Varia

/Varia

Mantra kracht

Ik glimlach naar mijn scherm en knipoog naar mijn hart terwijl ik de tekst lees waarvan ik de betekenis opzocht. De mantra die daarnet van tussen mijn hersencellen naar de muziekkamer onder mijn schedeldak trippelde heeft een betekenis die mooi aansluit bij een thema van de laatste dagen. Vroeger vroeg ik me wel es kritisch af of mantra’s en zogenaamde sacred music wel écht […]

Mantra kracht2018-11-14T19:20:41+00:00

Stoel nummer 173

Luid applaus weerklinkt. Er wordt geroepen en getierd van uitzinnig enthousiasme. Tranen rollen van dankbaarheid en trots. Mensen groeten elkaar nu hartelijk waar ze zich daarstraks beperkten tot een beleefd ‘Goeie avond’. Enkele uren ademloos naast elkaar zitten, dit samen te beleven had duidelijk een impact gehad op elk van hen. Frederieke overschouwt de avond in het afnemende geroezemoes. Vanachter het roodfluwelen gordijn kijkt ze naar die ene stoel die de hele avond leeg bleef, behalve toen… […]

Stoel nummer 1732018-08-19T13:24:44+00:00

Een tribune vol vragen

Ze zit bij het raam en nipt van haar thee. Haar ogen stellen dan eens scherp op de donkere wolken, dan eens op de regendruppels op het raam. In de schittering van één van de druppels ziet ze een vraagteken. En ook in die ernaast. En die daarnaast, en erboven en eronder. Ze glimlacht. Waar is de tijd dat zij zich al die vragen stelde... 'Wat doe ik 'hier' eigenlijk?' wanneer ze in een eenzame bui zat. Om vlotjes over te gaan tot het schijnbaar onbeantwoordbare 'Wat is de zin van het leven?' als die bui te lang bleef duren. Gevolgd door een 'Hoe kan ik mijn leven zinvol maken?' bij het verschijnen van de eerste zonnestralen of in het hoopvolle ochtendgloren. Tot een 'Hoe kan ik een waardevolle bijdrage leveren?' na een stevig ontbijt, vastberaden de negatieve spiraal te doorbreken. Haar ontmoeting met de spirits van het staande volk had duidelijke sporen nagelaten, niet alleen in de vorm van blaadjes en humus in haar haar en enkele schrammen op haar armen. Ook in de vorm van een blijvend, dieper besef. Dat die vragen best wel nuttig kunnen zijn. En dat ze evengoed in de weg kunnen zitten. Dat ze in haar verleden voor stilstand en voor pieker-gedachten hadden gezorgd. Want hoe meet je 'zinvol', wanneer is iets zinvol genoeg, en wanneer draag je echt iets waardevols bij? Het besef ook [...]

Een tribune vol vragen2018-08-19T13:14:58+00:00

Dag klein verstandje

Frederieke kwam weer langs met een hele boterham. Geen honger? Geen erg. Scrol gerust door, helemaal onderaan vind je mijn persoonlijke boodschap ;) -------- Ze wordt achtervolgd, ze weet het zeker. Ze durft niet om te kijken. Lichtjes buiten adem stapt ze dapper verder. Frederieke let er extra goed op dat ze niet struikelt. Niet nu. De knokige oude boomwortels maken het haar niet makkelijk. Met elke voetstap stampt ze zichzelf wat extra moed in. Tik. Tik. Twee vingers tikken op haar schouders. 'Whooh!' wipt ze op en met een ruk draait ze zich om. Haar ogen flitsen heen en weer. Blaadjes. Takken. Stammen, Grond. Gras. Eikels. Focus. Focus. Focus! Niets. Frederieke ziet niets. Niemand. Ze wordt boos op zichzelf. Wat zijn dit nu voor verzinsels? Ze draait zich om en stapt mokkend verder. Stom hoofd. Het is altijd hetzelfde. Krak! Een immens grote tak vol dorre zijtakken en bladeren valt vlak voor haar voeten neer. Verstijft blijft Frederieke staan. Haar hart pompt driftig bloed rond. Ze voelt hoe haar hoofd begint te kloppen. Haar ogen vernauwen zich tot spleetjes. Haar handen ballen zich tot vuisten. 'Raaaaaaah!' Een zijtak bezwijkt onder haar kracht en het laatste restje leven wordt eruit geperst door de greep van haar handen. 'God-ver-dom-me!' knalt ze de tak bij elke lettergreep zo hard ze kan tegen het rotte gedrocht voor haar. 'Dit is voor toen die [...]

Dag klein verstandje2018-08-19T13:15:02+00:00

Dag wereld, dag mensen

Duizend keer. Minstens. Zong ze dit lied als klein meisje en later als jonge tiener. In de klas, in de kerk, bij de jeugdbeweging in de openingscirkels of onderweg bij de dropping. Op den duur vond Frederieke het zelfs een beetje kinderachtig klinken. Ze grinnikt bij de herinnering eraan, want op dit moment betekenen de woorden zoveel meer voor haar. Het lijkt wel alsof het eenvoudige lied z’n ware toedracht nu pas onthult. De woorden dragen zoveel méér met zich mee dan ze zich ooit had kunnen inbeelden. ‘Dag wereld,’ groet haar hele wezen de rest van het universum. Met een haast hoorbare klik glijdt haar schedeldak open, als een blitse cabrio. De wortels schieten uit haar voeten en vinden moeiteloos het aardoppervlak onder haar ook al bevindt ze zich op de eerste verdieping. De energie stroomt als sapstromen door haar lichaam, en verbindt zich met al wat leeft, met de zichtbare en de onzichtbare krachten. Het golft en wervelt. Het is veel. Ze ademt in en voelt de energie doordringen tot in de kleinste cellen van haar lichaam. Dat zindert. ‘...dag mensen.’ Ze ademt uit en warmte, liefde, en mildheid stromen naar buiten in een zachte lichtroze golf, die langzaam oplost in de immense ruimte rondom haar. De partikels worden onwetend ingeademd, vloeien harten binnen die open zijn en voeden liefdes-hongerige zielen. Een glimlach verschijnt op haar gezicht en [...]

Dag wereld, dag mensen2018-08-19T13:15:08+00:00

Half wakker

‘Ik ben het beu.’ Ze zegt het met een lichte stem. Alsof het altijd al zo kristalhelder is geweest en ze enkel nog de evidentie zelve benoemt. Een seconde later lacht ze. Deze had ze niet zien aankomen en ze schrikt zelfs een beetje van het geluid van haar eigen stem. Ook al klinkt ze nog zo zacht en eigen. Of misschien net daarom. ‘Ik ben het beu’, herhaalt ze om het kracht bij te zetten. ‘Ik ben het beu om half wakker te zijn’, zingt ze terwijl ze zich met een pirouette naar het midden van haar woonkamer begeeft. De sierlijke beweging van haar armen maakt ruimte in haar borstkast. Frederieke haalt diep adem, steekt glimlachend haar kin omhoog en draait nog een keer in het rond. Dromerig denkt ze terug aan toen ze helemaal wakker was. Wat voelde dat goed! Het leven stroomde door haar lichaam, al golvend, als een warme diepblauwe rivier, vol oeroude wijsheid en frisse vreugde, en vibrerend. Ze stelde zichzelf enkel vragen die ertoe deden en voelde zich totaal bevrijd van het oordeel van anderen. ‘Vanaf nu wil ik helemaal wakker zijn’, roept ze vastberaden uit met haar armen breed uitgespreid. --to be continued-- Frederieke is mijn blog binnen getuimeld. Blijkbaar heeft ze vanalles te vertellen! Ik ook :) Mijn nieuwe website is bijna klaar en ik kan niet wachten om de overgang van [...]

Half wakker2018-08-19T13:15:42+00:00

Wie ben jij

9.06u wijzers van de klok boven de deur aan. De cijfers van de digitale klok op haar mobiele telefoon vertellen haar dat het 9.08u is. Gek ding toch hé, die tijd. Het lijkt wel alsof ze al eeuwen wakker is en tegelijk alsof ze een minuut geleden uit bed stapte, en…hoe kwam ze ook alweer hier? Oh ja, ze is hier voor een opleiding. Dat betekent dat ze straks zal worden op-geleid. Maar nu wordt ze vooral af-geleid. Door het zenuwachtige geschuifel van de mensen om haar heen. Ze zijn onrustig want ze verwachtten tafels die netjes geordend zouden staan in rijen, met op elke plaats een stoel erbij. En nu heeft de docent al die tafels ongeordend (!) aan de kant geschoven en staan de stoelen (niet eens in een mooie) cirkel naast elkaar. Dat maakt hen ongemakkelijk. Hoe moet dat nou? Moet je daar een beetje op gaan zitten, waar blijf je dan met je armen, en nog belangrijker met je telefoon? Alles is zo open en bloot en zichtbaar dan! De spanning stijgt met elk rondje van de grote wijzer. Wie we zijn, wil de begeleider weten, nadat hij ons bedankte om 'op tijd' te komen. ‘Piet,’ antwoordt het eerste slachtoffer plechtig, ‘ik ben senior sales manager,’ vervolgt hij niet zonder enige trots in zijn stem. Ze kijkt naar hem en geeft wellicht de indruk dat ze [...]

Wie ben jij2018-06-13T14:44:58+00:00

Je vois ma voix

Voor het eerst sinds lang. Hoor ik mijn eigen stem. Voel ik mijn eigen stem. Zie ik mijn eigen stem.   Ze heeft de ruimte, er helemaal te zijn. Uit te deinen. In te palmen. Te zweven. Te vliegen. Te zakken. Te zijn.   Heerlijk stil voor de rest. Hier in mijn hoofd. Mijn stem is warm en vriendelijk. Licht en bij momenten toch kordaat. Of noem het eerder vastberaden. No drama. To the point. Gewoon rechtuit. Geen gezever. Liefdevol. Aanmoedigend. Oprecht.   Ze klinkt in mijn hoofd. Ze woont in mijn hart. Vanaf haar troon slaat ze mijn tong aan. Bezielt ze mijn lippen. In klanken golft ze naar buiten - HAHAHA   Klank voor klank ontsnapt uit een veel te krappe ruimte. Mijn stem ontdekt de balzaal waar ze nu in woont. Mijn hoofd wil graag meespelen en vuurt opgewonden woorden af. Samen vormen ze taal. Als het goed gaat. Of samen vormen ze klank. Als het chaos wordt. Het maakt niet uit...   Heerlijk toch, dat zijn. Ik hoor haar. Ik voel haar. Ik zie haar. Je vois ma voix.

Je vois ma voix2018-06-13T15:26:18+00:00

Earth hour – heart power

Dat Earth hour 2018 mij zo’n cadeau zou geven had ik niet zien aankomen. Te meer omdat ik Earth hour zelf maar 2,5 uur voor aanvang ontdekte. Ik las erover op Facebook en besloot eraan mee te doen: zaterdagavond 24 maart het licht doven voor een uurtje voor een (hopelijk lang) leefbare wereld. Maar eerst nog koken én een uurtje strijken. Naar goede gewoonte combineer ik dat laatste met […]

Earth hour – heart power2018-06-13T15:27:27+00:00

Sporen

'Spoor jij wel?' vroeg hij met een bedrukte frons op zijn gezicht? 'Oh ja! En of!!' glimlachte ik terug. Er zijn periodes in mijn leven dat ik op meerdere sporen tegelijk leef. Hoewel dat in beeldspraak een erg verdeeld beeld oplevert, voelt het heel rijk. Als het al iets verdeelt, dan zijn het mijn zorgen of emoties of stresserende gedachten. Alsof die dan gedragen worden door heel mijn zijn en daardoor een pak minder zwaar aanvoelen en veel minder impact hebben. Andere periodes leef ik op één spoor. Alsof je met de wielen van je fiets in zo'n tramspoor zit. Dat kan een heel fijn spoor zijn, waar ik niet uit wil, een soort van flow. Of een heel nieuw en verrassend, of beangstigend spoor en dan geef ik een ruk aan mijn stuur en dan land ik hoe dan ook op het asfalt. Met een beetje moed en zelfvertrouwen had ik dat dan wellicht kunnen voorkomen. Dan zou ik stukjes van mijn zijn verdelen over de andere sporen zodat ik rustig en subtiel dat ene spoor verder kan verkennen, of verlaten, zonder ongecontroleerd uit evenwicht te raken. (Om vooruit te komen moet ik uit evenwicht raken -zo leer je als mens immers lopen- anders blijf ik stil staan of val ik stil; dit is voor mij 'gecontroleerd' onevenwicht.) Sommige (heel nuttige) sporen zijn behoorlijk ondiep geworden door jaren van [...]

Sporen2018-06-13T15:29:03+00:00