Dag klein verstandje

/, Varia/Dag klein verstandje

Dag klein verstandje

Frederieke kwam weer langs met een hele boterham. Geen honger? Geen erg. Scrol gerust door, helemaal onderaan vind je mijn persoonlijke boodschap 😉

——–

Ze wordt achtervolgd, ze weet het zeker. Ze durft niet om te kijken. Lichtjes buiten adem stapt ze dapper verder. Frederieke let er extra goed op dat ze niet struikelt. Niet nu. De knokige oude boomwortels maken het haar niet makkelijk. Met elke voetstap stampt ze zichzelf wat extra moed in.

Tik. Tik.

Twee vingers tikken op haar schouders.

‘Whooh!’ wipt ze op en met een ruk draait ze zich om. Haar ogen flitsen heen en weer. Blaadjes. Takken. Stammen, Grond. Gras. Eikels. Focus. Focus. Focus!

Niets. Frederieke ziet niets. Niemand. Ze wordt boos op zichzelf. Wat zijn dit nu voor verzinsels? Ze draait zich om en stapt mokkend verder. Stom hoofd. Het is altijd hetzelfde.

Krak!

Een immens grote tak vol dorre zijtakken en bladeren valt vlak voor haar voeten neer. Verstijft blijft Frederieke staan. Haar hart pompt driftig bloed rond. Ze voelt hoe haar hoofd begint te kloppen. Haar ogen vernauwen zich tot spleetjes. Haar handen ballen zich tot vuisten.

‘Raaaaaaah!’ Een zijtak bezwijkt onder haar kracht en het laatste restje leven wordt eruit geperst door de greep van haar handen.

‘God-ver-dom-me!’ knalt ze de tak bij elke lettergreep zo hard ze kan tegen het rotte gedrocht voor haar.

‘Dit is voor toen die keer dat ik niet mocht dansen toen ik er zin in had!’

‘En deze is omdat ik lief en stil moest zijn!’

Beelden van alle keren dat ze in haar leven gehinderd werd in doen wat ze graag wilde dienen zich één voor één aan. Elke nieuwe herinnering wordt beantwoord met een schreeuw. Gevolgd door het geluid van dood krakend hout, de versnippering van droge bladeren, en stilte. Het bos luistert mee.

Vervolgens dienen alle ‘pas-op’ vingertjes zich aan, vergezeld van haar (ooit mooi in kaart gebrachte) belemmerende overtuigingen. Splinters en snot vliegen alle kanten op.

Haar stem breekt. Als een klein kind zakt ze op haar knieën neer. Het restant van de tak valt uit haar handen. Moe gestreden buigt ze voorover. Haar huilen wordt zachter. Haar lichaam schokt.

De warme hand op haar rug doet haar niets eens meer schrikken. Frederieke heeft al haar gedachten tot moes geslagen. Ze zijn niet meer welkom. Ze luistert er niet meer naar. Nooit meer.

‘Daar wilde ik het eens met je over hebben.’ Die stem. Die kent ze!

Ze houdt haar adem in en spitst haar oren.

‘Jammer dat ik er de grove middelen voor moest inzetten, maar wat kan jij koppig zijn zeg.’

Waar had ze dat nog gehoord?

‘Stop nu maar met doen alsof je niet weet wie ik ben en zet je recht. Ik wil eens goed met je praten.’

Frederieke doet wat haar opgedragen wordt. Ze installeert zich met haar rug tegen de boomstam en veegt haar gezicht schoon. Stukjes schors en bladeren dwarrelen uit haar haren die ze bij elkaar bindt in een wilde paardenstaart.

‘Wel, ik ben blij om eindelijk weer eens contact met je te hebben. Wat is dat lang geleden hé.’

Ja, zeg dat wel. Ze herinnert zich nog hoe ze als achtjarig meisje door het bos liep of fietste en dat ze precies deze stem hoorde. Eerst vond ze het wel aangenaam maar toen ze de andere kinderen erover vertelde, hadden ze haar uitgelachen en niet begrijpend aangekeken. Op den duur was ze bang geworden. Niet alleen van de stem. Maar van het bos, tout court. Ze wist niet wat ze ermee moest en wilde de stem niet langer horen. Ze sloot zich ervoor af. Tot nu dus.

‘Het spijt me dat ik je zo hardhandig moest aanpakken, maar ik zag geen andere mogelijkheid om je te bereiken. Ik kon het niet langer aanzien hoe jij vruchteloos probeerde te leven terwijl je dit stuk in jezelf onderdrukt, negeert, saboteert. Laat de anderen maar lachen. Je bent nu op een punt gekomen dat je je daar alvast geen zorgen meer over hoeft te maken.’

Dat laatste klopte wel. Daar was ze al een hele tijd geleden overheen gegroeid. Gelukkig maar. Gek toch, hoe ze dan toch nog steeds zichzelf saboteerde.

‘Gek, zo kan je het wel noemen. En je bent het zelf, die saboteur, en ook weer niet. Eigenlijk is het, wat ik noem, je ‘kleine verstandje’. Die wil oh zo graag de controle hebben over alles. Alles snappen, alles beredeneren. Maar dat kan het niet. Daar is het veel en veel te klein en te bekrompen voor. Oké, er zitten ook goeie kanten aan dat kleine verstandje. Het zorgt ervoor dat je structuur in je leven brengt, dat je aardig bent, dat je je boterham verdient. Alleen… op vlak van leven, écht leven, heeft het helaas niet veel kaas gegeten.’

‘Heel goed dus dat je dat nu tot moes gemept hebt. Want nu is er eindelijk weer ruimte om te verbinden met het grotere geheel. Vanuit je ruimere bewustzijn.’

Wow. Aangename rillingen lopen over haar lijf. Haar voetzolen worden gloeiend heet en het lijkt wel of er wortels uit groeien. Een warme bal van energie nestelt zich in haar bekken en stuwt met volle kracht warme golven langs haar rug omhoog. Haar kruin opent zich. Het dak eraf. Ze voelt zich verbonden met de bomen en planten om zich heen en tegelijk voelt ze zich haar prettige zelve. Frederieke moet er luidop om lachen. Wat voelt dit goed!

Hoewel ze eerder al gelijkaardige ervaringen heeft gehad, voelt deze wel anders. Dieper. Warmer. Vertrouwder. In goed gezelschap.

‘Ja, we laten je niet meer los, hoor! Vanaf nu zijn we bij je. Eén. Verbonden. Wij doen dit samen, de spirits van het staande volk en jij.’

–to be continued–

Wil je niets missen van de komende blogs? Abonneer je dan via het menu rechts. Ook als je al abonnee was bij bore-outcoach, want die inschrijvingen mag ik niet zomaar meenemen naar deze nieuwe site.

———

Met deze blog lanceer ik mijn nieuwe website: Bladspiegeling.

Toen ik mij vorig jaar ergens na mijn Vision Quest inbeeldde dat ik nog maar één jaar te leven had (nooit gedacht dat zo’n gedachtenexperiment zo fel zou binnen komen), kreeg ik tranen in mijn ogen en één ding werd duidelijk: ik wilde (meer) planten in mijn leven. Mijn kleine verstandje vertaalde het naar kamerplanten en zo geschiedde dat ik op zoek ging naar meer kamerplanten, liefst met stekjes gekregen van andere mensen vanwege de symbolische en energetische waarde daarvan. Toen ik besloot om dit jaar mee te gaan naar Peru en daar aankwam in de jungle werd me duidelijk dat die planten in mijn leven zich niet zouden beperken tot kamerplanten. En ondertussen hebben mijn ziel en mijn intuïtie me heel krachtig duidelijk gemaakt dat het nòg verder gaat. Veel verder.
Met de term ‘Bladspiegeling’ doel ik op de spiegel die de natuur voor ons is/kan zijn en dat ik jou in mijn coachings wil leiden naar die plek waar je opnieuw herenigd wordt met jouw oorspronkelijke natuur, zodat je op die manier antwoord kan vinden op jouw vragen. Anderzijds verwijst het ook naar de bladspiegel van een blad papier waarop met tekst en beeld een weerspiegeling van een verhaal gegeven kan worden.

Welkom op deze nieuwe site en wie weet tot binnenkort, bij een coaching of een cirkel, ergens in de natuur.

Grtjs,
Frouke

 

2018-08-19T13:15:02+00:00

6 Reacties

  1. Tommy 23 juni 2018 om 09:27 - Antwoord

    Tot ziens, belemmerend verstand. Welkom, zelfontluikend buikgevoel. Frederieke gaat dat goed doen. Ferme duim!

  2. raymon 23 juni 2018 om 17:53 - Antwoord

    Wat is het mooi (en netjes) geworden in je nieuwe stekkie!
    Een leuke plek voor nieuwe inspiratie en meer.

  3. Rik 25 juni 2018 om 08:25 - Antwoord

    Onthullend !

    Herkenbaar en uniek.
    Ik supporter, vanop gepaste afstand.

Reageer op dit bericht