Een tribune vol vragen

/, Varia/Een tribune vol vragen

Een tribune vol vragen

Ze zit bij het raam en nipt van haar thee. Haar ogen stellen dan eens scherp op de donkere wolken, dan eens op de regendruppels op het raam. In de schittering van één van de druppels ziet ze een vraagteken. En ook in die ernaast. En die daarnaast, en erboven en eronder. Ze glimlacht.

Waar is de tijd dat zij zich al die vragen stelde…

Wat doe ik ‘hier’ eigenlijk?’ wanneer ze in een eenzame bui zat. Om vlotjes over te gaan tot het schijnbaar onbeantwoordbare ‘Wat is de zin van het leven?’ als die bui te lang bleef duren. Gevolgd door een ‘Hoe kan ik mijn leven zinvol maken?’ bij het verschijnen van de eerste zonnestralen of in het hoopvolle ochtendgloren. Tot een ‘Hoe kan ik een waardevolle bijdrage leveren?’ na een stevig ontbijt, vastberaden de negatieve spiraal te doorbreken.

Haar ontmoeting met de spirits van het staande volk had duidelijke sporen nagelaten, niet alleen in de vorm van blaadjes en humus in haar haar en enkele schrammen op haar armen. Ook in de vorm van een blijvend, dieper besef. Dat die vragen best wel nuttig kunnen zijn. En dat ze evengoed in de weg kunnen zitten. Dat ze in haar verleden voor stilstand en voor pieker-gedachten hadden gezorgd. Want hoe meet je ‘zinvol’, wanneer is iets zinvol genoeg, en wanneer draag je echt iets waardevols bij? Het besef ook dat de vragen veel gewicht op haar schouders hadden gelegd. Want wat als je het antwoord niet weet, wat dan? Wat als alle verantwoordelijkheid bij jezelf ligt om steeds maar gelukkig te zijn?

Frederieke had zich erop vast gelopen, op die denkvragen.

Sinds enige tijd ervaart ze dat het voor haar beter werkt om te voelen. Dat heeft ze wel moeten leren. Dat ging niet zomaar vanzelf. Of niet meer. Als klein meisje ging het moeiteloos. Ergens herkent ze het nu dus wel, van toen. Al kwamen de herinneringen maar heel langzaam boven water. Tegenwoordig voelt Frederieke waar haar hart (haar ziel) haar naartoe trekt, duwt, stuwt. Ze bekijkt dan op dat eigenste moment wat binnen haar mogelijkheden ligt om die stuwing te vertalen in iets concreets. Vrij van oordeel, van en over zichzelf. In het nu. Intuïtief.

Af en toe voelt ze heel sterk ‘Hé, dit is prettig!’, of zelfs ‘Hé, hier word ik echt wel blij van!’ en dan is het natuurlijk genieten, net als van een flinke regenbui op hete zomerse dagen. Verrassend en tegelijk vertrouwd. Maar prettig en blij zijn niet langer het doel op zich. Daar verkrampt ze van. Want dan komen die vragen weer: ‘Doe ik het wel goed?’ ‘Ben ik wel gelukkig (genoeg)?’.

Vaak weet ze niet helemaal precies waarom ze iets doet, maar omdat ze het zo sterk voelt in haar hart, doet ze het toch. Om dan uren, dagen of pas maanden later te ontdekken waarom ze het gedaan had. Of niet, en dat is ook oké.

Frederieke glimlacht naar het oppervlak van de inmiddels afgekoelde thee in haar tas. Ze ziet er een hele wereld in. Ze voelt een grote dankbaarheid omdat de vragen niet alleen de dingen van alledag in de weg zaten, maar ook haar creativiteit. Op een blanco blad papier gingen ze zich languit aan haar presenteren, als een strenge jury waar ze amper aan voorbij kon. Tegenwoordig zitten ze aardig met z’n allen op de tribune. Tig paar ogen op haar blad gericht. Nee, weg zijn ze niet. Ze zitten alleen niet langer meer in de weg. Dus volgt ze nu haar instinct, haar hand, en kijkt ze verrast en tegelijk vertrouwd op wanneer het proces klaar is. En dat vindt ze helemaal prima zo.

—–

Deze tekening maakte ik na een workshop van Matiu Te Huki, een Maori-man die helemaal uit Nieuw-Zeeland naar Europa kwam om er een aantal gebruiken en wijsheden van zijn cultuur over te dragen. Terwijl mijn cellen meetrilden op de ont-moetingen, de ont-dekkingen, de verbinding, het vrouwelijke, het mannelijke, het nieuwe, het (aanwezig) zijn, de muziek, de dans, en de liefde kregen alle onderdelen van deze intense workshop een plekje in één groot beeld in mijn hoofd.

We are people of the world. Kia ora, mis hermanos de todo del mundo.

Frouke

 

 

2018-08-19T13:14:58+00:00

4 Reacties

  1. Anna Berg 10 augustus 2018 om 08:07 - Antwoord

    Mooi hoor. Zowel de tekening als de tekst.

  2. Daisy 11 augustus 2018 om 12:38 - Antwoord

    Herkenning en ook verrasing. Warmte, tederheid en kracht. Mooi! In mijn fanrasie komen Frederike en Hector elkaar straks tegen ? Daisy

    • Frouke Vermeulen 19 augustus 2018 om 11:10 - Antwoord

      Oh dankjewel Daisy! Leef je fantasie maar lekker uit 😉 (kzie je reactie nu pas -19/8)

Reageer op dit bericht