Bore-out: Nog nooit dergelijke onzin gehoord

//Bore-out: Nog nooit dergelijke onzin gehoord

Bore-out: Nog nooit dergelijke onzin gehoord

Met deze woorden begon het mailtje dat ik vanochtend in mijn mailbox vond. Het kwam van een meneer en er moest hem dringend iets van zijn hart. Zo dringend dat er geen tijd was voor een ‘Beste Frouke’…

Nog nooit dergelijke onzin gehoord in het VRT journaal deze week over uw zogenaamde bore out syndromen. Het aantal zelfstandigen dat aan deze “ziekte” lijdt zal zeer beperkt zijn denk ik. Hoe zou dat komen? U geeft de mensen die de ziekteverzekering willen melken de pap in de mond. Lees de symptonen op Uw website, naar de huisarts, briefje en klaar is kees….. Thuis op kosten van de werkgever en later de gemeen- schap die er voor moet opdraaien. Bore out : laat me niet lachen !!!!!

Ik kan het hem niet kwalijk nemen, deze meneer is bang dat zijn (zuur?) verdiende centen gebruikt (zullen) worden om profiteurs de kans te geven thuis te blijven van hun werk. Hij is vast niet de enige die zich hierover zorgen maakt. Wat deze meneer echter niet helemaal goed begrepen heeft, is dat ik, net als hij, vind dat we ons ziektesysteem efficiënt en effectief moeten benutten. Mijn boodschap is helemaal niet dat we met z’n allen zomaar met ziekteverlof moeten gaan. Nee. Door mijn verhaal te delen hoop ik enerzijds dat mensen niet in ziekteverlof hoeven te gaan omdat ze tijdig aan de alarmbel trekken, vóórdat ze instorten. Anderzijds hoop ik dat mensen via mijn verhaal ook gepastere begeleiding vinden als ze dan toch in ziekteverlof moeten omdat het niet meer gaat. En die zogenaamde profiteurs? Die hebben mij heus niet nodig om hun ‘excuus’ te vinden.

Zou deze meneer zich al afgevraagd hebben wat het een werkgever (en mogelijks diens klanten) kost wanneer een werknemer slecht functioneert en dit angstvallig verborgen houdt?

Wat deze meneer – en ik neem hier even de vrijheid dit te stellen, ik heb het niet bij hem afgetoetst – ook niet ten volle beseft, is dat het net reacties als de zijne zijn die maken dat mensen hun bore-out zo lang verborgen houden, wat het alleen maar erger maakt en waardoor het dus nog zwaarder weegt op ons ziektesysteem. Ik ben hem dan ook dankbaar dat hij me dit mailtje heeft gestuurd. Want hierdoor heb ik zwart op wit de bevestiging dat mijn boek er absoluut moest komen, dat er een groot taboe hangt op jezelf ‘betaald vervelen’, dat er zware oordelen aan vast hangen om hiervoor uit te komen. En ‘ervoor uitkomen’ is wat mensen met een bore-out moeten doen. Ze moeten het zelf vertellen. Het is niet zo handig als een gebroken arm, een hechting aan je hoofd of griep. Het is niet zichtbaar in de vorm van rode bollen op je huid. Het zit vanbinnen, maar daarom doet het niet minder pijn.20150719_BoreoutDokter

Met de stelling van meneer: dat het bore-out fenomeen minder zelfstandigen zal treffen net omdat zij geen beroep kunnen doen op een ziekte-uitkering, ben ik het niet helemaal eens. Toevallig weet ik uit mijn praktijk en door de vele gesprekken die ik inmiddels over bore-out voerde, dat naast burn-out ook bore-out wel degelijk zelfstandigen kan treffen. Alleen…als opbiechten aan je baas dat je je verveelt op het werk al zo moeilijk ligt, hoe moet je dat dan doen als je eigen baas bent? Van werk veranderen is één ding, maar van zaak veranderen is nog wat anders. Je hebt die zaak draaiende te houden, klanten tevreden te houden… The show must go on! Tot het niet meer gaat.

Daarom zou ik aan jou, brave meneer, willen vragen begrip en mildheid op te brengen voor familieleden of vrienden die met een bore-out zitten wanneer ze op hun meest kwetsbare moment aan jou vertellen wat er scheelt.

Mag ik jullie, lezers van dit bericht, vriendelijk verzoeken deze man niet om zijn woorden, die bij jou misschien net zo scherp binnen kwamen als bij mij, te veroordelen? Begrip is de basis om dit taboe te doorbreken. Hij maakte zich zorgen, en terecht. Ik hoop dat hij, net als anderen die er precies zo over denken, toch mijn boek zullen lezen. Zodat hen duidelijk wordt hoe groot de schaamte was die ik voelde tijdens mijn ziekteperiode en hoe sterk de drang was om mezelf daar zo snel mogelijk weer uit te ‘werken’. Maar ook hoe groot de nood was aan rust en gepaste begeleiding en hoe groot vervolgens de levensvreugde was toen ik eindelijk mezelf herontdekte.

Dàt is wat ik anderen ook gun, want daar wordt volgens mij onze gemeenschap alleen maar beter van.

Frouke

 

Illustratie door Visueel Vertaler

2015-07-19T03:41:38+00:00

8 Reacties

  1. Danielle Krekels 19 juli 2015 om 08:46 - Antwoord

    Beste Frouke, jouw antwoord op die ‘meneer’ is magnifiek. Ik weet niet of ik het geduld had opgebracht.
    Bore out komt m.i. vaak voor bij HB’n. En bij mensen met veel sterke KernTalenten. Soms overlappen deze groepen elkaar.
    Ik denk wel dat bore out bij zelfstandige ondernemers niet zo vaak voorkomt, want due bezitten bijna altijd het KernTalent voor initiatief nemen en proactief aan de slag gaan, waardoor ze als vanzelf zorgen dat ze voldoende uitdagends te doen hebben. Laat je ’t me weten als je dit toch tegenkomt?
    Grtjs, Danielle

    • Frouke Vermeulen 19 juli 2015 om 10:01 - Antwoord

      Dag Danielle,
      Dankjewel voor je reactie.
      Mijn KernTalent rond Initiatief nemen en autonomie is ook heel sterk en toch overkwam het me (toen ik nog werknemer was). Enerzijds omdat ik zo ver verwijderd was van mijn ware kern, anderzijds door wat ik noem ‘verzwarende omstandigheden’. Het zou fantastisch zijn uit te vissen hoe de verdeling van mensen met een bore-out procentueel gezien is tussen werknemers en zelfstandigen. Ik denk dat zelfstandigen die op het moment dat ze hun zaak starten een goed inzicht in zichzelf hebben, hier niet zo gauw tegen aan zullen lopen. Maar ik denk ook (en daar spreekt ervaring uit mijn praktijk), dat zelfstandigen die een zaak hebben overgenomen (moeten overnemen) of die vanuit ik-wil-hier-weg-uit-deze-situatie-angst een keuze hebben gemaakt grote kans lopen op bore-out/burn-out én er ook heel moeilijk weer uitraken net omwille van ‘The show must go on’. Sommigen zitten vast aan grote leningen, aan zakenpartners, etc en voelen zich enorm gevangen, sterker nog dan werknemers (van werk veranderen is voor veel mensen geen evident gegeven, en zéker niet als je je zo slecht en waardeloos voelt als in een bore-out vaak het geval is). Misschien kan het KernTalent rond Initiatief nemen en autonomie wel bijdragen aan het voorkomen, op voorwaarde dat er zelfkennis is. Ik denk ook wel dat het absoluut een rol speelt in het herstelproces, dat dit KernTalent maakt dat iemand echt het onderste uit de kan haalt om weer beter te worden, graag op eigen houtje en met gerichte begeleiding waar nodig.
      In elk geval een boeiend kijk op de KernTalenten, ik hou het in het oog!
      Grtjs,
      Frouke

  2. camps 19 juli 2015 om 10:22 - Antwoord

    Goed zoooo Frouke! Mooi antwoord. Had niet anders verwacht van jou. Hebben genoten van jouw duidelijke uitleg op de VRT. En wat betreft die “zelfstandigen”. Ons voke kan hierover mee spreken. De switch doen naar ander en beter daar moet je moed en support voor hebben! Groetjes uit Tielen

  3. Ilse Schorrewegen 19 juli 2015 om 18:10 - Antwoord

    Mooi hoor Femke, knap staaltje van verbindende communicatie.
    Ook ik stoot op nogal wat onbegrip bij zelfstandigen en ‘flinke werknemers’ die geen idee hebben wat ze zich kunnen voorstellen bij het gegeven en het dan maar veroordelen.
    Zij zien enkel de ellende die een uitvallende werknemer voor de zaak – en voor de achterblijvers – betekent. Nochtans is net dat de reden waarom preventie zo belangrijk is: onbekend maakt onbemind.
    Mensen moeten er ofwel zelf mee geconfronteerd worden , ofwel iemand heel dicht in hun omgeving kennen die ermee worstelt, alvorens ze begrip kunnen tonen en dat is schrijnend! Het geeft aan hoeveel nood aan empathie er in onze maatschappij is. Laten we daar vooral samen verder voor ijveren: jij op jouw manier als bore-out coach, ik op mijn manier als kantelaar. Want dat er nood is aan meer open communicatie, meer ruimte moet zijn voor kwetsbaarheid, meer begeleiding door mensen die WEL die ‘moeilijke gesprekken’ durven aangaan, dat moge duidelijk zijn.

    • Frouke Vermeulen 19 juli 2015 om 18:27 - Antwoord

      Dankjewel Ilse!
      Fijn te horen dat jij het ook tegenkomt in jouw praktijk. Ik werk graag mee aan wereld met meer empathie, precies zoals je zegt, elk op onze eigen manier.
      Groetjes,
      Frouke

  4. Sally Puttenaers 19 juli 2015 om 18:42 - Antwoord

    Ik hoop voor die meneer dat hij dit nooit zelf gaat voor hebben, want dan gaat hij zich extra schamen door de uitspraken die hij nu doet. Profiteurs heb je altijd, maar hij stelt het wel heel simpel voor. Zomaar naar de dokter lopen en een briefje krijgen, zo werkt het niet. Je kan dit niet zomaar veinzen hé. Toen ik die eerste keer naar de dokter ging, kon ik er bijna niks uitkrijgen omdat ik zo aan het wenen was. En idd, het schaamtegevoel, mensen zien niet aan je dat er iets aan de hand is. Ik dacht ook dikwijls, wat gaan ze nu van mij denken, ze zien niks aan mij en toch zit ik thuis. Dit taboe moet zeker doorbroken worden en hier moet over gesproken worden zodat er sneller kan worden ingegrepen en dat er meer begrip voor komt, want het kan iedereen overkomen. Je antwoord op die meneer vind ik dan super, goed gedaan!

    • Frouke Vermeulen 21 juli 2015 om 14:49 - Antwoord

      Dag Sally,
      Het is inderdaad niet simpel hé. Wel knap dat je je verhaal hier ook deelt, dankjewel!
      Groetjes,
      Frouke

Reageer op dit bericht