Frederieke

/Frederieke

Open en bloot

“Schrijf nu maar gewoon” klinken haar woorden even warm als haar hand op mijn arm. Het bemoedigende knikje van mijn vriendin zet haar aanmoediging nog enkele graden kracht bij. Ik moet (meer) schrijven, dat voel ik. Dat weet ik. Toch zit ik met een dilemma want na het boek over mijn bore-out waarin ik mijn verhaal open en bloot deelde nam ik me voor dat niet meer te doen. Omdat het kwetsbaar was en heel veel van me gevraagd heeft. Bovendien gingen mensen zichzelf met mij vergelijken, wat hun groei remde, en dat schiet natuurlijk niet op. Ieder heeft zijn eigen proces. Ik wist toen wel heel zeker dat ik mijn verhaal moest delen, zo puur mogelijk, omdat het een steun, een troost en een inspiratie zou kunnen zijn. En dat is het ook geweest. In deze nieuwe fase van mijn leven had ik het lumineuze idee opgevat om […]

Open en bloot2018-10-04T23:10:11+00:00

Stoel nummer 173

Luid applaus weerklinkt. Er wordt geroepen en getierd van uitzinnig enthousiasme. Tranen rollen van dankbaarheid en trots. Mensen groeten elkaar nu hartelijk waar ze zich daarstraks beperkten tot een beleefd ‘Goeie avond’. Enkele uren ademloos naast elkaar zitten, dit samen te beleven had duidelijk een impact gehad op elk van hen. Frederieke overschouwt de avond in het afnemende geroezemoes. Vanachter het roodfluwelen gordijn kijkt ze naar die ene stoel die de hele avond leeg bleef, behalve toen… […]

Stoel nummer 1732018-08-19T13:24:44+00:00

Een tribune vol vragen

Ze zit bij het raam en nipt van haar thee. Haar ogen stellen dan eens scherp op de donkere wolken, dan eens op de regendruppels op het raam. In de schittering van één van de druppels ziet ze een vraagteken. En ook in die ernaast. En die daarnaast, en erboven en eronder. Ze glimlacht. Waar is de tijd dat zij zich al die vragen stelde... 'Wat doe ik 'hier' eigenlijk?' wanneer ze in een eenzame bui zat. Om vlotjes over te gaan tot het schijnbaar onbeantwoordbare 'Wat is de zin van het leven?' als die bui te lang bleef duren. Gevolgd door een 'Hoe kan ik mijn leven zinvol maken?' bij het verschijnen van de eerste zonnestralen of in het hoopvolle ochtendgloren. Tot een 'Hoe kan ik een waardevolle bijdrage leveren?' na een stevig ontbijt, vastberaden de negatieve spiraal te doorbreken. Haar ontmoeting met de spirits van het staande volk had duidelijke sporen nagelaten, niet alleen in de vorm van blaadjes en humus in haar haar en enkele schrammen op haar armen. Ook in de vorm van een blijvend, dieper besef. Dat die vragen best wel nuttig kunnen zijn. En dat ze evengoed in de weg kunnen zitten. Dat ze in haar verleden voor stilstand en voor pieker-gedachten hadden gezorgd. Want hoe meet je 'zinvol', wanneer is iets zinvol genoeg, en wanneer draag je echt iets waardevols bij? Het besef ook [...]

Een tribune vol vragen2018-08-19T13:14:58+00:00

Dag klein verstandje

Frederieke kwam weer langs met een hele boterham. Geen honger? Geen erg. Scrol gerust door, helemaal onderaan vind je mijn persoonlijke boodschap ;) -------- Ze wordt achtervolgd, ze weet het zeker. Ze durft niet om te kijken. Lichtjes buiten adem stapt ze dapper verder. Frederieke let er extra goed op dat ze niet struikelt. Niet nu. De knokige oude boomwortels maken het haar niet makkelijk. Met elke voetstap stampt ze zichzelf wat extra moed in. Tik. Tik. Twee vingers tikken op haar schouders. 'Whooh!' wipt ze op en met een ruk draait ze zich om. Haar ogen flitsen heen en weer. Blaadjes. Takken. Stammen, Grond. Gras. Eikels. Focus. Focus. Focus! Niets. Frederieke ziet niets. Niemand. Ze wordt boos op zichzelf. Wat zijn dit nu voor verzinsels? Ze draait zich om en stapt mokkend verder. Stom hoofd. Het is altijd hetzelfde. Krak! Een immens grote tak vol dorre zijtakken en bladeren valt vlak voor haar voeten neer. Verstijft blijft Frederieke staan. Haar hart pompt driftig bloed rond. Ze voelt hoe haar hoofd begint te kloppen. Haar ogen vernauwen zich tot spleetjes. Haar handen ballen zich tot vuisten. 'Raaaaaaah!' Een zijtak bezwijkt onder haar kracht en het laatste restje leven wordt eruit geperst door de greep van haar handen. 'God-ver-dom-me!' knalt ze de tak bij elke lettergreep zo hard ze kan tegen het rotte gedrocht voor haar. 'Dit is voor toen die [...]

Dag klein verstandje2018-08-19T13:15:02+00:00

Dag wereld, dag mensen

Duizend keer. Minstens. Zong ze dit lied als klein meisje en later als jonge tiener. In de klas, in de kerk, bij de jeugdbeweging in de openingscirkels of onderweg bij de dropping. Op den duur vond Frederieke het zelfs een beetje kinderachtig klinken. Ze grinnikt bij de herinnering eraan, want op dit moment betekenen de woorden zoveel meer voor haar. Het lijkt wel alsof het eenvoudige lied z’n ware toedracht nu pas onthult. De woorden dragen zoveel méér met zich mee dan ze zich ooit had kunnen inbeelden. ‘Dag wereld,’ groet haar hele wezen de rest van het universum. Met een haast hoorbare klik glijdt haar schedeldak open, als een blitse cabrio. De wortels schieten uit haar voeten en vinden moeiteloos het aardoppervlak onder haar ook al bevindt ze zich op de eerste verdieping. De energie stroomt als sapstromen door haar lichaam, en verbindt zich met al wat leeft, met de zichtbare en de onzichtbare krachten. Het golft en wervelt. Het is veel. Ze ademt in en voelt de energie doordringen tot in de kleinste cellen van haar lichaam. Dat zindert. ‘...dag mensen.’ Ze ademt uit en warmte, liefde, en mildheid stromen naar buiten in een zachte lichtroze golf, die langzaam oplost in de immense ruimte rondom haar. De partikels worden onwetend ingeademd, vloeien harten binnen die open zijn en voeden liefdes-hongerige zielen. Een glimlach verschijnt op haar gezicht en [...]

Dag wereld, dag mensen2018-08-19T13:15:08+00:00

Half wakker

‘Ik ben het beu.’ Ze zegt het met een lichte stem. Alsof het altijd al zo kristalhelder is geweest en ze enkel nog de evidentie zelve benoemt. Een seconde later lacht ze. Deze had ze niet zien aankomen en ze schrikt zelfs een beetje van het geluid van haar eigen stem. Ook al klinkt ze nog zo zacht en eigen. Of misschien net daarom. ‘Ik ben het beu’, herhaalt ze om het kracht bij te zetten. ‘Ik ben het beu om half wakker te zijn’, zingt ze terwijl ze zich met een pirouette naar het midden van haar woonkamer begeeft. De sierlijke beweging van haar armen maakt ruimte in haar borstkast. Frederieke haalt diep adem, steekt glimlachend haar kin omhoog en draait nog een keer in het rond. Dromerig denkt ze terug aan toen ze helemaal wakker was. Wat voelde dat goed! Het leven stroomde door haar lichaam, al golvend, als een warme diepblauwe rivier, vol oeroude wijsheid en frisse vreugde, en vibrerend. Ze stelde zichzelf enkel vragen die ertoe deden en voelde zich totaal bevrijd van het oordeel van anderen. ‘Vanaf nu wil ik helemaal wakker zijn’, roept ze vastberaden uit met haar armen breed uitgespreid. --to be continued-- Frederieke is mijn blog binnen getuimeld. Blijkbaar heeft ze vanalles te vertellen! Ik ook :) Mijn nieuwe website is bijna klaar en ik kan niet wachten om de overgang van [...]

Half wakker2018-08-19T13:15:42+00:00