Dankbaarheid

//Dankbaarheid

Dankbaarheid

‘t is goed in ‘t eigen hert te kijken
Nog even voor het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan.
Of ik geen ogen heb doen schreien
Geen weemoed op een wezen lei
Of ik aan liefdeloze mensen
een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten
Dat ik één droefenis genas
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was…
Dan voel ik, op mijn jonge lippen
Die goedheid lijk een avond-zoen…
‘t is goed in ‘t eigen hert te kijken
en zo z’n ogen toe te doen.

-Alice Nahon-

Op dit gedicht werd ik gisteren getrakteerd door mijn grootmoeder. Aan de vooravond van gedichtendag (zo blijkt). Ze herinnerde het zich niet puur uit haar hoofd, maar recht uit haar hart. De woordenstroom werd op gang gebracht naar aanleiding van iets wat ik haar vertelde en waarop ze zei ‘Ja manneke, ’t is allemaal zo simpel niet hé.’ Ik op mijn beurt voegde eraan toe ‘Da’s waar, maar soms maken we ’t onszelf toch extra moeilijk, en soms lijkt het beter te gaan.’

Aansluitend vertelde ik haar over ons reptielenbrein en hoe dat er nog steeds op ingesteld is het negatieve om ons heen te spotten. Als overblijfsel van vroeger, toen het in ons voordeel was (achter een struik gezeten) zo snel mogelijk enig teken van gevaar op te merken en er adequaat op te reageren: de benen onder ons lijf uit lopen, stilletjes blijven zitten of er ons vol in gooien for better or for worse. Wie daar goed in was, had nu eenmaal meer kans z’n genen door te geven. En dus…zitten we hier met onze optimaal ontwikkelde ‘negatieve gebeurtenissen spotter’ in ons hoofd. Maar…de evolutie zou de evolutie niet zijn ware het niet dat we ondertussen onder onze schedelpan niet ook een centrum voor positiviteit ontwikkeld hadden: de happy spot! Ook wel gekend als het geluksknopje, de zon onder ons dak, het huppelplekje enz. Dat stuk van onze magische massa stelt ons in staat bewust te zijn voor de mooie dingen in ’t leven, de dingen die goed lopen, die ons gelukkig maken.

Mijn grootmoeder luisterde geboeid toen ik vertelde over een voordracht van Corinne Daems onlangs in het Coach Café Leuven. Corinne deelde met ons de ins en outs van happiness, aan de hand van eigen ervaringen en studies allerhande. Ik leerde daar dat ons geluksgevoel voor een deel bepaald wordt door onze genen. Misschien was onze über-allerte voorloper Homo allerticus wel fantastisch goed in overleven, maar droeg hij ook de keerzijde van de medaille: stress en gespannenheid, waardoor hij nooit echt kon genieten. En misschien was onze flierefluiter voorloper Homo happicus dan wel minder bedreven in gevaar opmerken, hij voelde zich de tijd die hij er was wel lekker in z’n nopjes. Een tweede bepalende factor zou onze omgeving zijn. Ja, je kan je vast wel voorstellen dat er plaatsen zijn op deze wereld waar je liever niet of net wel bent. Tot slot wordt ons geluksgevoel beïnvloed door zogenaamde ‘Positieve Psychology Interventions’ waaronder: optimisme, vieren, iets liefs doen, flow, iets moeilijks doen, doelen stellen, spiritualiteit of religie, relaties en last but certainly not least…dankbaarheid.

Moeiteloos maakte ik in dat gesprek met mijn grootmoeder de link naar hier-en-nu. Want daar houden we allebei wel van. Dus vertelde ik haar hoe ik sinds vorig, vorig jaar ergens tussen Kerst en Nieuw begonnen was met (bijna) elke dag ’s avonds op een klein papiertje (je hoeft het jezelf niet moeilijk te maken, remember) één iets te noteren waar ik die dag dankbaar voor was geweest. Zelfs op de meest rottige dag kon ik altijd wel iets bedenken. Eind vorig jaar besloot ik mijn dankbare momenten te tekenen. Heel even experimenteerde ik met het idee om dat in een schriftje te doen (ik ben nogal een mapjes en schriftjes mens), maar algauw ontdekte ik dat het gebaar om heel bewust dat ene kleine papiertje in vieren gevouwen in die pot te steken er voor mij een extra touch aan gaf. Bovendien leidden in het schriftje de vorige momenten mij steeds af. Dan ging ik kritisch zijn over een vorig tekeningetje of wilde ik iets net even mooi tekenen waardoor mijn aandacht nu net niet ging naar waar ik haar hebben wilde, bij mijn beleving van de dag. Dus stapte ik terug over op de kleine kleurrijke papiertjes en zo vul ik vrolijk mijn dankbaarheidspot verder aan.

 

Frouke

2017-01-26T17:38:46+00:00

Reageer op dit bericht