Frouke

Home/Frouke Vermeulen

About Frouke Vermeulen

This author has not yet filled in any details.
So far Frouke Vermeulen has created 89 blog entries.

Dag wereld, dag mensen

Duizend keer. Minstens. Zong ze dit lied als klein meisje en later als jonge tiener. In de klas, in de kerk, bij de jeugdbeweging in de openingscirkels of onderweg bij de dropping. Op den duur vond Frederieke het zelfs een beetje kinderachtig klinken. Ze grinnikt bij de herinnering eraan, want op dit moment betekenen de woorden zoveel meer voor haar. Het lijkt wel alsof het eenvoudige lied z’n ware toedracht nu pas onthult. De woorden dragen zoveel méér met zich mee dan ze zich ooit had kunnen inbeelden. ‘Dag wereld,’ groet haar hele wezen de rest van het universum. Met een haast hoorbare klik glijdt haar schedeldak open, als een blitse cabrio. De wortels schieten uit haar voeten en vinden moeiteloos het aardoppervlak onder haar ook al bevindt ze zich op de eerste verdieping. De energie stroomt als sapstromen door haar lichaam, en verbindt zich met al wat leeft, met de zichtbare en de onzichtbare krachten. Het golft en wervelt. Het is veel. Ze ademt in en voelt de energie doordringen tot in de kleinste cellen van haar lichaam. Dat zindert. ‘...dag mensen.’ Ze ademt uit en warmte, liefde, en mildheid stromen naar buiten in een zachte lichtroze golf, die langzaam oplost in de immense ruimte rondom haar. De partikels worden onwetend ingeademd, vloeien harten binnen die open zijn en voeden liefdes-hongerige zielen. Een glimlach verschijnt op haar gezicht en [...]

Dag wereld, dag mensen2018-08-19T13:15:08+01:00

Half wakker

‘Ik ben het beu.’ Ze zegt het met een lichte stem. Alsof het altijd al zo kristalhelder is geweest en ze enkel nog de evidentie zelve benoemt. Een seconde later lacht ze. Deze had ze niet zien aankomen en ze schrikt zelfs een beetje van het geluid van haar eigen stem. Ook al klinkt ze nog zo zacht en eigen. Of misschien net daarom. ‘Ik ben het beu’, herhaalt ze om het kracht bij te zetten. ‘Ik ben het beu om half wakker te zijn’, zingt ze terwijl ze zich met een pirouette naar het midden van haar woonkamer begeeft. De sierlijke beweging van haar armen maakt ruimte in haar borstkast. Frederieke haalt diep adem, steekt glimlachend haar kin omhoog en draait nog een keer in het rond. Dromerig denkt ze terug aan toen ze helemaal wakker was. Wat voelde dat goed! Het leven stroomde door haar lichaam, al golvend, als een warme diepblauwe rivier, vol oeroude wijsheid en frisse vreugde, en vibrerend. Ze stelde zichzelf enkel vragen die ertoe deden en voelde zich totaal bevrijd van het oordeel van anderen. ‘Vanaf nu wil ik helemaal wakker zijn’, roept ze vastberaden uit met haar armen breed uitgespreid. --to be continued-- Frederieke is mijn blog binnen getuimeld. Blijkbaar heeft ze vanalles te vertellen! Ik ook :) Mijn nieuwe website is bijna klaar en ik kan niet wachten om de overgang van [...]

Half wakker2018-08-19T13:15:42+01:00

Wie ben jij

9.06u wijzers van de klok boven de deur aan. De cijfers van de digitale klok op haar mobiele telefoon vertellen haar dat het 9.08u is. Gek ding toch hé, die tijd. Het lijkt wel alsof ze al eeuwen wakker is en tegelijk alsof ze een minuut geleden uit bed stapte, en…hoe kwam ze ook alweer hier? Oh ja, ze is hier voor een opleiding. Dat betekent dat ze straks zal worden op-geleid. Maar nu wordt ze vooral af-geleid. Door het zenuwachtige geschuifel van de mensen om haar heen. Ze zijn onrustig want ze verwachtten tafels die netjes geordend zouden staan in rijen, met op elke plaats een stoel erbij. En nu heeft de docent al die tafels ongeordend (!) aan de kant geschoven en staan de stoelen (niet eens in een mooie) cirkel naast elkaar. Dat maakt hen ongemakkelijk. Hoe moet dat nou? Moet je daar een beetje op gaan zitten, waar blijf je dan met je armen, en nog belangrijker met je telefoon? Alles is zo open en bloot en zichtbaar dan! De spanning stijgt met elk rondje van de grote wijzer. Wie we zijn, wil de begeleider weten, nadat hij ons bedankte om 'op tijd' te komen. ‘Piet,’ antwoordt het eerste slachtoffer plechtig, ‘ik ben senior sales manager,’ vervolgt hij niet zonder enige trots in zijn stem. Ze kijkt naar hem en geeft wellicht de indruk dat ze [...]

Wie ben jij2018-06-13T14:44:58+01:00

Bladspiegeling **nieuws**

’t Is tijd. Om in mijn levensboek een bladzijde om te slaan. De oude is be-lezen, de nieuwe rijp om te be-leven. Die nieuwe bladzijde is er al-tijd al geweest, maar pas nu, op dit moment trek ik haar uit die ruimte van licht, alles, niets en oneindig zijn, en uit de universele ‘al’-tijd, door de trechter, helemaal tot in de ruimte van manifestatie, waar de tijd ‘hier-en-nu’ aangeeft op de lineaire klok van ‘t mensenvolk. Hier in die tijd en ruimte strekt de nieuwe bladzijde haar vier hoeken uit, als vleugels van een vlinder die net ontwaakt uit haar cocon. De bladzijde blinkt zich op, klaar om te gaan spiegelen, klaar om het spel te weerspiegelen dat nog steeds aanwezig is in elk van ons (maar soms diep verborgen zit), om onze levensvreugde te reflecteren (die soms onbereikbaar lijkt), om ons de antwoorden te her-inneren (die we diep van binnen weten)…. Een lang lyrisch verhaal kort: Bore-outcoach wordt Bladspiegeling.be De komende weken werk ik aan de metamorfose, met een nieuw logo, een nieuwe website, etc. Ondertussen blijf je welkom op de vertrouwde website van bore-outcoach voor coachings. Contacteer me gerust indien je vragen hebt, en/of geniet lekker mee van deze evolutie. Muchas gracias. Frouke

Bladspiegeling **nieuws**2018-06-13T15:22:46+01:00

Je vois ma voix

Voor het eerst sinds lang. Hoor ik mijn eigen stem. Voel ik mijn eigen stem. Zie ik mijn eigen stem.   Ze heeft de ruimte, er helemaal te zijn. Uit te deinen. In te palmen. Te zweven. Te vliegen. Te zakken. Te zijn.   Heerlijk stil voor de rest. Hier in mijn hoofd. Mijn stem is warm en vriendelijk. Licht en bij momenten toch kordaat. Of noem het eerder vastberaden. No drama. To the point. Gewoon rechtuit. Geen gezever. Liefdevol. Aanmoedigend. Oprecht.   Ze klinkt in mijn hoofd. Ze woont in mijn hart. Vanaf haar troon slaat ze mijn tong aan. Bezielt ze mijn lippen. In klanken golft ze naar buiten - HAHAHA   Klank voor klank ontsnapt uit een veel te krappe ruimte. Mijn stem ontdekt de balzaal waar ze nu in woont. Mijn hoofd wil graag meespelen en vuurt opgewonden woorden af. Samen vormen ze taal. Als het goed gaat. Of samen vormen ze klank. Als het chaos wordt. Het maakt niet uit...   Heerlijk toch, dat zijn. Ik hoor haar. Ik voel haar. Ik zie haar. Je vois ma voix.

Je vois ma voix2018-06-13T15:26:18+01:00

Earth hour – heart power

Dat Earth hour 2018 mij zo’n cadeau zou geven had ik niet zien aankomen. Te meer omdat ik Earth hour zelf maar 2,5 uur voor aanvang ontdekte. Ik las erover op Facebook en besloot eraan mee te doen: zaterdagavond 24 maart het licht doven voor een uurtje voor een (hopelijk lang) leefbare wereld. Maar eerst nog koken én een uurtje strijken. Naar goede gewoonte combineer ik dat laatste met […]

Earth hour – heart power2018-06-13T15:27:27+01:00

Sporen

'Spoor jij wel?' vroeg hij met een bedrukte frons op zijn gezicht? 'Oh ja! En of!!' glimlachte ik terug. Er zijn periodes in mijn leven dat ik op meerdere sporen tegelijk leef. Hoewel dat in beeldspraak een erg verdeeld beeld oplevert, voelt het heel rijk. Als het al iets verdeelt, dan zijn het mijn zorgen of emoties of stresserende gedachten. Alsof die dan gedragen worden door heel mijn zijn en daardoor een pak minder zwaar aanvoelen en veel minder impact hebben. Andere periodes leef ik op één spoor. Alsof je met de wielen van je fiets in zo'n tramspoor zit. Dat kan een heel fijn spoor zijn, waar ik niet uit wil, een soort van flow. Of een heel nieuw en verrassend, of beangstigend spoor en dan geef ik een ruk aan mijn stuur en dan land ik hoe dan ook op het asfalt. Met een beetje moed en zelfvertrouwen had ik dat dan wellicht kunnen voorkomen. Dan zou ik stukjes van mijn zijn verdelen over de andere sporen zodat ik rustig en subtiel dat ene spoor verder kan verkennen, of verlaten, zonder ongecontroleerd uit evenwicht te raken. (Om vooruit te komen moet ik uit evenwicht raken -zo leer je als mens immers lopen- anders blijf ik stil staan of val ik stil; dit is voor mij 'gecontroleerd' onevenwicht.) Sommige (heel nuttige) sporen zijn behoorlijk ondiep geworden door jaren van [...]

Sporen2018-06-13T15:29:03+01:00

#trotsopmezelf

Daarnet overviel me een gevoel van trots. Het toverde een glimlach op mijn gezicht en een vleugje warmte in mijn hart, en verleidde mijn benen tot een vreugdedansje. Hoezo? Heel simpel. Ik was trots op mezelf omdat ik er weer in geslaagd was mijn huis een poetsbeurt te geven en mijn keuken proper te hebben. Daar kan ik heel erg van genieten! En hoewel het zeker geen prioriteit in mijn leven wegdraagt (lees, ik doe het enkel als het nodig is) was ik er nu dus echt wel trots op. Want er zijn tijden geweest dat het niet zo evident was. Dat het geen keuze was om slechts af en toe te poetsen. In die tijden poetste ik gewoon niet en liet ik de afwas staan, niet omdat ik dat zo wilde, maar omdat ik niet anders kon. Geen greintje fut zat er nog in mij. Niks nada noppes. Van een prioriteitenlijst was zelfs bijna geen sprake meer. Dus geniet ik er nu extra van dat mijn lijf spontaan in actie komt bij de zonnestralen die ons dezer dagen blij verlichten. En dat mijn 'geest' niet domweg alles onder tafel veegt, maar mij de weldaad van trots en dankbaarheid gunt. Wat maakt jou #trotsopmezelf? Frouke

#trotsopmezelf2018-06-13T15:30:48+01:00

Ben jij ook op zoek naar jouw leermeester?

Al jaren zocht ik ‘m. Mijn leermeester, mijn mentor. Mijn wijze raadgever, mijn leraar. Iemand die het antwoord wist op al mijn vragen. Iemand die mij desnoods gericht op pad stuurde om het antwoord zelf te vinden, maar dan op z’n minst in de goeie richting zodat ik niet doelloos half verloren lopend de ene na de andere blunder zou begaan. Zodat ik niet al die builen hoefde op te lopen, domme vragen hoefde te stellen, mezelf door panische irreële angsten hoefde te slepen, zodat ik eindelijk eens een hand kon geven die niet glibberde van het angstzweet… […]

Ben jij ook op zoek naar jouw leermeester?2018-06-13T15:31:07+01:00

Black Friday

Afgelopen vrijdag was het BLACK FRIDAY. We leerden ondertussen massaal dat het in feite gaat om een koopjes-traditie die kwam overgewaaid uit Amerika, maar voor mij zal ik vanaf nu elke Black Friday even terugdenken op een ietsje andere manier aan deze 24ste november 2017.   Die avond stond het HB-café in Utrecht op mijn planning. Ruim op tijd en goed gemutst vertrok ik rond 16u richting het Noorden. In gedachten verzonken (nooit goed aan het stuur!) nam ik de snelweg richting Luik. Wrong direction! In mijn hoofd gingen er massa's lampjes branden en een gniffelende glimlach ontsnapte voor ik het wist van mijn lippen. 'Mooi zo!' dacht ik, en ik sloeg mijn ogen (kort) ten hemel. Mooie boodschap, jongens! Ondertussen had mijn gsp al een alternatieve route berekend en met het goede voornemen om de rit vanaf nu heel bewust verder te zetten stuurde ik verder.   Bij de volgende stoplichten dacht ik even terug aan vorig jaar. Toen schreef ik een blogje naar aanleiding van een botsing, op 17 november. Wat was ik blij dat ik deze keer op veel subtielere wijze gewaarschuwd werd. Ja, opnieuw werd november een maand van 'hard gaan', met kerstkaartjes en een nieuwe webshop. De gelijkenis met vorig jaar zat er wel een beetje in. In mijn fantasie bedacht ik me hoeveel geluk ik onderweg al gehad heb en half luidop zeg ik: [...]

Black Friday2018-06-13T15:31:59+01:00