! Ik was gebotst.

Stil. Stond. Ik. Alles in mijn lichaam trilde. Mijn hoofd deed pijn. Ik geloof dat ik de contouren van mijn hersenen voelde. Midden op het kruispunt had de voorkant van mijn auto zich in de zijkant van haar auto geboord. Ze leek oké, begon te bellen. Ik keek en dacht na. Ik trilde. Bleef zitten. Keek rond. Ademde. En belde uiteindelijk ook. Een botsing… De man van de auto achter me kwam naar me toe: ‘Ben je oké?’ Hm, ja. Ik denk het. Een buurman kwam ook. Hij zei: ‘Gaat het? Je blijft zo lang in je auto zitten.’ Dat klopt. Het leek me heel onveilig daarbuiten. Nog onveiliger. Dus bleef ik zitten. Omdat ik niet meteen wist wat ik moest doen. Omdat ik trilde en de auto’s rond ons heen bleven cirkelen. Ik zag drie bijna-botsingen terwijl ik daar zat. Van mensen die geen tijd hadden voor een botsing (ironisch hè?). Ik zag de chauffeur van de andere wagen naar de kant gaan en ze werd bijna aangereden door een andere wagen (my worst nightmare). Dus wilde ik blijven zitten. Enkele minuten later trok ik mijn fluo-vestje aan en ging ik aan de arm van de behulpzame buurman toch maar naar de kant. Hij haalde een paraplu en wachtte samen met mij. Op mensen met verstand van verkeer regelen met behulp van lichtgevende spullen en op mijn reddende engel (mijn bewaarengel had zijn ding al gedaan).

Het deed me denken aan de stoel. Waar ik op bleef zitten destijds. Toen ik in mijn bore-out ‘zat’. Terwijl de andere chauffeur meteen begon te bellen, probeerde ik mijn ademhaling te kalmeren, na te denken en langzaam rond te kijken. Ik scande de omgeving. Het is wie ik ben, hoe ik in elkaar zit. Ik klap dicht en begin te denken, niet te handelen. Het illustreert perfect wat ik in mijn boek ‘Vechten tegen verveling‘ beschrijf als verklaring voor het feit dat ik zolang op die stoel ben blijven zitten. Zelfs toen duidelijk was dat ik daar niet te zitten had. Maar ik wist niet wat ik dan wél moest doen, dus bleef ik zitten. Mijn BIS, of gedrags inhiberend systeem, domineert mijn handelen vaak. Maar niet altijd. Want als er gewonden zijn, dan kom ik wél in actie. Dat heb ik in het verleden ook al ervaren. Als er mensen banger zijn dan ik, dan ga ik voor hen zorgen, of de politie bellen of iets anders doèn.

We zijn er (relatief) goed vanaf gekomen. Ik voel dan ook veel dankbaarheid, voor het feit dat ik rustig reed en dus geen hogere snelheid had, voor de behulpzame mensen, voor de aardige politievrouw, voor mijn vriend die goed voor me gezorgd heeft, … . En ik zou ik niet zijn als ik toch niet een heel klein beetje een boodschap achter deze botsing zocht.

Ik ging te snel (figuurlijk dan). Het mag terug even rustiger. Meer mijn tempo, meer ‘hier’. En dus zullen de aanpassingen op deze website nog heel even op zich laten wachten. Net zoals het lanceren van mijn nieuwe website www.terugnaarjenatuur.be. Ik heb besloten niet meer met een nieuwsbrief te werken om twee heel eenvoudige redenen: 1) ik vind het niet leuk een nieuwsbrief in Mailchimp op te stellen (ja hoor, ik weet dat alle marketing-goeroe’s zeggen dat je het moet doen, maar ik doe het lekker niet) en 2) ik lees zelf bijna nooit een nieuwsbrief (zonde van de moeite lijkt me). Dus komen vanaf binnenkort nieuwsberichten als aparte categorie in mijn blog en dan houd ik jullie op die manier op de hoogte van het reilen en zeilen (of botsen, maar liever niet meer, dankjewel) van bore-outcoach. De homepagina is iets interactiever geworden en je kan je inschrijven om een mailtje te ontvangen wanneer een nieuw blog- of nieuwsbericht online komt (hier zo ergens naast dit blogbericht kan je je mailadres invullen).

Zo. Nog even een tas warme soep en dan duik ik zachtjes de zetel in.

Take care lieve lezers!

(and watch out where you’re going)

2016-11-21T20:51:02+00:00

4 Reacties

  1. Anna berg 21 november 2016 om 22:59 - Antwoord

    Effen schrikken. Doet je stil staan.

  2. Sarah 22 november 2016 om 07:50 - Antwoord

    Herkenbaar dat dichtklappen …

    Take care!
    Hartegroet,
    Sarah

Reageer op dit bericht