Beklemmend gevoel op mijn borst. Vreemde kronkel in mijn buik. Vermoeid. Gedreven. Druk. Het voelt druk. Drukdruk.

Ik ga naar de keuken om mijn lunch klaar te maken. Ik stop mijn handen in het warme sop. Dat doet deugd. Terwijl het schuim wegtrekt, krijg ik zicht op het licht verkleurde, ietwat troebele afwaswater. Tegelijkertijd trekt de mist weg uit mijn hoofd en krijg ik zicht op de licht verkleurde, nogal vertroebelde gedachten en muizenissen in mijn hoofd. Plots komt het besef van wat er niet helemaal klopt. Dat het niet helemaal klopte, werd duidelijk toen ik midden november op een andere auto botste. Maar ik kon er mijn vinger niet precies op leggen.

Met een golf trekt het besef door mijn lijf. Ik voel waar de spanning zit, deels veroorzaakt door die botsing, want de impact van de slag op mijn bovenste wervels is nog steeds voelbaar. Mijn adem komt slechts oppervlakkig mijn lichaam binnen, alsof hij het daarbinnen heel even aantikt en dan snel weer wegvlucht. Met aandacht sleur ik hem dieper mijn longen binnen. Ik voel onmiddellijk wat ruimte ontstaan. In die ruimte ‘zie’ ik wat ik aan het doen ben. Meedraaien. Meelopen. Achterna hollen. Het is mijn ding niet. Dat wéét ik. En toch loop ik er zo nu en dan weer in. Dan laat ik me verleiden door ‘de rest’. Dan ga ik voor zichtbaarheid op social media, voor likes, voor verspreiding, voor … Ja, voor wat eigenlijk?

Ik vind het belangrijk te doen wat ik graag doe en vertel dat iedereen die het horen wil. Motiveer en stimuleer hen daarin. En soms vergeet ik het zelf een beetje. Zoals nu. Ik voel verdriet voor de stukjes in mezelf die de afgelopen weken tevergeefs hebben zitten roepen om aandacht. Maar er is ook opluchting: oef, hehe, ik heb het gevonden, ik heb het gehoord. Dus…even gaan zitten en alles herbekijken. Wat wil ik de komende tijd doen? Omdat ik het graag doe of het zelf belangrijk vind. Niet omdat ik een marketing-goeroe zegt dat het moet gebeuren. Niet omdat anderen me verleiden hun pad te volgen. Het is hun pad, niet het mijne. Creëren en organiseren vanuit mijn buik, dat werkt. Mijn hoofd hou ik er wel graag bij. En dan wordt als vanzelf mijn hart ook blij.

Ik wens je alvast fijne feestdagen en een ruim gevulde ademteug voor wanneer je ook een drukdruk ervaart.

Frouke