Varia

/Varia

#trotsopmezelf

Daarnet overviel me een gevoel van trots. Het toverde een glimlach op mijn gezicht en een vleugje warmte in mijn hart, en verleidde mijn benen tot een vreugdedansje. Hoezo? Heel simpel. Ik was trots op mezelf omdat ik er weer in geslaagd was mijn huis een poetsbeurt te geven en mijn keuken proper te hebben. Daar kan ik heel erg van genieten! En hoewel het zeker geen prioriteit in mijn leven wegdraagt (lees, ik doe het enkel als het nodig is) was ik er nu dus echt wel trots op. Want er zijn tijden geweest dat het niet zo evident was. Dat het geen keuze was om slechts af en toe te poetsen. In die tijden poetste ik gewoon niet en liet ik de afwas staan, niet omdat ik dat zo wilde, maar omdat ik niet anders kon. Geen greintje fut zat er nog in mij. Niks nada noppes. Van een prioriteitenlijst was zelfs bijna geen sprake meer. Dus geniet ik er nu extra van dat mijn lijf spontaan in actie komt bij de zonnestralen die ons dezer dagen blij verlichten. En dat mijn 'geest' niet domweg alles onder tafel veegt, maar mij de weldaad van trots en dankbaarheid gunt. Wat maakt jou #trotsopmezelf? Frouke

#trotsopmezelf2018-06-13T15:30:48+01:00

Ben jij ook op zoek naar jouw leermeester?

Al jaren zocht ik ‘m. Mijn leermeester, mijn mentor. Mijn wijze raadgever, mijn leraar. Iemand die het antwoord wist op al mijn vragen. Iemand die mij desnoods gericht op pad stuurde om het antwoord zelf te vinden, maar dan op z’n minst in de goeie richting zodat ik niet doelloos half verloren lopend de ene na de andere blunder zou begaan. Zodat ik niet al die builen hoefde op te lopen, domme vragen hoefde te stellen, mezelf door panische irreële angsten hoefde te slepen, zodat ik eindelijk eens een hand kon geven die niet glibberde van het angstzweet… […]

Ben jij ook op zoek naar jouw leermeester?2018-06-13T15:31:07+01:00

Black Friday

Afgelopen vrijdag was het BLACK FRIDAY. We leerden ondertussen massaal dat het in feite gaat om een koopjes-traditie die kwam overgewaaid uit Amerika, maar voor mij zal ik vanaf nu elke Black Friday even terugdenken op een ietsje andere manier aan deze 24ste november 2017.   Die avond stond het HB-café in Utrecht op mijn planning. Ruim op tijd en goed gemutst vertrok ik rond 16u richting het Noorden. In gedachten verzonken (nooit goed aan het stuur!) nam ik de snelweg richting Luik. Wrong direction! In mijn hoofd gingen er massa's lampjes branden en een gniffelende glimlach ontsnapte voor ik het wist van mijn lippen. 'Mooi zo!' dacht ik, en ik sloeg mijn ogen (kort) ten hemel. Mooie boodschap, jongens! Ondertussen had mijn gsp al een alternatieve route berekend en met het goede voornemen om de rit vanaf nu heel bewust verder te zetten stuurde ik verder.   Bij de volgende stoplichten dacht ik even terug aan vorig jaar. Toen schreef ik een blogje naar aanleiding van een botsing, op 17 november. Wat was ik blij dat ik deze keer op veel subtielere wijze gewaarschuwd werd. Ja, opnieuw werd november een maand van 'hard gaan', met kerstkaartjes en een nieuwe webshop. De gelijkenis met vorig jaar zat er wel een beetje in. In mijn fantasie bedacht ik me hoeveel geluk ik onderweg al gehad heb en half luidop zeg ik: [...]

Black Friday2018-06-13T15:31:59+01:00

Op blote voeten

Gisteren zat ik de wachtzaal bij de osteopaat. Met een schriftje om te schrijven. Met een boekje om te lezen. Met mijn voeten zonder schoenen op de koude vloer (omdat ik niet hou van warme voeten bij de osteo en omdat de koude vloer helpt tegen overprikkeling, zegt Elke Van Hoof uit wetenschappelijke hoek en zeg ik zelf uit ervaring). Ik keek even op mijn slimme telefoon en ontdekte een nieuw blogje, van Anna. Reuze benieuwd begon ik te lezen. Mijn vermoedens die me ervan weerhielden een onlangs verschenen boek over HSP te lezen werden bevestigd in een bloedeerlijke tekst van haar hand. Ik hoorde gestommel op de gang. […]

Op blote voeten2018-06-13T15:35:39+01:00

*nieuws* Creatieve zomer & coaching

Vorig jaar had ik een heerlijke tijd in juli en augustus. Ik gunde mezelf toen een 'creatieve zomer'. Daar heb ik zo van genoten dat ik het mezelf dit jaar weer cadeau ga doen. Voor wie me kent weet hoe belangrijk (zelf)studie, boeken, bijleren, coachen, verdiepen etc voor me is, én... hoe sterk ik het nodig heb om mijn creatieve KernTalenten uit te kunnen leven. Door de alledaagse drukte komen die nog steeds vaak op de achtergrond terecht. Sinds ik begin 2015 startte als Visueel Vertaler gaat dat al heel wat beter dan vroeger. Maar ik heb nòg meer nood aan lekker creatief bezig zijn en dus begint het na enkele maanden van intensiever coachen en workshops opnieuw te jeuken, te kriebelen, en te krabbelen. Dan 'moet' ik me echt even onderdompelen in tekenen, schilderen, aquarellen, boetseren, bouwen, snijden, creëren, schetsen in alle vrijheid. Hoewel de lente nog maar net begonnen is, begin ik dus stiekem niet zo stiekem die creatieve zomer nu al voor te bereiden. Eind deze maand ga ik alvast lekker aan de slag samen met enkele trainers en coaches in de Workshop Visueel Vertalen (er is nog plaats als je graag aansluit, eerstvolgende kans is pas in het najaar). Op zaterdag 13 mei deel ik mijn creatieve vreugde in een Open Tekendag, voor iedereen die graag tekent en/of schildert in een mooie omgeving (geen ervaring vereist).  Vanaf juli duik ik dan [...]

*nieuws* Creatieve zomer & coaching2017-03-23T14:19:28+01:00

Zin-tuigen

Zintuigen. ‘De twaalf zintuigen’ van Albert Soesman is één van de boeken die ik momenteel aan het lezen ben. Een lieve wijze vrouw stopte het een tijdje terug in mijn handen met de woorden: ‘Hier, ik denk dat jij dit erg boeiend zal vinden.’ We kunnen ons allebei niet meer herinneren wat de aanleiding of het doel was. Maar dat doet er niet zo toe, want ik ben een fervent lezer. Uiterst nieuwsgierig en steeds op zoek naar nieuwe informatie en manieren om naar de dingen te kijken. Dat hoeft niet altijd rocket science te zijn, dat mag heel basic zijn, zoals over onze zintuigen dus. (Albert Soesman zou grommen als hij me zintuigen basic zou horen noemen J ). Het boek is erg antroposofisch van aard en ik ben het lang niet eens met al wat Albert zegt, maar het reikt me wel alternatieve perspectieven aan om te kijken naar enkele voor ons zulke evidente life elements en hoe die onze positie in de wereld en het leven beïnvloeden en/of bepalen. De lieve wijze vrouw wilde haar exemplaar graag terug (wat ik begrijp want het is een leuk boek en het stond boordevol kleurrijke aantekeningen), en aangezien ik zo gebeten was door de inhoud dusver en de plaatselijke bibliotheek het niet heeft, heb ik het maar besteld. Mijn neefje van zes zat in de auto toen ik het boek [...]

Zin-tuigen2017-03-02T21:46:31+01:00

Te gek!? in mijn woorden

Nerveuze vrouwen. 'Ja, die zijn er genoeg.' hoor ik je denken. Dat kan zijn en daarom is het ook de titel van een voorstelling van Te Gek!?. Ik kreeg de kans om gisterenavond een soort van generale repetitie bij te wonen in cc Den Amer, te Diest. De vraag viel me pas 's ochtends in de schoot dus veel tijd om erover na te denken of op te zoeken had ik niet. Ik zei gewoon 'Ja, graag!' Met voorstellingen als deze wil Te Gek!? werk maken van het doorbreken van het taboe rond psychische stoornissen. Ze willen ook informeren over wat een psychose precies is, en oproepen voor begrip en geduld voor mensen die een psychose doormaken. De zaal is groot, naar mijn aanvoelen immens. Het plafond onbereikbaar hoog. Niet alle stoelen gevuld, gezien het om een repetitie gaat. Ik hou mijn jas aan want in dat soort omgevingen krijg ik het doorgaans nog voor het eerste kwartje van de voorstelling is gepasseerd al koud. We krijgen de mededeling mee dat de voorstelling om technische redenen zou kunnen worden stilgelegd (ahja, repetitie). Oké. Het podium wordt donker op één spot na. Inge Paulussen verschijnt en steekt van wal. Het begin van onze kennismaking met de chaos in een hoofd (hemeltjelief, wat was het herkenbaar). Monologen, dialogen, trialogen (bestaat dat?) worden afgewisseld met stiltes en mopjes. En met muziek en liedjes, solo- en samenzang. Dan weer [...]

Te gek!? in mijn woorden2017-02-16T16:48:36+01:00

Dankbaarheid

‘t is goed in ‘t eigen hert te kijken Nog even voor het slapen gaan Of ik van dageraad tot avond Geen enkel hert heb zeer gedaan. Of ik geen ogen heb doen schreien Geen weemoed op een wezen lei Of ik aan liefdeloze mensen een woordeke van liefde zei. En vind ik in het huis mijns herten Dat ik één droefenis genas Dat ik mijn armen heb gewonden Rondom één hoofd, dat eenzaam was... Dan voel ik, op mijn jonge lippen Die goedheid lijk een avond-zoen... ‘t is goed in ‘t eigen hert te kijken en zo z’n ogen toe te doen. -Alice Nahon- Op dit gedicht werd ik gisteren getrakteerd door mijn grootmoeder. Aan de vooravond van gedichtendag (zo blijkt). Ze herinnerde het zich niet puur uit haar hoofd, maar recht uit haar hart. De woordenstroom werd op gang gebracht naar aanleiding van iets wat ik haar vertelde en waarop ze zei 'Ja manneke, 't is allemaal zo simpel niet hé.' Ik op mijn beurt voegde eraan toe 'Da's waar, maar soms maken we 't onszelf toch extra moeilijk, en soms lijkt het beter te gaan.' Aansluitend vertelde ik haar over ons reptielenbrein en hoe dat er nog steeds op ingesteld is het negatieve om ons heen te spotten. Als overblijfsel van vroeger, toen het in ons voordeel was (achter een struik gezeten) zo snel mogelijk enig teken van [...]

Dankbaarheid2017-01-26T17:38:46+01:00

Mindwatjes? Nee hoor!

Gisteren, zaterdag 28 februari 2015, mocht ik vijf stoere jongens en drie leuke mama's leren mindmappen. Al van bij de eerste kennismaking was ik helemaal weg van mijn jonge deelnemers. Eén van hen vertrouwde me toe dat het'wel hééééél vroeg opstaan was', een andere trotseerde de koude ochtend op z'n fiets (en kwam heel cool zonder mama of papa mee doen) en nog een andere zat te popelen op zijn stoel om eraan te beginnen. Deze jongste deelnemer wilde immers graag leren mindmappen omdat hij 'suuuuper graag' nieuwe dingen leert. Voor enkele andere gastjes was 'leren' net waar het schoentje knelde en zij wilden graag leren mindmappen om het studeren wat leuker te maken. Stapje voor stapje leerden deze coole gasten hoe ze een mindmap kunnen opbouwen. Mijn mond (en die van de mama's) viel geregeld open van verbazing bij het zien van hun durf, ongedwongenheid en originaliteit waarmee zij de inhoud van hun mindmaps op het papier tot leven brachten. Ze werkten enthousiast (en bij momenten muisstil!) aan een mindmap over zichzelf met hobby's, familie, huisdieren en jaha...ook hun liefjes!, over wat ze moesten studeren of in een boek gelezen hadden en aan een weekplanning.                 Of hij ook mocht blijven in de namiddag vroeg er eentje toen de klok al 12.00u aangaf. Dat hij er 's morgens stiekem eigenlijk niet veel [...]

Mindwatjes? Nee hoor!2015-03-16T13:40:17+01:00