Met deze woorden begon het mailtje dat ik vanochtend in mijn mailbox vond. Het kwam van een meneer en er moest hem dringend iets van zijn hart. Zo dringend dat er geen tijd was voor een ‘Beste Frouke’…

Nog nooit dergelijke onzin gehoord in het VRT journaal deze week over uw zogenaamde bore out syndromen. Het aantal zelfstandigen dat aan deze “ziekte” lijdt zal zeer beperkt zijn denk ik. Hoe zou dat komen? U geeft de mensen die de ziekteverzekering willen melken de pap in de mond. Lees de symptonen op Uw website, naar de huisarts, briefje en klaar is kees….. Thuis op kosten van de werkgever en later de gemeen- schap die er voor moet opdraaien. Bore out : laat me niet lachen !!!!!

Ik kan het hem niet kwalijk nemen, deze meneer is bang dat zijn (zuur?) verdiende centen gebruikt (zullen) worden om profiteurs de kans te geven thuis te blijven van hun werk. Hij is vast niet de enige die zich hierover zorgen maakt. Wat deze meneer echter niet helemaal goed begrepen heeft, is dat ik, net als hij, vind dat we ons ziektesysteem efficiënt en effectief moeten benutten. Mijn boodschap is helemaal niet dat we met z’n allen zomaar met ziekteverlof moeten gaan. Nee. Door mijn verhaal te delen hoop ik enerzijds dat mensen niet in ziekteverlof hoeven te gaan omdat ze tijdig aan de alarmbel trekken, vóórdat ze instorten. Anderzijds hoop ik dat mensen via mijn verhaal ook gepastere begeleiding vinden als ze dan toch in ziekteverlof moeten omdat het niet meer gaat. En die zogenaamde profiteurs? Die hebben mij heus niet nodig om hun ‘excuus’ te vinden.

Zou deze meneer zich al afgevraagd hebben wat het een werkgever (en mogelijks diens klanten) kost wanneer een werknemer slecht functioneert en dit angstvallig verborgen houdt?

Wat deze meneer – en ik neem hier even de vrijheid dit te stellen, ik heb het niet bij hem afgetoetst – ook niet ten volle beseft, is dat het net reacties als de zijne zijn die maken dat mensen hun bore-out zo lang verborgen houden, wat het alleen maar erger maakt en waardoor het dus nog zwaarder weegt op ons ziektesysteem. Ik ben hem dan ook dankbaar dat hij me dit mailtje heeft gestuurd. Want hierdoor heb ik zwart op wit de bevestiging dat mijn boek er absoluut moest komen, dat er een groot taboe hangt op jezelf ‘betaald vervelen’, dat er zware oordelen aan vast hangen om hiervoor uit te komen. En ‘ervoor uitkomen’ is wat mensen met een bore-out moeten doen. Ze moeten het zelf vertellen. Het is niet zo handig als een gebroken arm, een hechting aan je hoofd of griep. Het is niet zichtbaar in de vorm van rode bollen op je huid. Het zit vanbinnen, maar daarom doet het niet minder pijn.20150719_BoreoutDokter

Met de stelling van meneer: dat het bore-out fenomeen minder zelfstandigen zal treffen net omdat zij geen beroep kunnen doen op een ziekte-uitkering, ben ik het niet helemaal eens. Toevallig weet ik uit mijn praktijk en door de vele gesprekken die ik inmiddels over bore-out voerde, dat naast burn-out ook bore-out wel degelijk zelfstandigen kan treffen. Alleen…als opbiechten aan je baas dat je je verveelt op het werk al zo moeilijk ligt, hoe moet je dat dan doen als je eigen baas bent? Van werk veranderen is één ding, maar van zaak veranderen is nog wat anders. Je hebt die zaak draaiende te houden, klanten tevreden te houden… The show must go on! Tot het niet meer gaat.

Daarom zou ik aan jou, brave meneer, willen vragen begrip en mildheid op te brengen voor familieleden of vrienden die met een bore-out zitten wanneer ze op hun meest kwetsbare moment aan jou vertellen wat er scheelt.

Mag ik jullie, lezers van dit bericht, vriendelijk verzoeken deze man niet om zijn woorden, die bij jou misschien net zo scherp binnen kwamen als bij mij, te veroordelen? Begrip is de basis om dit taboe te doorbreken. Hij maakte zich zorgen, en terecht. Ik hoop dat hij, net als anderen die er precies zo over denken, toch mijn boek zullen lezen. Zodat hen duidelijk wordt hoe groot de schaamte was die ik voelde tijdens mijn ziekteperiode en hoe sterk de drang was om mezelf daar zo snel mogelijk weer uit te ‘werken’. Maar ook hoe groot de nood was aan rust en gepaste begeleiding en hoe groot vervolgens de levensvreugde was toen ik eindelijk mezelf herontdekte.

Dàt is wat ik anderen ook gun, want daar wordt volgens mij onze gemeenschap alleen maar beter van.

Frouke

 

Illustratie door Visueel Vertaler